نقدهای سریال جنون

• + بازیگری

در کنار دومینگو، گروهی فوق‌العاده از بازیگران حضور دارند؛ از جان اورتیزِ ماندگار که یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌هایش را ارائه می‌دهد گرفته تا دیون کولِ عالی، آلیسون رایتِ مسحورکننده و بردلی ویتفوردِ تیزبین. بازیگران مکملِ عالی هم کم نیستند. ... تریلری مثل «The Madness» فقط وقتی جواب می‌دهد که مسیر شخصیت اصلی‌اش را باور کنیم و دومینگو کاملاً قانع‌مان می‌کند که آن را باور کنیم. فقط طرفدار موفقیتش نیستیم؛ انگار خودمان هم همراه او سوار ترن هوایی شده‌ایم و با هر پیچ‌وخم بعدی، به‌اندازه‌ی خودش جا می‌خوریم.

• + بازیگری
• + فیلم‌برداری
• + تدوین

بااین‌حال، با اینکه مسائلش آشناست، The Madness همچنان به‌شکلی خطرناک اعتیادآور است. دومینگو در نقش اصلی فوق‌العاده قدرتمند ظاهر می‌شود و چشم‌های همیشه نگرانش کاملاً به درد سریالی می‌خورند که بنا را بر تردید و بدگمانی گذاشته. سریال در تمام هشت ساعتش هم حسابی خوش‌ساخت است؛ فیلم‌برداری و تدوین هوشمندانه باعث می‌شوند بدگمانیِ فزاینده‌ی مونسی، که کم‌کم فکر می‌کند نمی‌شود به هیچ‌کس اعتماد کرد، بازتابی از حال تماشاگر باشد.

• − محتوا و پیام فیلم
• − فیلمنامه

این سریال پیش از انتخابات ۲۰۲۴ نوشته و فیلم‌برداری شد، اما شکاف‌های فرهنگی‌ای که بررسی می‌کند چند ماه پیش هم به همان اندازه وجود داشتند؛ همین‌طور چند سال پیش و حتی چند دهه پیش. بااین‌حال، هیچ‌وقت واقعاً سراغ واکاوی این ساختارهای قدرت در دنیای بیرون از خودش نمی‌رود. در عوض، ماجراها در دنیای سریال از کنترل خارج می‌شوند و بیش از حد از اتفاقاتی فاصله می‌گیرند که داستان را در قسمت پایلوت به جریان انداختند.

• − ریتم

آلفرد هیچکاک این داستان‌ها را به حدود دو ساعت محدود می‌کرد و واقعاً فکر می‌کنم اگر فرصت داشت آن‌ها را در چند قسمت روایت کند، به دو قسمت بسنده می‌کرد. «The Madness» داستانش را در هشت قسمت پیش می‌برد؛ اگر دقیق بگوییم، بیشتر از چیزی که لازم دارد. اما چیزهای زیادی در آن هست که دوست‌داشتنی‌اند.

• + محتوا و پیام فیلم

در نهایت، The Madness نتفلیکس بار دیگر واقع‌گراییِ خوشایندی به ژانری می‌آورد که گاهی بیش از حد به نهادهای خیالی و ترفندهای داستانیِ نامحتمل تکیه می‌کند، به‌جای اینکه به اوضاع نابسامان سیاسی و اقتصادیِ امروزمان بپردازد. همه اجزای سریال به‌خوبی کنار هم می‌نشینند و اثری تأثیرگذار، هیجان‌انگیز و بسیار دیدنی می‌سازند.

• − ریتم

اینجا رسیدن به قسمت آخر انگار کاری است که از سر اجبار انجام می‌دهید. با اینکه قسمت پایانی چند لحظه‌ی خیلی خوب دارد، نمی‌شود از این حس فرار کرد که اگر The Madness را در پنج یا شش قسمت جمع‌وجور می‌کردند، تریلری بی‌نقص از آب درمی‌آمد.

• − فیلمنامه

بازیگرهای درجه‌یک همیشه می‌گویند فیلمنامه خوب در فیلم‌هایی که بازی می‌کنند از همه‌چیز مهم‌تر است؛ بدون آن، هیچ‌چیز جواب نمی‌دهد. یا همان‌طور که در «The Madness» می‌بینیم، فقط تعداد کمی از چیزها جواب می‌دهند. «The Madness» را استیون بلبر («What We Do Now») ساخته؛ داستانش حسابی تصنعی و ازپیش‌ساخته به نظر می‌رسد.

• ± بازیگری
• − فیلمنامه

با اینکه فیلم گاهی لنگ می‌زند، «Madness» فرصتی برای درخشش در اختیار او می‌گذارد که سزاوارش است؛ دوربین تقریباً هیچ‌وقت از چهره‌ی بسیار پرحالتش فاصله نمی‌گیرد. هر وقت داستان یا بازیگرهای دیگر کم می‌آورند، دومینگو فیلم را نجات می‌دهد؛ حتی اگر مانسی نتواند خودش را نجات دهد.

• + فیلمنامه
• + ریتم
• + محتوا و پیام فیلم

علاوه بر طرح هوشمندانه و ریتم استادانه‌اش، The Madness با ظرافتی تحسین‌برانگیز نشان می‌دهد مانسی، به‌عنوان مردی سیاه‌پوست، چطور باید با کلیشه‌های رایج کنار بیاید؛ از بدبینی پلیس گرفته تا سراغ غریبه‌ها رفتن برای گرفتن اطلاعات، یا حتی صرفاً بیرون بودن در بعضی محله‌ها.

• + بازیگری

کلمن دومینگو به شخصیتش در The Madness صداقت و شدت می‌بخشد و همین، تریلری را که می‌توانست کاملاً معمولی باشد، از سطح یک تریلر معمولی بالاتر می‌برد. اما تا اینجا سریال هیچ دلیلی به ما نداده که فکر کنیم قرار است مضحک شود، و این نکته خوبی است.