نقدهای سریال تلماسه: نبوت

• − فیلمنامه

«Prophecy» فقط شش قسمت دارد؛ و با توجه به چهار قسمتی که پیش از موعد در اختیارمان گذاشته‌اند، این زمان برای درام پرشخصیتی که سریال ظاهراً می‌خواهد بسازد، اصلاً کافی نیست. ... نشانه‌هایی از داستان بزرگ‌تری دیده می‌شود که احتمالاً قرار است چند فصل طول بکشد. بیشتر این نشانه‌ها به مکاشفه‌های اسرارآمیزی مربوط‌اند که هرچه بیشتر گریبان شخصیت‌های اصلی و فرعی را می‌گیرند. اما این مکاشفه‌ها بیشتر شبیه مجسمه‌های چهار‌انگشتیِ «لاست» هستند تا تکه‌هایی از معمایی ازپیش‌چیده‌شده؛ انگار فقط قرار است حس رازآلودگی ایجاد کنند، بی‌آنکه داستان را به‌سمت افشای مشخصی پیش ببرند.

• − فیلمنامه
• − ریتم

قسمت اول «تلماسه: پیشگویی» خلاقیت و شور و حالی را ندارد که در یکی دیگر از سریال‌های فرعی تازه‌ی WBD، مثل «پنگوئن»، می‌بینیم. در عین حال هم آشنا به نظر می‌رسد و هم کم‌مایه، با اینکه معلوم است پول هنگفتی خرجش کرده‌اند. چیزی اینجا کم است که شاید به‌زودی پیدایش کند؛ وگرنه ممکن است شش قسمت طولانی را با بازی‌های سیاسیِ بی‌حاصل و رؤیاهای هولناک سر کنیم. امیدواریم زودتر آن ادویه را پیدا کند.

هنگام نوشتن این نقد، فقط چهار قسمت از Prophecy در دسترس بود؛ بنابراین هنوز معلوم نیست سریال می‌تواند پایان‌بندی خوبی داشته باشد و برای معماهای پرشمارش به نتیجه‌ای رضایت‌بخش برسد یا نه. اما فارغ از اینکه چه کسی زنده از ماجرا بیرون می‌آید، یک چیز قطعی است: Prophecy قدمی محکم به بخش‌های دوردست‌تر جهان تلماسه است. باشد که بنه جزریت تا ابد فرمانروایی کند.

• − محتوا و پیام فیلم

تغییرات اساسی‌ای که در این مجموعه داده‌اند، نشان می‌دهد سازندگان به‌وضوح نفهمیده‌اند چه چیزی این دنیا را جذاب می‌کند و هربرت هنگام نوشتن نخستین رمان مجموعه چه می‌خواست بگوید. وقتی به قسمت چهارم می‌رسید، نمی‌توانید جلوی خودتان را بگیرید و بپرسید چرا به‌جایش دوباره فیلم‌ها را نمی‌بینید؛ فیلم‌هایی که دست‌کم در اساس، مجموعه‌ای را که از آن اقتباس کرده‌اند، درست می‌فهمند.

• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی

بخش‌هایی از داستان که بیشتر روی شخصیت‌ها تمرکز دارند، هیجان‌انگیزند و جسیکا باردن، امیلی واتسون، اما کنینگ و الیویا ویلیامز در نقش نیاکان خاندان هارکونن عالی‌اند. اما این سریال پیش‌درآمد، چون نگاه منسجمی ندارد، نمی‌تواند به کیفیتی برسد که کتاب‌ها و فیلم‌های پیش از آن انتظارش را ایجاد کرده‌اند.

• + فیلمنامه
• + شخصیت‌پردازی

نه، شاید «Dune: Prophecy» از نظر جلوه‌های بصری به پای فیلم‌های ویلنوو نرسد، اما با جهان‌سازی هوشمندانه و حس عظمت و وسعتی که آدم را جذب می‌کند، این تفاوت را جبران می‌کند. قصه‌گویی، شخصیت‌های پیچیده و بازی‌های جاه‌طلبانه بر سر قدرت، تماشای این سریال را واجب می‌کنند؛ شاید حال‌وهوایش بیشتر به خودِ «بازی تاج‌وتخت» نزدیک باشد تا اسپین‌آف اخیرش.

• ± فیلمنامه

همه‌ی توطئه‌چینی‌های پیچیده و ملودرام‌های خانوادگیِ خوراکِ غیبت را دارد که آدم از قصه‌ی خاندان آتریدس یا هارکنن می‌خواهد—یا از قصه‌ی تارگرین‌ها و لنیسترها. شاید در کله‌ی اسپایس‌زده‌ی این محصولِ «تل‌ماسه» حتی یک فکر تازه هم نباشد، اما نمونه‌ای حرفه‌ای و خوش‌ساخت از این جور سرگرمی است.

• − فیلمنامه

این‌که Dune: Prophecy تا این حد به آثار قبلی‌اش می‌چسبد، تنش اصلی خودش را تضعیف می‌کند و بی‌آن‌که صریح بگوید، به ما القا می‌کند که تا مدت‌های خیلی طولانی، همه‌چیز در این جهان کمابیش روبه‌راه خواهد بود. حس درجا زدن سریال انگار نشانه‌ای هشداردهنده است؛ هشداری که می‌گوید فرمول پیش‌درآمدهای هالیوودی هیچ‌وقت جرئت تغییر نخواهد داشت.

• − ریتم

«تلماسه: پیشگویی» چیزهای زیادی برای معرفی دارد و روندش هم از همین حالا کند و گاهی ملال‌آور است. بااین‌حال، هرچه جلوتر رفت، بیشتر درگیرش شدم. شاید تا پایان فصل اول حسابی جذبش شوم. اما فعلاً همه‌چیز فقط کمی ادویه‌ی بیشتر کم دارد.

• − ریتم

مثل خود فیلم، که موفقیت تجاری و نظر مثبت منتقدانش نشان می‌دهد مردم آن را پسندیده‌اند، این هم کند پیش می‌رود، خودش را زیادی جدی می‌گیرد و تقریباً هیچ طنزی ندارد. ... همان‌طور که در بسیاری از فیلم‌ها پیش می‌آید، وقتی از بازیگرانی با آموزش کلاسیک می‌خواهند به اثری ژانری وزن و اعتبار بدهند، «Prophecy» هم‌زمان باشکوه و مضحک به نظر می‌رسد.