- + فیلمنامه
در سریال «Vigil» یک عالم خط داستانی هست. این مجموعه یکی از تریلرهای بهتر امسال است و شبکه درهمتنیده دسیسههایش بهاندازه توانایی بیپایان آدمها در پیچیدهکردن اوضاع باورپذیر است؛ دستکم آنقدر که شش قسمت رضایتبخش را پیش ببرد.
در فضایی آمیخته به تعلیق روانشناختی و رازهای خانوادگی، سریال «بیخوابی» داستان زنی موفق به نام اِما را روایت میکند که تنها چند هفته مانده به چهلمین سالگرد تولدش، دچار بیخوابی شدیدی میشود. با طولانی شدن شبهای بیپایان و افزایش اضطراب، او به تدریج نگران میشود که سرنوشتی مشابه مادرش در انتظارش باشد؛ ترسی که او را وادار میکند به گذشته بازگردد و در جستوجوی حقیقتی پنهان، خاطرات و روابط قدیمی را دوباره مرور کند. هرچه جستوجوی او عمیقتر میشود، مرز میان واقعیت، تردید و خاطرات مبهم پیچیدهتر به نظر میرسد. این مجموعه با فضایی پرتنش و روایتی آرام اما مرموز، بر تأثیر گذشته بر زندگی امروز تمرکز دارد و مخاطب را درگیر پرسشهایی درباره حافظه، هویت و ترسهای درونی میکند. سریال با بازی ویکی مککلور ساخته شده و اقتباسی از رمان سارا پینبرو است.
چند منتقد از نگارش سریال تعریف کردهاند: یکی گرههای تودرتوی داستان را باورپذیر میداند و دیگری میگوید فیلمنامه ماجراها را با سرعت به جریان میاندازد. منتقدی هم آن را سریالی متراکم و خوشنوشته میخواند. بازیها در چند نقد تحسین شدهاند و یکی از منتقدان میگوید تلویزیون بریتانیا اثری مهیجتر از این ندارد. زیردریایی در نگاه یک منتقد چشمگیر است و بیشتر به سفینه میماند تا قوطی تنگوتار؛ منتقد دیگری هم میگوید مکانهای فصل دوم، جز اتاقهای معمولی و بیجلوه، از نظر بصری جذاباند. فصل دوم بهگفتهی منتقدی کمی رنگ، حرکت و سرزندگی بیشتری از فصل پیشین دارد.
در سریال «Vigil» یک عالم خط داستانی هست. این مجموعه یکی از تریلرهای بهتر امسال است و شبکه درهمتنیده دسیسههایش بهاندازه توانایی بیپایان آدمها در پیچیدهکردن اوضاع باورپذیر است؛ دستکم آنقدر که شش قسمت رضایتبخش را پیش ببرد.
حوصلهام سر رفت. میدانم عمداً میخواستند فضایی خفه و بیهوا بسازند؛ جوری که آدم حس کند دیوارها دارند دورش را میگیرند و حتی نگران حالوهوای دستشوییهای زیردریایی شود. اما اثر ملالآورش تقریباً بیش از حد موفق بود. وسط قسمت دوم، خانوادهام خمیازه کشیدند و قید تماشایش را زدند.
تام اج، نویسندهی فیلمنامهی فیلم اسکارگرفتهی «جودی» دربارهی جودی گارلند، از همان ابتدا همهچیز را با ریتمی تند پیش میبرد. قایق ظاهر فوقالعادهای دارد و بیشتر شبیه سفینهی فضایی است تا قوطیفلزیِ تنگِ همیشگی. بازیگران هم در تمام طول فیلم خوب ظاهر میشوند.
این سریال، با نوشتهای پرمایه و تیزبینانه از تام اج، یک لذت تمامعیار است؛ دربارهی دنیایی تیرهوتار و پنهان که نمیخواهد از زیر سطح بیرون بیاید و خودش را نشان بدهد، و بینندهها بیشک دلشان میخواهد در آن شیرجه بزنند.
واقعیت این است که فصل دوم Vigil لزوماً ایراد چندانی ندارد؛ با توجه به قصهی مستقل و جمعوجور فصل اول، احتمالاً به بهترین شکلی که میتوانسته از کار درآمده. تفاوت طبیعی میان اسکاتلند و مراکش، که در سریال نقش Wudyan را دارد، هم کمک میکند تصاویر چشمنواز باشند؛ البته نه در صحنههایی که در اتاقهای معمولی و بیویژگی میگذرند. ... در حالی که تریلرهای خلاقانهی دیگری مثل The Tourist و Wolf از مرزهای معمول فراتر میروند و با ژانرها بازی میکنند، فصل تازهی Vigil در مقایسه بیرمق به نظر میرسد.
این یک درام توطئهمحورِ بیامان است، پر از بازیگرانی که خوب بلدند دستشان را رو نکنند. تلویزیون بریتانیا از این هیجانانگیزتر نمیشود.
Vigil هنوز هم تریلر جناییِ محکمی است که بازیهای خوبی دارد. اما حس ناخوشایندی دارم که اگر فضای بسته و خفقانآورِ زیردریایی را نداشت، شاید ویژگی خاصش را از دست میداد.
این فصل مثل فصل اول آنقدر مضحک و دور از باور نیست؛ بااینحال، هرکس در پلیس یا نیروهای مسلح کار میکند، احتمالاً موقع تماشایش دندانقروچه میکند.
من Vigil 2 را خیلی بیشتر میپسندم؛ برخلاف قسمت قبلیِ بیرمق، این یکی کمی رنگولعاب، جنبوجوش و زندگی دارد.