نقدهای سریال بهم دروغ بگو 2022

• + محتوا و پیام فیلم

«به من دروغ بگو» آن‌قدر چندلایه است که به شعار و موعظه نیفتد و آن‌قدر همدلانه است که به نگرانی و آه‌وناله‌ی صرف محدود نماند. در عین حال، با نگاهی بی‌پرده به نگرش‌های زشتی می‌پردازد که برای این رابطه‌ها بهانه می‌تراشند، به تصمیم‌ها یا کم‌وکاستی‌های شخصی‌ای که می‌گذارند این رابطه‌ها پا بگیرند، و به آسیبی که از خود به جا می‌گذارند. این اثر به معنای واقعی کلمه یک لذت گناه‌آلود است؛ لذت‌های پرکششش با واقعیت‌های گزنده‌ای همراه شده‌اند که باعث می‌شوند این لذت کمی در گلو گیر کند.

• + ریتم

«Tell Me Lies» وقتی بیش از همه به چشم می‌آید که روی هیجان و خطرِ دل‌بستگی‌های تازه در محیطی تازه تمرکز می‌کند. ریتمش شبیه فصل‌های طولانیِ سریال‌های شبکه‌ایِ قدیمی است. عجله ندارد از یک نقطه‌عطف مهمِ سال تحصیلی دانشگاه به نقطه‌عطف بعدی بپرد؛ در عوض، با حوصله روند شکل‌گرفتن رابطه‌های تازه را دنبال می‌کند؛ رابطه‌هایی که ممکن است عالی از آب دربیایند یا فاجعه‌بار، یا هر دو.

• − ریتم
• − محتوا و پیام فیلم

در پنج قسمت، یعنی نیمی از کل قسمت‌های Tell Me Lies، حس می‌کردیم تازه به‌زور داریم به ابتدای داستان اصلی می‌رسیم. ... نتیجه، سریالی محدود است که لحظه‌های آشفته‌ی زیادی دارد و می‌شود درگیرشان شد، اما عمق کافی ندارد تا فراتر از همین لحظه‌ها مخاطب را پای خودش نگه دارد.

• − شخصیت‌پردازی

اگر هدف نهایی «Tell Me Lies» فقط همین بود، ایرادی نمی‌گرفتم که سریال صرفاً به محتوای شهوانی بسنده کند. اما سعی می‌کند عمیق‌تر برود و با پرداختن به پیشینه خانوادگی شخصیت‌ها، همدلی مخاطب را جلب کند؛ تلاشی که اروتیسم بی‌پرده‌اش را پیچیده‌تر می‌کند.

• + بازیگری

خوشبختانه ون پتن در تمام مدت حضوری دلنشین دارد و هماهنگی‌اش با وایت کاملاً به چشم می‌آید. با اینکه اینجا خبری از تیم استفن نیست، نیمه‌ی اول «Tell Me Lies» آن‌قدر کشش دارد که دلم می‌خواهد این داستان خیانت را تا آخر دنبال کنم.

با اینکه «Tell Me Lies» به پیچیدگی «Normal People» نیست، سریالی که نگاهی جذاب به تغییرات مشابه دارد، هنوز هم کشش دارد؛ به‌خصوص که همه‌ی دانشجوها وقت زیادی دارند سراغ کارهایی بروند که آخر ترم لازم نیست برایشان مقاله تحویل بدهند.

• − شخصیت‌پردازی

انگار کل سریال پر از شخصیت‌های سمی و تقریباً خودشیفته‌ای است که فقط همدیگر را نمی‌کشند. در زندگی واقعی هم دلمان نمی‌خواهد وقت باارزش‌مان را با چنین آدم‌هایی بگذرانیم، چه برسد به اینکه بخواهیم یک درام نوجوانانه را هم با این‌جور شخصیت‌ها پر کنیم.

• + بازیگری
• + دیالوگ

بازیگران حتی در نقش‌های کلیشه‌ای‌شان هم طبیعی به نظر می‌رسند. دیالوگ‌ها هم روان‌اند و شبیه گفت‌وگوهایی هستند که در چنین موقعیت‌هایی واقعاً پیش می‌آیند.

• + محتوا و پیام فیلم

چه سریال نگاهش را به درون می‌چرخاند و چه از ماجرا فاصله می‌گیرد و تصویر بزرگ‌تر را نشان می‌دهد، همچنان سراغ موقعیت‌های خاکستری می‌رود و فضایی می‌سازد که در آن خبری از قضاوت و موعظه نیست. اینجا جواب ساده‌ای پیدا نمی‌شود، اما Tell Me Lies مثل یک شاگرد خوب حاضر است برای پیدا کردنشان تلاش کند.

• ± محتوا و پیام فیلم

فصل سوم Tell Me Lies حتی تیره‌تر می‌شود؛ چیزی که انگار دیگر ممکن نبود. اما در عین حال، سراغ دنیای درونی این شخصیت‌های آسیب‌دیده هم می‌رود؛ نتیجه همیشه یکدست نیست، اما در مجموع گیرایی زیادی دارد.