جان مکنامارا، خالق سریال، همراه با دو بازیگر اصلی، از همان ابتدا بیپروا به پیچیدگی روابط و هویت شخصیتها پرداختند و سریال را سریع در موضوعاتی فراتر از انتظار ما از NCIS مستحکم کردند. با این حال، سریال هرگز به ملودرام کشیده نمیشود و با ترکیبی از اکشن و طنز، تعادل مناسبی نمایش میدهد.
آنچه سریال را برای تماشا ارزشمند میکند، ودرلی و د پابلو هستند؛ دو فرد میانسال جذاب با شیمی واقعی بینشان. وقتی این دو به هم میرسند، چیزی دلنشین شکل میگیرد.
اگرچه کل داستان جاسوسی بینالمللی میتواند کلیشهای، سطحی و حتی خستهکننده باشد، جان مکنامارا (سازنده «جادوگران») سریال را به اثری دوستداشتنی تبدیل کرده است. و این اتفاق مدیون این است که ودرلی و د پابلو هنوز میتوانند، جرقههای قدیمی را دوباره روشن کنند.
ما طرفدار پروندهای که تونی و زیوا باید در «NCIS: تونی و زیوا» حل کنند نیستیم، اما خوشحالیم که ودرلی و د پابلو دوباره در نقشهای محبوب طرفداران بازگشتهاند و شیمی آنها همچنان بینظیر است.
