در مجموع، ارزیابیها بیشتر مثبت است: منتقدان این اقتباس را تازه و خوشساخت میدانند و برخی میگویند به‌خودی‌خود هم اثری ارزشمند است. بازی بازیگران جوان بارها تحسین شده و از تصویرهای شاعرانه، رنگ‌های زنده و صحنه‌های هولناک آن هم تعریف کردهاند. یک منتقد می‌گوید نگاه روانشناختی سریال بینش عمیقی دربارهی انگیزههای ناخودآگاه پشت بحرانهای سیاسی امروز می‌دهد؛ منتقدی دیگر هم داستان را بهطرزی ناخوشایند مناسب زمانه میداند.
این‌که Thorne در ساختن چنین بازخوانی درخشانی از داستان کلاسیک نقش داشته، انگار فکر اقتباس مستقیم از کتاب Golding را بی‌مورد می‌کند. اما روایت چهارقسمتی او از «ارباب مگس‌ها» به‌خودی‌خود هم عالی است. او می‌فهمد چرا این داستان بیش از ۷۰ سال است که با مخاطبان ارتباط برقرار کرده و همیشه پای ثابت کلاس‌های انگلیسیِ دوره متوسطه اول بوده؛ و چرا متأسفانه این روزها به‌خصوص با مسائل روز جور درمی‌آید.
کسانی که به اصل اثر وفادارند شاید نپسندند که Thorne این‌همه چیز به داستان اضافه کرده، یا این‌که این اضافه‌ها از حال‌وهوای کهن‌الگویی‌ای کم می‌کنند که داستان رمان گلدینگ را پیش می‌برد. ... در پیشینه‌هایی که برای این پسرها ساخته شده، چیزی هست که پیام تاریک «سالار مگس‌ها» را ملایم‌تر می‌کند. انگار اقتباس می‌گوید این پسرها خودشان بد شدند. اما معنایش این نیست که همه‌ی ما هم بد می‌شویم.
پس واقعاً چشمگیر است که جک تورن و بقیه بازیگران و عوامل بر آن خستگی غلبه می‌کنند و این اقتباس را آن‌قدر زنده و پرجزئیات از کار درمی‌آورند که با تمام وجود امیدوار می‌شوید این بار اتفاق‌ها جور دیگری پیش بروند. از بعضی نظرها هم همین‌طور می‌شود. فقط انتظار پایان خوش نداشته باشید.
«سالار مگس‌ها» بیشتر از آن‌که منبع اقتباسش را به‌روز کند، با قدرت وحشت و تراژدیِ تبدیل‌شدنِ تلاش جمعی برای زنده‌ماندن به خشونتی مرگبار را منتقل می‌کند. تمثیلش آشکار است. این سریال انسانیت را، با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش، در چهره‌ای جوان نشان می‌دهد.
سبک سینمایی‌اش جواب می‌دهد و بازی‌ها فوق‌العاده‌اند. اگر هر چهار قسمتش کمی کوتاه‌تر بود و چند تغییری را هم که نسبت به متن اصلی داده‌اند حذف می‌کردند، ارباب مگس‌ها می‌توانست به اثری بزرگ تبدیل شود؛ اما در عوض، فقط یک اثر نسبتاً خوب از آب درمی‌آید.
با بازی گروهی از بازیگران جوانِ فوق‌العاده بااستعداد و تصویرهای هولناکی که با رنگ‌های زنده و ظرافتی نقاشانه جان گرفته‌اند، «Flies» چهار اپیزودِ گیرا و میخکوب‌کننده از وحشت است. دیدنش واقعاً واجب است، هرچند تماشایش ممکن است تجربه‌ی سختی باشد.
جک تورن توانسته به اقتباس سریالیِ «سالار مگس‌ها» حال‌وهوایی تازه بدهد و تا جای ممکن تجربه‌ای ملموس و زنده از بودن وسط آشوب را به بیننده‌ها منتقل کند. بازی بازیگرانی هم که نقش شخصیت‌های اصلی را دارند خوب است.
هر قسمت هم بیش از حد کش‌دار است و هم ناتمام به نظر می‌رسد. در نهایت، این باعث می‌شود اوج‌گیری تنش در سریال کند شود و اهمیت سیاسی‌اش هم کم‌رنگ شود. با این حال، این ایرادها نمی‌توانند تأثیر تکان‌دهنده‌ترین لحظه‌های سریال را کاملاً از بین ببرند؛ از جمله پایانی که هم نفس‌گیر است و هم دلخراش.
موسیقیِ آن بیش از خودِ «سالار مگس‌ها» داستان را روایت و گسترش می‌دهد؛ خودِ سریال هم در کل مثل چیزی کاملاً بی‌ربط است که به جزیره‌ی متروکِ آرشیو فراموش‌شدنی نتفلیکس از دوران اوج تلویزیون اضافه شده باشد.
هر قسمت هم‌زمان زیادی کش‌دار و کم‌مایه به نظر می‌رسد. در صحنه‌های خشونت هم رنگ‌های پرمایه‌ی تصویر را بی‌رمق می‌کنند و این حس را تشدید می‌کنند؛ کاری ابتدایی، می‌دانید؟ این بیشتر شبیه ترفندی است برای پنهان‌کردن نبودِ احساس واقعی. وقتی هم بالاخره دیالوگی می‌آید، چندان تعریفی ندارد.
