چند منتقد بازی نیکولا واکر را از نقاط قوت سریال میدانند و اجرای درخشان و پرقدرتش را تحسین می‌کنند؛ منتقدی بازی او و جماین کلمنت را هم ستوده است. طنز سریال همیشه خندهی بلند نمیگیرد، اما تکجملههای خشک و موقعیتهای مربوط به اختلاف نسل‌ها لبخند میآورند. یک منتقد میگوید با بالاگرفتن تنش میان آلیس و استیو، سریال خنده‌دارتر می‌شود؛ نقد دیگری آن را بسیار خندهدار و برخلاف انتظار، نکتهسنج میداند. بااینهمه، یک منتقد تماشای سریال را تجربهای ناخوشایند توصیف می‌کند.
اگر بتوانید با این سریال هم همان‌طور همراه شوید که با Georgie and Mandy’s First Marriage ــ سریالی که می‌شود گفت شوخی‌های بیشتری دارد و ساختار سیتکام متعارف‌تری ــ شاید Alice and Steve هم چیزی برایتان داشته باشد؛ اما در هر صورت باید تمام مدت در فضایی ناخوشایند بمانید.
هرچند «Alice and Steve» در حاشیه‌هایش کمی مبهم به نظر می‌رسد، شخصیت‌های اصلی‌اش را با وضوحی دقیق و متمرکز می‌بیند؛ وضوحی که از نوعی بیزاری می‌آید. مثل دوست قدیمی‌ای که گاف بزرگی داده، تماشاگر آن‌قدر با این شخصیت‌ها آشنایی و سابقه دارد که بتواند از عیب‌هایشان چشم‌پوشی کند.
هرچند کمدی‌اش معمولاً آدم را به قهقهه نمی‌اندازد، سابقه‌ی کمدی کلمنت (Flight of the Conchords و What We Do in the Shadows) باعث می‌شود بتوان روی شوخی‌های کوتاه و خشک او حساب کرد. اختلاف نسل‌ها هم ــ مثلاً وقتی استیو در اولین برخوردش با دوستان باحال ایزی حسابی مایه‌ی خجالت می‌شود ــ لبخندِ آشنایی به لب می‌آورد.
نیکولا واکر و جماین کلمنت در نقش دو دوست صمیمی می‌درخشند، تا وقتی که جماین با دختر نیکولا وارد رابطه می‌شود. بعد دیگر خبری از ملاحظه نیست؛ اسلحه‌ها هم بیرون می‌آیند. نیکولای فوق‌العاده نشان می‌دهد وقتی یک کمدی موقعیت کم‌کم شکل یک تراژدیِ بزن‌وبکوب را به خودش می‌گیرد، یک بازیگر واقعی چه توانایی‌هایی دارد.
شاید Alice And Steve هم مثل خیلی از کمدی‌های تازه، از قسمت‌های بیشتری سود می‌برد تا شخصیت‌های اصلی و ایده‌ی سریال فرصت رشد پیدا کنند. اما در همین شش قسمت، نقاط قوتش را پررنگ‌تر می‌کند—البته بیشتر از همه به‌لطف واکرِ فوق‌العاده—و تماشایش کمی سرگرم‌کننده است.
پایان‌بندی مضحک است، اما کاملاً با داستان اصلی جور درمی‌آید؛ داستانی که در آن هیچ‌چیز قانع‌کننده یا واقعی نیست، هیچ اتفاقی هم به‌جا و موجه از کار درنمی‌آید و هیچ‌چیزی حل‌وفصل نمی‌شود. حس چندش، کمترین مشکل آلیس و استیو است.
بگذارید همین‌قدر بگوییم که آلیس و استیو شروع می‌کنند به انتقام‌گیری‌های ریز و پی‌درپی از هم؛ کارشان زندگی هر دویشان را به‌هم می‌ریزد و خیلی سرگرم‌کننده نشانمان می‌دهد که پیرپاتال‌ها خیلی نابالغ‌تر از جوان‌ترها هستند.
هرچه تنش میان شخصیت‌های نیکولا واکر و جماین کلمنت بیشتر بالا می‌گیرد، Alice And Steve خنده‌دارتر می‌شود. اما چیزی که باعث می‌شود این تنش خوب از کار دربیاید، این است که دوستی آن‌ها چقدر خوب جا می‌افتد.
«آلیس و استیو» از نظر فیلمنامه همیشه بی‌نقص نیست، اما ایده‌ی چالش‌برانگیزش و بازی فوق‌العاده‌ی نیکولا واکر کمک می‌کنند تا در نهایت احساسی واقعی و صادقانه از دل این کمدی عاشقانه‌ی نامتعارف («wrong-com») بیرون بیاید.
اگر اتفاقی که ماجرا را راه می‌اندازد زیادی ساختگی به نظر برسد، احساساتی که برمی‌انگیزد آن‌قدر واقعی‌اند که این ضعف را جبران می‌کنند؛ و این احساسات بیش از هر جا در بازی بی‌باک و آتشین واکر به چشم می‌آیند.
