چند منتقد از بازی دونفرهی بازیگران اصلی، شوخیهای میانشان و هماهنگیشان تعریف می‌کنند. بعضیها رابطه‌ی این زوج را باورپذیر میدانند و میگویند سریال بیش از هر چیز به رابطه‌ی آن‌ها میپردازد. بااین‌حال، نظرها دربارهی کشش عاشقانهی زوج یکدست نیست: یک منتقد رابطه را شتاب‌زده میداند و دو منتقد از نبود کشش جنسی یا جاذبهی پرشور میگویند. در مقابل، منتقدی که از نبود کشش جنسی میگوید آن دو را همچنان دیدنی میداند؛ منتقدی دیگر هم رابطه‌شان را آرامآرام شکلگرفته و باورپذیر توصیف می‌کند.
نمی‌شود انکار کرد که تماشای او و ارسکین لذت‌بخش است. ... داستان اصلیِ «آقا و خانم اسمیت» بی‌تردید از فیلم هوشمندانه‌تر است. اما ما برای حل یک معمای فکری سراغ داستان اصلی نرفتیم. قرار بود بفهمیم هیجان ماجرا ارزش همه‌ی دردسرهایی را که به بار آورد دارد یا نه. همین سؤال در دل این ازدواج تازه هم هست و مطمئن نیستم پاسخی که در پایان «آقا و خانم اسمیت» می‌گیریم آن‌قدر ارزش داشته باشد که تا آن موقع پای تماشایش بمانیم.
تمرکز سریال بر ازدواج، به‌جای پیش‌بردن داستان جاسوسی، باعث می‌شود کمی سرگردان به نظر برسد و انگار هنوز کاملاً به اهمیت و پیامدهای ماجراهای خودش پی نبرده است. بااین‌حال، تماشای سریالی که نمی‌کوشد داستان‌پردازی به سبک فیلم سینمایی را تا هشت ساعت کش بدهد، واقعاً مایه آسودگی است. ریتم و پیش‌برد داستان گاهی ناهموار می‌شود، اما «آقا و خانم اسمیت» درک بسیار دقیقی از دنیایی دارد که جان و جین برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند.
سریال «آقا و خانم اسمیت»، انصافاً، مثل خیلی از سریال‌های جاسوسی دیگر نیست. بله، فراری هیجان‌انگیز از روزمرگی است، اما به همان اندازه که روی کتک‌کاری شخصیت‌های اصلی با آدم‌بدها تمرکز می‌کند، احساسات‌تان را هم درگیر می‌کند؛ اگر نه بیشتر. وقتی شخصیت‌ها در اولویت‌اند، زود با زندگی این دو غریبه همراه می‌شویم؛ دو نفری که سعی می‌کنند هم خودشان را بشناسند و هم سر از کار هم دربیاورند.
رابطه عاشقانه جان و جین آن‌قدر شتاب‌زده پیش می‌رود که ما را با خودش همراه نمی‌کند. وقتی خیانت اجتناب‌ناپذیر از راه می‌رسد، جواب پرسش‌هایی را که ذهن آن دو را درباره واقعی‌بودن رابطه‌شان مشغول کرده، خودمان می‌توانیم بدهیم. اما رنجش متقابلی که کم‌کم بینشان شکل می‌گیرد، واقعی به نظر می‌رسد. بااین‌حال، هنوز می‌شود از جایی کمترمنتظره هم حس تأثر گرفت: از سرنوشت این زوج که مهره‌های یک نهاد بی‌رحم‌اند.
طرفداران Glover و Erskine بعد از مسیرشکنی‌شان در Atlanta و Pen15 انتظار زیادی از آن‌ها خواهند داشت. پروژه‌ی بعدی‌شان هم به همان اندازه لذت‌بخش از آب درمی‌آید، هرچند متعارف‌تر است و می‌کوشد مخاطبان گسترده‌تری را جذب کند؛ مخاطبانی که دنبال هیجان و داستان‌های عاشقانه‌اند. مهارت در پرداختن به سرگرمی‌های سطحی، در کنار هماهنگی ویژه‌ی بازیگران اصلی و گفت‌وگوهای صمیمانه و پرحس‌وحالشان، کمک می‌کند Mr. & Mrs. Smith به هدفی دشوار و گریزان نزدیک شود.
فیلم ایده‌ی اصلی‌اش را هوشمندانه وارونه می‌کند. بهترین ویژگی‌های تلویزیون قدیمی و امروزی را با هم ترکیب می‌کند و با مهارت، هم مضحک‌بودن ایده‌ی محوری‌اش را حفظ می‌کند و هم خطرش را جدی می‌گیرد. رابطه‌ی گلاور و ارسکین آن‌قدر آتشین نیست که فکر کنید حتماً در دنیای واقعی هم با هم وارد رابطه شده‌اند، اما در تمام مدت بازی فوق‌العاده‌ای با هم دارند. فیلم واقعاً خیلی سرگرم‌کننده است.
Glover و Erskine دل‌تان را به دست می‌آورند؛ حتی اگر از دوآتشه‌ترین طرفدارها باشید و آن دو ساعت سرگرمی داغ و بامزه‌ی سال ۲۰۰۵ هنوز مدام در ذهن‌تان تکرار شود. اگر بتوانید آن اثر فرهنگیِ ماندگار را کنار بگذارید، می‌بینید که Glover و Erskine در نقش اسمیت‌ها چیزی کاملاً متفاوت‌اند و به‌شیوه‌ی خودشان خاص.
«آقا و خانم اسمیت» با تصویربرداری خوش‌سبک و ایده‌پردازی هوشمندانه، در نهایت به این دلیل این‌قدر خوب از کار درآمده که دو بازیگر نقش اصلی‌اش هم این‌قدر خوب کنار هم بازی می‌کنند. در سریالی مثل این، مهم است که گلاور و ارسکین با هم جور باشند و خوشبختانه، حسابی جورند. ... خوشحال می‌شویم سال‌ها دیگر هم بازی‌های جاسوسی جان و جین را تماشا کنیم.
با وجود همه‌ی صحنه‌های مبارزه و تعقیب‌وگریز، ریتم گاهی کند می‌شود. قسمت‌هایی که در ۴۵ دقیقه کش‌دار به نظر می‌رسند، شاید اگر نیم‌ساعته بودند جذاب‌تر می‌شدند. بااین‌حال، چیزی دوست‌داشتنی هم در بی‌قیدی و شلختگی داستان هست. «آقا و خانم اسمیت» شاید مثل «آتلانتا» اثری کلاسیک نباشد، اما می‌تواند حسابی سرگرم‌کننده باشد.
لحن اثر مدام از این شاخه به آن شاخه می‌پرد و از کمدی رمانتیک به کمدیِ اغراق‌آمیز و بعد تریلر می‌رسد. تلاش برای تند و مرزشکن بودن از حد می‌گذرد؛ یک تصمیم نسنجیده برای کشتنِ یکی از شخصیت‌ها هم حتماً بعضی از بیننده‌ها را پس می‌زند. سازندگان سریال، Glover و Francesca Sloane («آتلانتا» و «فارگو»ی FX)، برای بیرون آوردن شخصیت‌ها از مخمصه هم بیش از حد به همان ترفندهای داستانی تکراری متوسل می‌شوند.
