بسیاری از منتقدان آمیختن کمدی با موضوعی تلخ و حساس را جسورانه و موفق دانستهاند. یکی میگوید فیلم تاریخ را هم جدی می‌گیرد و هم با آن بازی می‌کند و شوخیاش به شجاعت گره خورده است؛ منتقد دیگری از آمیزه تأثیرگذار هراس و خنده تعریف می‌کند. منتقدی هم داستان را تأثیرگذار، اما بیاغراق احساساتی می‌داند. عشق و فداکاری پدر برای پسرش و تلاش او برای حفظ معصومیت کودک نیز از نکاتی است که در نقدها تحسین شده؛ منتقدی دیگر پیام خندیدن در برابر شر را ستوده است. بااین‌حال، برخی منتقدان معتقدند این رویکرد از جدیت وحشت‌های انسانی و تاریخی میکاهد و تصویری بیش از حد آراسته و تحملپذیر از هولوکاست ارائه میدهد.
بنینی به‌خوبی موقعیتی می‌سازد که در آن، کمدی خودش نوعی شجاعت است. از دل این موقعیت، فیلمی بی‌ادعا و بسیار دوست‌داشتنی درمی‌آورد که با تاریخ، هم جدی و هم شیطنت‌آمیز برخورد می‌کند. اینجا خبری از تقدس‌مآبی نیست و تا بخش پایانی فیلم هم اشکی در کار نیست. «زندگی زیباست» با قواعد خودش پیش می‌رود.
با اینکه «زندگی زیباست» پیروزی شوخ‌طبعی، خلاقیت و روح انسانی را جشن می‌گیرد، آن تجربه‌ی تأثیرگذاری نیست که می‌توانست باشد. بنینی بلد است ما را بخنداند، اما هنوز نفهمیده چطور کاری کند که گریه‌مان بگیرد.
بنینی، با کمک فراوانِ کانتارینیِ جوان، اثری چنان پیچیده ساخته که ممکن است هم ذهنتان و هم دلتان از شدت پیچیدگی‌اش کم بیاورند. البته این همان هدفی است که همه‌ی آثار هنری دنبال می‌کنند و به‌ندرت به آن می‌رسند.
این فیلم ترکیبی عمیقاً تأثیرگذار از وحشتی سرد و خنده‌هایی سرمستانه است. برترین کمدین و محبوب‌ترین فیلم‌ساز ایتالیا آن را با مهر و دقت ساخته؛ این کمدی از آن نمونه‌های کمیابی است که سراغ موضوعی جسورانه و بلندپروازانه می‌رود و از پسِ پرداختنش برمی‌آید.
اگر مثل بنینی بعد از جنگ جهانی دوم به دنیا آمده‌اید، اینکه او جدیت نهفته در موضوعش را فراموش نکرده و با وجود تلخی آن هنوز زندگی را زیبا می‌داند، خیالمان را راحت می‌کند.
موفق می‌شود همه این‌ها را در داستانی تأثیرگذار اما به‌دور از احساساتی‌گری جا بدهد؛ داستانی درباره زیباییِ حفظ عقل و حواس، وقتی کورمال‌کورمال در منطقه‌ای بی‌صاحب و جنون‌آمیز پیش می‌رویم که آن‌سوی جایی است که عقل کم می‌آورد.
هرچند بیهوده است وانمود کنیم «زندگی زیباست» کاملاً موفق از کار درمی‌آید؛ ایده‌اش آن‌قدر دشوار است که نمی‌شود در تمام طول فیلم حفظش کرد. نکته شگفت‌آور درباره این فیلم نامتعارف این است که بااین‌حال، همین‌قدر هم خوب از کار درمی‌آید.
ایده‌ی محوری این فیلم یکی از حیرت‌آورترین نمونه‌های بی‌سلیقگی در تاریخ سینماست. بیشتر وقت‌ها هم که فیلم سعی می‌کند لبخندی به لب بیاورد، نتیجه بیشتر این است که آدم از حیرت حالش به هم می‌خورد.
این نگاه بیشتر واقع‌گرایانه است تا پوچ‌گرایانه، و اینکه بنینی این تمایزهای ظریف را چنین روشن و پرقدرت بیان کرده، هم شگفت‌انگیز است و هم تأثیرگذار.
ترکیبی کم‌نظیر از کمدی و لطافت که حرف اصلی‌اش نه وحشت‌های جنگ، بلکه این است که یک پدر یا مادر برای حفظ معصومیت فرزندش تا کجا حاضر است پیش برود.
