نقدهای سریال رم

• + فیلم‌برداری
• + طراحی صحنه

«رم» هرچقدر هم خوب باشد ــ اثری حماسی، چندلایه و زیبا ــ باز هم به پای «سوپرانوز»، «The Wire» یا «Deadwood» نمی‌رسد. این مقایسه تقریباً ناعادلانه است، اما حقیقت دارد. از طرف دیگر، «رم» مثل فیلمی تماشایی برای پرده بزرگ پیش می‌رود؛ فیلمی که به‌زیبایی فیلم‌برداری شده و در تک‌تک صحنه‌هایش، که در ایتالیا فیلم‌برداری شده‌اند، پیداست پول‌ها چقدر درست‌وحسابی خرج شده‌اند. شکوه دقیق و حساب‌شده فیلم هم باعث می‌شود هزینه اضافه‌ای را که برای اچ‌بی‌او می‌پردازید، ارزشش را داشته باشد.

• − شخصیت‌پردازی
• − فیلمنامه

همه این‌ها روی پرده به نمایشی خیره‌کننده و پرزرق‌وبرق به ارزش صد میلیون دلار می‌انجامد، اما برای پرداختن به آنچه زیر ظاهر شخصیت‌ها می‌گذرد، چندان هزینه‌ای نشده است. یکی از پرزرق‌وبرق‌ترین ملودرام‌های تاریخ تلویزیون حتی به‌اندازه‌ی The Bold and the Beautiful هم سرگرم‌کننده نیست. با اینکه فیلم پر از صحنه‌های احمقانه است، آن غافلگیری‌های احمقانه‌ای را ندارد که ملودرام‌های سنتی‌تر را این‌قدر اعتیادآور می‌کنند. [۲۸ اوت ۲۰۰۵، صفحه‌ی H01]

• − بازیگری
• − فیلمنامه

خیلی از جنبه‌های سریال دوازده‌قسمتی «روم» شاید چندان به دلتان ننشیند. این مجموعه از نظر گستره و ابعاد قطعاً چشمگیر است، اما اچ‌بی‌او در تلاش ناشیانه‌اش برای ساخت سریال، به سلاحی از زرادخانه‌ی برنامه‌سازی‌اش متوسل شده که اغلب کُند، بی‌اثر و دست‌وپاگیر است... مشکل «روم» بازی‌های نایکدست و فیلمنامه‌ی کم‌رمق آن است. همین‌ها هستند که واقعاً باعث سقوط همین امپراتوری روم می‌شوند. [۲۸ اوت ۲۰۰۵، ص. J1]

• − ریتم

«رم» کند و سنگین است، کیفیتش به‌شدت نوسان دارد و روایتش متراکم است؛ بیشتر به «The Wire» می‌ماند تا «The Sopranos» با لباس توگا. اما کسانی که پای تماشایش بمانند، شاید کم‌کم مجذوب تلاش تدریجی سریال برای ساختن جهانی کامل، هرچند نفرت‌انگیز، شوند. این مجموعه‌ی تلویزیونی کابلی جسورانه است؛ همیشه کمی فراتر از یک اثر صرفاً مبتذل در سبک شمشیر و صندل می‌رود و تقریباً هیچ‌وقت هم مهربان نیست. [۲۶ اوت ۲۰۰۵، ص. C1]

نه، این سریال آن‌طور که HBO برنامه‌هایش را «پیشگامانه» می‌خواند، پیشگامانه نیست. بعید می‌دانم بتواند به موفقیت بزرگی تبدیل شود که این شبکه، با آمار بیننده‌های رو به کاهش، حسابی به آن نیاز دارد. اما احتمالاً جمع کوچکی از مخاطبان وفادار پیدا می‌کند؛ جمعیتی تقریباً هم‌اندازه‌ی مخاطبان «Deadwood» که از یک ملودرام دنباله‌دار خوب لذت می‌برند. ملودرامی که شروری به نام آتیا به آن نیرو می‌دهد و مادری‌کردن را به کاری شبیه پااندازی تبدیل می‌کند. [۲۶ اوت ۲۰۰۵، ص. D1]

• + طراحی صحنه

این‌که «رم» به چنین جایگاهی برسد، کاملاً به خدایان نیلسن بستگی دارد؛ اما یک چیز قطعی است: این سریال حماسه‌ای شهوانی، خشن و پرجنب‌وجوش است و بی‌تردید از همان ابتدا توجه زیادی جلب می‌کند؛ اگر نه به‌خاطر کیفیت تولید خیره‌کننده‌اش، دست‌کم به‌خاطر نمایش بی‌پروایش از عیاشی و هرزگی به سبک دوران باستان. [۲۷ اوت ۲۰۰۵، ص. F4]

• ± طراحی صحنه

سریال تازه‌ی HBO به‌اندازه‌ی خود رم پرزرق‌وبرق، وسوسه‌انگیز و آشفته است و همه‌ی لذت‌های مجللی را پیش چشم می‌گذارد که با صرف وقت و پول فراوان می‌شود خرید. شاید همه‌ی جزئیات بازآفرینی رم باستان دقیق نباشد، اما روح شهر و تصویر کلی‌اش باورپذیر از آب درآمده؛ ارزش سرگرم‌کنندگی‌اش هم کاملاً به چشم می‌آید.

• − بازیگری

تنها نقطه‌ضعف «رم»، انتخاب نادرست پالی واکر برای نقش آتیای شرور است. بازی‌اش آن‌قدر اغراق‌آمیز است که آدم حسرت بازیِ سال‌ها پیشِ سیان فیلیپس در نقش لیویا در «من، کلودیوس» را می‌خورد. «رم» به پای آن مجموعه‌ی قدیمی نمی‌رسد، اما بااین‌حال هنوز هم سزاوار یک «درود بر سزار!» حسابی است.

• − شخصیت‌پردازی
• − دیالوگ

راستش، تعداد شخصیت‌هایی که در هفت‌تپه بالا و پایین دنبال هم می‌دوند بیش از حد زیاد است و تماشاگرانی که سعی می‌کنند همه را از هم تشخیص دهند، حسابی کلافه می‌شوند. کاش شخصیت‌ها هر از گاهی همدیگر را به اسم صدا می‌کردند؛ این کمی کمک می‌کرد. [۲۸ اوت ۲۰۰۵، ص. N01]

• ± فیلمنامه

برای اینکه رشته‌های متعدد داستان درهم نپیچند، باید حسابی حواست را جمع کنی و گاهی هم معده‌ی قوی‌ای داشته باشی؛ اما هیچ‌وقت نمی‌دانی بعدش چه پیش می‌آید. همین از برنامه‌های واقع‌نمای مضحکی که پای هر کانالی می‌بینی بهتر است. من هر روز خون‌وخونریزی را به این سبکِ گونزو ترجیح می‌دهم. [۲۷ اوت ۲۰۰۵، ص. ۸]