ارزیابیها از این مجموعه عمدتاً مثبت است: منتقدان آن را سرگرم‌کننده و پرکشش میدانند و یک منتقد تماشایش را برای طرفداران بسکتبال و مایکل جردن ضروری میداند. تصاویر چشمگیر مسابقهها و مصاحبههایی نسبتاً دروننگرانه با چهره‌های اصلی، از جذابیتهای آن است؛ یک منتقد هم میگوید هر قسمت آدم را مشتاق تماشای قسمت بعد می‌کند. مجموعه، در کنار جشنگرفتن موفقیت بولز، ماجرای ورزشی پرپیچوخم و جذابی را روایت می‌کند.
هِهیر یک ترفند دارد: هر وقت کسی حرفی قابل‌بحث یا جنجالی می‌زند، یا حرفی که بد نیست به جردن نشانش بدهد، آی‌پدی دستش می‌دهد و وادارش می‌کند حرف را تماشا کند. هر بار هم که ههیر این کار را می‌کند، جردن از واکنشش یک شاهکار درمی‌آورد. در این لحظه‌ها، او زئوسی ناباور است؛ صاعقه از ردایش فرو می‌ریزد، می‌خندد و خدایان کوچک‌تر را با آن می‌زند.
«آخرین رقص» در هر شرایطی مستند ورزشیِ عالی و پرطرفداری از آب درمی‌آمد. ... این مجموعه تصویری پیچیده‌تر و بی‌پرده‌تر از جردنِ معروف به حفظ حریم خصوصی‌اش ارائه می‌دهد؛ تصویری که پیش از این از او ندیده‌ایم. اگر تا به حال جردن را تحسین کرده‌اید ــ مگر کسی بود که تحسینش نکند؟ ــ، بولز را دنبال می‌کردید یا کلاً بسکتبال را دوست دارید، حتماً باید تماشایش کنید.
این مجموعه با قاب‌بندی‌های زیبا و تدوینی خوش‌ساخت، برای کسانی که هنوز هم در زیارتگاهِ «His Airness» سر تعظیم فرود می‌آورند، حکم متنی مقدس را دارد. از سوی دیگر، برای طرفدارانی که شاهد دوران موفقیت خارق‌العاده و تقریباً بی‌نظیر این باشگاه در دههٔ ۱۹۹۰ بودند، *The Last Dance* جشنی پرشور برای عظمت است.
این فقط اثری برای راضی‌کردن هوادارها نیست؛ نگاهی بسیار سنجیده و جامع به میراث و کشمکش‌های درونی یکی از مهم‌ترین تیم‌های ورزشی تاریخ، شیکاگو بولزِ دهه ۹۰، است که همه چهره‌های اصلی تیم هم در آن مشارکت دارند.
در روزهایی که ESPN و رسانه‌های دیگر، به‌خاطر همه‌گیری کرونا که، خب، همه‌چیز را به‌هم ریخته، تلاش می‌کنند خلأ ناشی از نبود ورزش را پر کنند، The Last Dance دقیقاً همان چیزی است که هواداران لازم دارند... این مجموعه هم راهی عالی برای پرت‌کردن حواس است و هم ادای احترامی به فداکاری جمعی.
اگر حتی کمی هم مشتاق باشید، این مجموعه از تصاویر تماشایی بسکتبال و مصاحبه‌های نسبتاً تأمل‌برانگیز با تقریباً همه کسانی که دوست دارید درباره این موضوع نظرشان را بشنوید، به‌شدت جذاب و به‌طرز باورنکردنی‌ای سرگرم‌کننده است.
این مینی‌سریال کامل‌ترین تصویری را از کارنامه خارق‌العاده مایکل جردن در بسکتبال به دست می‌دهد که طرفداران می‌توانند انتظارش را داشته باشند. زندگی‌نامه‌ای از جردن است که یادآور «همشهری کین» است و تلاش بی‌امان او برای رسیدن به عظمت، به هر قیمتی، را روایت می‌کند.
نگرانی Hehir از فرمولی‌شدن، به فیلم تازگیِ گیرا می‌بخشد و توانایی‌اش در تغییر ظریف میان لحن‌ها باعث می‌شود جذابیت و شدت حضور جردن در لحظه‌های مناسب به چشم بیاید.
اتفاقاً بعد از هر قسمت دلم می‌خواست باز هم ببینم. بولز نه‌فقط تیمی تاریخی بودند، بلکه یک ملودرام ورزشیِ ماندگار هم برایمان رقم زدند.
این مجموعه در ۱۰ قسمت، خیلی خیلی مفصل به موضوع می‌پردازد؛ اما برای طرفدارانی که عاشق این جور چیزها هستند، دقیقاً باب میل است.
