در مجموع، نقدها عمدتاً منفیاند: بسیاری از منتقدان فیلم را محصولی تجاری و فرمولی میدانند که حال‌وهوای کریسمس، شوخیهای بامزه و گرمای عاطفی کافی ندارد. بعضی آن را بیروح و فراموششدنی خواندهاند؛ منتقدی هم میگوید فیلم شادی و احساسی را که از یک سرگرمی مناسبتی انتظار میرود منتقل نمی‌کند. جلوه‌های ویژه نیز از نظر چند منتقد ناهماهنگ یا بیش از حد پررنگاند.
تماشای Red One بیشتر شبیه این است که فقط به صفحه خیره بمانی. فیلمی است که جلوی چشم‌تان پخش می‌شود؛ همین را دست‌کم با خیال راحت می‌توانم درباره‌اش بگویم. اما برای فیلمی که قرار است حال‌وهوای کریسمس را زنده کند، از فیلمنامه گرفته تا خودِ تولید، حتی بویی از شادی و سرخوشی به مشام نمی‌رسد.
با وجود بدبینیِ ذاتی و کلیشه‌های نخ‌نمایش، «رد وان» آن‌قدر که انتظار دارید غیرقابل‌تحمل نیست. دست‌کم می‌توانید روی این حساب کنید که اونز و جانسون با تمام وجود وارد بازی می‌شوند و هر شوخیِ گل‌درشتی را که از دستشان برمی‌آید، خوب اجرا می‌کنند؛ همین هم باید برای جذب الف‌های خانواده‌تان کافی باشد.
همه‌مان این روزها کمی حال‌وهوای کریسمس می‌خواهیم، اما نه این فیلمِ بدبینانه‌ای که فقط برای پول درآوردن ساخته شده و خودش را سرگرمیِ کریسمسی جا می‌زند. آدم ماتش می‌برد که ساختنِ چنین افتضاحِ عظیم و بادکرده‌ای درباره تلاش دواین جانسون و کریس ایوانز برای نجات بابانوئلِ ربوده‌شده (جی. کی. سیمونز)، ۲۵۰ میلیون دلار خرج برداشته. بَه، چه مزخرفی!
«Red One» آن‌قدر جدی است که کم‌کم خسته‌کننده می‌شود. فیلم تصویری شلوغ از اکشن‌فیگورهای پلاستیکیِ جان‌گرفته پیش چشم می‌گذارد؛ تصویری چشم‌نواز و پر از رنگ‌ولعاب. اما هرقدر هم تلاش می‌کند، آن شادی و احساسی را که از یک سرگرمیِ مناسب فصل تعطیلات انتظار دارید، به شما نمی‌دهد.
کاش Red One کمی بیشتر برای مخاطبش احترام قائل بود. همه‌مان در این ایام تعطیلات به پیامی دلگرم‌کننده نیاز داریم، اما این فیلم جوراب‌های کریسمس را با چیزی جز باد هوا پر نمی‌کند. ترجیح می‌دادم زغال‌سنگ گیرم می‌آمد؛ دست‌کم به دردی می‌خورد.
رد وان، به‌جز بازآفرینی هوشمندانه‌ی سازوکار قطب شمال، چیز زیادی را درست از آب درنمی‌آورد؛ این تعجب‌آور است، چون جیک کاسدان، کارگردان، و دواین جانسون، بازیگر، دوباره در این فیلم کنار هم کار کرده‌اند. این دو پیش‌تر فیلم واقعاً سرگرم‌کننده‌ی «جومانجی: به جنگل خوش آمدید» را ساخته بودند.
«رد وان» نمایشی بی‌جاذبه و لبریز از جلوه‌های کامپیوتری است که با انتخاب نسنجیده‌اش برای مخاطب، جایی میان گروه‌های سنی گیر می‌کند: برای بچه‌های خردسال زیادی تندوتیز است (به دیدن کرامپوس می‌رویم، در جایی که انگار سیاه‌چالی سادومازوخیستی با حال‌وهوای کریسمس است) و آن‌قدر بی‌رمق است که نوجوان‌ها و طرفداران ژانر را جذب نمی‌کند.
مدام سعی می‌کند اسطوره‌شناسی عجیب‌وغریب خودش را بسازد و زمینه را برای دنباله‌هایی فراهم کند که شاید هیچ‌وقت ساخته نشوند. شوخی‌هایی می‌کند که به‌ندرت جواب می‌دهند و انگار نمی‌تواند تصمیم بگیرد خودش را جدی بگیرد یا با آگاهی بیشتری با پوچی کلی‌اش برخورد کند.
چالش این است که آشوب و هیاهو را با حال‌وهوای شاد کریسمس جور دربیاورد؛ هم کلی چیز منفجر کند و هم به شخصیت‌هایی که با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند فرصت بدهد خوبی را در خودشان و یکدیگر پیدا کنند. Red One هر دو خواسته را با مهارتی شیطنت‌آمیز برآورده می‌کند.
فیلم حال‌وهوای یک بازی ویدیویی پیدا می‌کند: قهرمان‌ها با ژستی مطمئن و مغرورانه از یک صحنه اکشن پرهیاهو به صحنه بعدی می‌روند، بی‌آنکه فیلم چندان تلاشی کند تا سرنوشت شخصیت‌ها برایمان مهم شود یا وجه احساسی خودش را شکل بدهد.
