چند منتقد از بازیهای عمر سی و فرانسوا کلوزه تعریف کردهاند و هماهنگی میان آن‌ها را از نقاط قوت فیلم دانستهاند. گرمی، طنز و شیرینیِ کمادعای فیلم هم برای بعضی‌ها دلنشین است؛ عدهای آن را قصهای احساساتی و حال‌خوب‌کن میبینند که لازم نیست مو به مو واقعی باشد.
داستان به شکلی فاجعه‌بار از بالا به پایین نگاه می‌کند: مرد سیاه‌پوستی که زمخت است، جذابیت جنسی دارد و رقصنده‌ی فوق‌العاده‌ای است، مرد سفیدپوستی را که انگار یخ زده آزاد می‌کند. عمر سیِ خوش‌قیافه مدام این‌طرف و آن‌طرف می‌پرد؛ رک و آزاردهنده است. فرانسوا کلوزه با ابروها، بینی و پیشانی‌اش بازی می‌کند. بازی‌اش تحسین‌برانگیز است، اما خود فیلم مایه‌ی شرمساری است. [۲۸ مه ۲۰۱۲، ص. ۷۸]
در این قصه‌ی احساساتی و حال‌خوب‌کن درباره‌ی مردی فوق‌ثروتمند و چهاراندام‌فلج و خرده‌مجرمی که پرستارش می‌شود، هماهنگی میان دو بازیگر اصلی تا حد زیادی به جان‌گرفتن تقابل فرهنگیِ سرسری‌پرداخته‌شده‌ی فیلم کمک می‌کند. این موضوع برای فیلمی که در اصل داستانی درباره‌ی عشق است، اهمیت زیادی دارد.
بااین‌حال، کلوزه و سی زوجِ متضادِ دلنشینی از کار درمی‌آیند. سکانس آغازینِ طولانی، که در آن این دو مثل لورل و هاردیِ شر و شور، با زیرکی دو پلیس را از میدان به در می‌کنند، می‌توانست یک کمدی کوتاهِ درخشان باشد؛ اگر به اداواطوارِ بعدیِ فیلم، با آن جدیتِ مرگبار، گره نخورده بود.
نگاهی که فیلم «دست‌نیافتنی‌ها» به ماجرا دارد، شاید به نظر بعضی‌ها بیش از حد خوش‌بینانه باشد، اما پنجره‌ای که این بازیگران بااستعداد به روی دوستی عجیب و تأثیرگذارِ دو مرد بسیار متفاوت می‌گشایند، کاملاً شفاف است.
کلیشه‌ای، حسابگرانه و تجاری... این فیلمِ شخصیت‌محور درباره برخورد فرهنگ‌ها، با اجرایی شسته‌رفته، لبریز از درس‌های سخت زندگی است؛ درس‌هایی که خیلی بیشتر به قواعد سینما مدیون‌اند تا به واقعیت‌های تلخ محرومیت اجتماعی و زندگی افراد دارای معلولیت شدید.
اریک تولدانو و اولیویه ناکاش، دو کارگردان و فیلمنامه‌نویس فرانسوی، اگرچه هیچ‌وقت به ظرافت شهره نبوده‌اند، تا پیش از «دست‌نیافتنی‌ها» فیلمی به این اندازه توهین‌آمیز نساخته بودند. این فیلم بی‌محابا از کلیشه‌ی نژادپرستانه‌ی «عمو تام» استفاده می‌کند؛ کلیشه‌ای که آدم امیدوار است برای همیشه از پرده‌های سینمای آمریکا کنار رفته باشد.
بگذارید همین اول صادقانه بگویم: از «دست‌نیافتنی‌ها» خیلی خوشم آمد. اگر برای تنوع در تابستان دنبال فیلمی سبک با کمی حال‌وهوای اروپایی هستید، پیدایش کردید.
شاید این رابطه‌ی نابرابر برای فرانسوی‌ها جذاب باشد، اما در آمریکای دوران اوباما، پس از «مسیر سبز»، احتمالاً تماشاگران را معذب می‌کند. جدا از لحظه‌هایی که آدم را از خجالت جمع می‌کنند، «دست‌نیافتنی‌ها» اغلب فیلم رفاقتیِ دلنشینی است.
فیلم فوق‌العاده‌ای نیست، اما گرمی خاصی دارد و چنان ماهرانه با احساسات تماشاگر بازی می‌کند که انگار دارد او را ماساژ می‌دهد. حدسم این است که در لحظه‌های مناسب هم خواهید خندید و هم گریه خواهید کرد. مقاومت بی‌فایده است.
عمر سی و فرانسوا کلوزه نقش‌هایشان را با باوری بیش از آنچه این نقش‌ها می‌ارزند بازی می‌کنند؛ حتی وقتی سی مجبور می‌شود صحنه‌ی آوازخواندن با صدای زیر در وان حمامِ فیلم «زن زیبا» را دوباره اجرا کند. اما انرژی آن‌ها هم نمی‌تواند این جنازه را زنده کند.
