در نقدهای مثبت، سریال را ملودرامی خوشتماشا و سرگرم‌کننده توصیف کرده‌اند؛ بعضی منتقدان از شوخ‌طبعی و داستانگوییاش تعریف میکنند و یکی تماشای آن را به خواندن کتابی لذتبخش مانند می‌کند. رفتوآمد میان زندگی اربابان و خدمتکاران و کشاکش سنت و تغییر نیز از نکتههایی است که به سریال اهمیت اجتماعی می‌دهد. بازی بازیگران و دیالوگ‌های بامزه هم تحسین شدهاند. با این حال، نظرها درباره شخصیت‌پردازی یکدست نیست: گروهی شخصیتها را پرجزئیات و زنده میدانند، اما برخی دیگر از سادهنمایی بعضی شخصیتها، رفتارهای تکراری یا کمبود داستانهای جذاب برای آنها ایراد میگیرند.
در برابر هر کسی مثل خانم پتمور، آشپزی که چیزی جز ماندن در خدمت تا پایان عمرش نمی‌خواهد، خدمتکاری مثل گوئن (رز لزلی) هم هست که رؤیای منشی‌شدن در دفتری مدرن را در سر دارد. همین تضادها و حضورشان در خودِ داونتون اَبی ــ نیمی از اتاق‌های عمارت برق دارند و نیمی ندارند ــ و میان ساکنان چندوجهی‌اش، باعث شده داونتون اَبی نه‌فقط بهترین سریال عامه‌پسند تلویزیون در حال حاضر باشد، بلکه یکی از مرتبط‌ترین‌ها هم باشد.
شاید خرده‌گیری به نظر برسد اگر بگوییم گاهی انگار دانتون ابی را دقیقاً برای ماهایی ساخته‌اند که عاشقانه‌های تاریخی غذای همیشگی‌مان است؛ پر از قهرمان‌های زن جسور، وارث‌هایی که یکهو سر و کله‌شان پیدا می‌شود و بیوه‌های اشرافیِ اهل دسیسه، با کمی تاریخ که چاشنی‌اش کرده‌اند تا ملودرامش روشنفکرانه به نظر برسد. اما واقعاً چنین نیست. فقط سرگرمیِ شیرین و لذت‌بخشی است.
تماشای «دانتون ابی» مثل لم دادن با یک کتاب واقعاً دل‌چسب است و نمی‌توانم راه بهتری برای گذراندن یکی از بی‌رحم‌ترین ماه‌های زمستان تصور کنم. این از آن سریال‌هایی است که همین‌که تماشایش را تمام کردم، فوراً به کسانی حسادت کردم که هنوز لذت دیدنش را تجربه نکرده بودند.
نمی‌گویم عاشقش شدم؛ بعضی قسمت‌هایش را حتی دوست هم نداشتم. اما حسابی درگیر اتفاقاتی شدم که پایین، میان خدمتکارها می‌افتاد. در عوض، تقریباً هر چیزی که به خانوادهٔ گرانتهام‌ها مربوط می‌شد ــ دست‌کم بخش‌هایی که ربطی به رفتارشان با کارکنان نداشت ــ برایم کاری خسته‌کننده بود که باید از سر می‌گذراندم.
این درام فوق‌العاده درباره اربابان و خدمتکاران را جولیان فیلوز، فیلمنامه‌نویس برنده اسکارِ «Gosford Park»، نوشته است. اثری دراماتیک، هوشمندانه، ملودراماتیک، طنزآمیز و پخته که تحولات اجتماعی در آستانه جنگ جهانی اول را بررسی می‌کند و در کنار آن، مجموعه‌ای از شخصیت‌های بسیار جذاب و گیرا را به ما نشان می‌دهد.
فلووز بلد است دیالوگ‌های جذابی بنویسد، به‌خصوص برای مگی اسمیت... بازی بقیه هم به همان اندازه دلنشین است. اما نمی‌شود این حس را نداشت که بازیگرها با این همه بساط پرطمطراق و سبک‌مایه حسابی خوش می‌گذرانند. شما هم همین‌طور.
آدم‌های فضل‌فروش ممکن است با تمسخر بگویند اسم این مجموعه را دقیق‌تر باید گذاشت «Remains of the Gosford/Upstairs/Brideshead Revisited Park». اما گاهی تقلیدی صادقانه نه‌فقط از هیچ‌چیز بهتر است، بلکه تقریباً به خوبیِ اصل از آب درمی‌آید.
شبیه فیلم‌های جین آستن بودن که گناه بزرگی نیست؛ گناه‌های بدتری هم هست. درواقع، در مورد دانتون ابی، تازه‌ترین سریال موفق بریتانیایی که PBS به برنامه‌هایش اضافه کرده و همیشه سرگرم‌کننده است، این شباهت حتی می‌تواند موهبت باشد.
با آغاز سال نو، بیننده‌ها به‌سختی می‌توانند درامی باشکوه‌تر و گیراتر از مینی‌سریال «Masterpiece Classic» یعنی «Downton Abbey» پیدا کنند.
قدرت این مجموعه جای هیچ شکی ندارد؛ سرشار از شوخ‌طبعی است و داستان‌گوییِ درجه‌یک به آن نیرو می‌دهد.
