این سریال کمدیای نامتعارف است که به گفتهی یک منتقد، ترکیب شوخی‌های خشک و شیطنتآمیزش، با وجود نامعمولبودن، بهخوبی از کار درآمده است؛ بعضی منتقدان هم آن را بسیار خنده‌دار دانستهاند. بااینحال، نظرها درباره میزان خندهداریاش یکدست نیست: یک منتقد میگوید سریال شاید کمی بیشتر هوشمندانه باشد تا واقعاً بسیار خنده‌دار، و منتقدانی دیگر گفتهاند دیالوگ‌ها به‌ندرت میخندانند یا بعضی شوخی‌ها نمی‌گیرند.
بعضی شوخی‌ها نمی‌گیرند و چند موقعیت هم انگار چندان خلاقانه نیستند. اسبِ آرنت هم شباهت چشمگیری به گابِ بامزه، شعبده‌بازِ بچه‌صفتِ او در سریال Arrested Development دارد. اما این دنیای رؤیاگونِ عجیب‌وغریب، که آدم‌ها و حیوانات انسان‌وار در آن با هم درمی‌آمیزند و زندگی می‌کنند، نویدبخش است و برداشتی سرگرم‌کننده و دیوانه‌وار از هالیوودِ عجیب‌وغریب ارائه می‌دهد.
شاید بوجک کمی بیشتر زیرکانه باشد تا خنده‌دارِ روده‌بُر، اما اغلب واقعاً زیرکانه است و از همه مهم‌تر، خوب با مضحک‌بودنِ آن شهرتِ نه‌چندان چشمگیری که بوجک را احاطه کرده، جور درمی‌آید.
بوجک وقتی بیش از همه خنده‌دار می‌شود که پر از شوخی‌های ریزِ پس‌زمینه باشد؛ مثلاً افتضاح‌بودن زنگ موبایل تک‌تک شخصیت‌ها، در طول شش قسمت، به شکلی غافلگیرکننده دستمایه‌ی شوخی‌های زیادی می‌شود. [۲۲/۲۹ اوت ۲۰۱۴، ص. ۱۰۰]
مثل بعضی از انیمیشن‌های عجیب‌وغریب تلویزیون، توصیف این یکی جز در حد کلیات سخت است؛ آن‌قدر غریب است که ترکیب طنز خشک و شیطنتش بعید به نظر می‌رسد، اما به‌طرز دلچسبی جواب می‌دهد.
هرچه سریال جلوتر می‌رود، قسمت‌ها کمی بهتر می‌شوند، اما تحمل چند قسمت اولش سخت است؛ از جمله قسمت اولی که قانون نانوشته‌ی صحنه‌های بالا آوردن را زیر پا می‌گذارد و در یک قسمت بیش از یک صحنه از این نوع نشان می‌دهد.
نمایشی عجیب‌وغریب و شبیه کارهای ست مک‌فارلین که انگار از شبی پر از توهم با قارچ‌های روان‌گردان بیرون آمده. به قول نَنسی ریگن: فقط بگویید نه.
«بوجک هورسمن» جزئیات سیتکام‌های اواخر دهه‌ی ۸۰ را درست از آب درمی‌آورد و چند لحظه‌ی پراکنده‌ی بامزه دارد، اما در مجموع چندان خنده‌دار نیست.
بخش زیادی از هویت BoJack به گذشته‌اش به‌عنوان ستاره‌ی یک سیت‌کامِ شبکه‌ای در دهه‌ی ۹۰ گره خورده، چون خود سریال فعالانه با این تصور مقابله می‌کند که سیت‌کام‌ها نشان می‌دهند داستان‌ها باید چطور پیش بروند؛ این‌که برای هر شخصیتی جواب‌های ساده‌ای وجود دارد. همین باعث می‌شود سریال در اصل این‌قدر واقعی به نظر برسد.
با وجود فضای خلاقانه و گروه بازیگران پرستاره‌اش، شش قسمت اول بوجک هورسمن انگیزه‌ی کافی نمی‌دهند که تماشایش را تا قسمت ششم ادامه بدهیم.
عجیب این‌که با وجودی که دیالوگ‌ها به‌ندرت خنده‌دارند، پس‌زمینه‌ی سریال پر از جزئیاتی است که نشان می‌دهد چه‌قدر پتانسیل در آن هدر رفته است.
