این مستند روایتی شخصی و تکان‌دهنده است: یک منتقد آن را به دفترچهای اعتراف‌گونه شبیه میداند و منتقدی دیگر میگوید گزارشگری واقعنگر را با شهادت شخصیِ بی‌پرده درمی‌آمیزد و تماشاگر را به دل ماجرا میبرد. فیلم بهجای آنکه درس تاریخی بدهد، زندگی روزمره و آرزوهای سادهی مردم را نشان می‌دهد؛ این آرزوها خشونت پاسخ حکومت را آشکار میکنند و تماشاگر را به تصور زندگی از نگاه مخالفان سیاسی فرامیخوانند. روایت ماه‌به‌ماه محاصره کشش دارد و بعضی صحنه‌هایش هم هولناکاند و هم حس رهایی عاطفی ایجاد میکنند.
«برای سما» حسِ تصاویر خام را ندارد؛ فیلم با دقت پرداخت شده و در چند ساعت پایانی، وقتی به آخرین خانواده‌های باقی‌مانده در شرق حلب گفتند می‌توانند تسلیم حکومت شوند، اما با این حال به سویشان آتش گشودند، کمی هم حال‌وهوای تعلیقِ فیلم‌های سینمایی پیدا می‌کند. پایان‌بندی‌اش به سلیقه‌ی من کمی زیادی آراسته است: مونتاژی از لحظه‌های خوش و نمایی از بالا که وائد و نوزادش را در حال قدم‌زدن میان ویرانه‌ها نشان می‌دهد.
فعالان حاضر در این فیلم، از جمله خودِ al-Kateab، به زبان فیلسوف‌ها یا سیاستمدارها حرف نمی‌زنند. آرزوهای روزمره‌شان ــ مثل ساختن یک باغ و فرستادن بچه‌هایشان به مدرسه در امنیت ــ بی‌رحمی واکنش حکومت را نشان می‌دهد، اما در عین حال از مخاطب می‌خواهد خودش را جای این مخالفان سیاسی کم‌ادعا بگذارد.
فیلم مثل دفتر یادگاریِ تکان‌دهنده‌ای است و در عین حال، تا حدی شبیه دفتر خاطراتی اعتراف‌گونه. همچنین اثری سینمایی و شخصی است، نه مرور فشرده‌ای بر تاریخ، مثل «Cries From Syria»؛ مستند درخشان دیگری درباره همین موضوع که البته هدف‌های متفاوتی دارد.
با تصاویری این‌قدر بی‌پرده و تکان‌دهنده، جای تحسین دارد که موسیقی ناینیتا دسای در تمام طول فیلم خویشتن‌دار و کم‌ادعا می‌ماند. موسیقی بر مضمون‌های ظریف‌ترِ پایداری و همدلی تأکید می‌کند و آرام به امکان امید ــ و عشق ــ اشاره دارد، حتی در دل فاجعه.
«برای سما» فراخوانی رسا خطاب به غرب ناآگاه است و گواهی بر نیروی عشق بی‌قیدوشرط برای ادامه‌دادن، حتی در دل وحشتی مطلق. تماشای آن هولناک است و دیدنش برای همه کاملاً ضروری.
«برای سما» صادقانه‌ترین فیلمی خواهد بود که در عمرتان دیده‌اید؛ صداقتی که واقعاً دل آدم را به درد می‌آورد. هیچ میزان بازیگری، هیچ جایزه و افتخار معتبری و هیچ دستکاری در روایت، هرگز به پای حقیقتی نمی‌رسد که زنی در سوریه با دوربینش ثبت کرده است. دیدن این فیلم واقعاً هم افتخار است و هم فرصتی ارزشمند.
واد چه استعداد فوق‌العاده‌ای دارد. «برای سما» فیلمی است که با غریزه‌ی یک روزنامه‌نگار، شور و شوق یک انقلابی و قلب تپنده‌ی یک مادر ساخته شده است.
«برای سما» تصویری از زندگیِ قبل و بعد است؛ هم به معنای واقعی و هم استعاری. آنچه در آغاز داستانی عاشقانه، بی‌پروا و جسورانه و لبریز از خوش‌بینیِ سرمستانه است، کم‌کم به چیزی بسیار تاریک‌تر بدل می‌شود و تماشاگران از خودشان می‌پرسند چرا الخطیب حاضر است فرزندش را به نام اصولی که از پیش محکوم به شکست‌اند، به خطر بیندازد.
فیلم محاصره را ماه‌به‌ماه در طول سال ۲۰۱۶ دنبال می‌کند و روایتش پرکشش است؛ بسیاری از صحنه‌هایش هم گاهی دلخراش‌اند و گاهی حس رهایی می‌دهند.
ایده‌اش ساده است، اما اجرایش تکان‌دهنده؛ گزارشگریِ واقع‌بینانه و بی‌تعارف را با روایت‌های شخصیِ بی‌پرده درمی‌آمیزد و فیلمی می‌سازد که به معنای واقعی کلمه حس می‌کنید خودتان آنجا هستید.
