برخی منتقدان فیلم را کمدی علمیتخیلیِ سرزنده و خوشساختی میدانند که میان شوخی و جدیت تعادل برقرار میکند و شخصیتهایش را به وسیله‌ای برای خنداندن تماشاگر تبدیل نمیکند. چند منتقد از قصه‌گویی هوشمندانه و چفتوبست دقیق داستان تعریف کردهاند؛ یکی هم به شوخیهای باظرافت داستان با تناقض‌های سفر در زمان اشاره میکند. فیلم برای بچه‌ها و والدین جذاب دانسته شده و پرسش داستان درباره اینکه اگر پدر و مادر آدم هیچوقت با هم آشنا نمیشدند، چه اتفاقی میافتاد، تحسین شده است. بازیها نیز ستایش شده‌اند؛ به‌خصوص بازی کریسپین گلاور که بهگفته یک منتقد، توجهها را به خود جلب میکند.
پس در دلِ «بازگشت به آینده»، این فیلمِ ظاهراً بچه‌گانه که پر از صدای جیغ لاستیک ماشین‌ها، جلوه‌های ویژه و طوفان‌های رعدوبرقی است، چیزی کمتر از خیال‌پردازیِ بزرگسالانه نیست. اگر می‌شد خانواده‌ها را ترغیب کرد فیلم را با هم ببینند، شاید والدین و بچه‌ها تا دیروقت حرف‌هایشان را با هم در میان می‌گذاشتند. [۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۵]
دوباره به هنر قصه‌گویی خوش آمدید! «بازگشت به آینده» مثل چرخ‌وفلکی تند و سرگیجه‌آور است؛ همه‌چیزش دقیق و حساب‌شده ساخته شده، اما هیچ‌چیز کاملاً امن به نظر نمی‌رسد. این کمدی علمی‌تخیلی دیوانه‌وار لذت‌بخش است و پر از افسون، شیرینی و سرزندگی؛ همان چیزی که فقط یک فیلم تابستانیِ واقعاً موفق می‌تواند باشد. [۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۵، ص. D1]
بهترین فیلم جریان اصلی از زمان «ئی.تی.» است؛ یادآوری امیدبخشی از اینکه هالیوود هنوز هم می‌تواند سرگرمی واقعاً درجه‌یکی بسازد... داستان آن‌قدر استادانه پرداخت شده که گفتن چیزی فراتر از طرح کلی‌اش ممکن است لذت غافلگیری‌های شادی‌بخش فیلم را کم کند؛ غافلگیری‌هایی که در انتظار تماشاگرانی‌اند که در سینمایی واپس‌گرا تشنه‌ی نوآوری‌اند. [۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۵، ص. ۵۷]
«بازگشت به آینده» به‌تنهایی هم فیلمی خوش‌ساخت و روان است، هم نمونه‌ای با تدوینی درخشان از شیوه‌ی تازه‌ای در هیجان‌سازی که اسپیلبرگ پرورش داده بود. فیلم حتی امروز هم دوام آورده، هرچند جلوه‌های ویژه‌اش و اشاره‌های شوخی‌آمیزش به پپسی فری و بازپخش‌ها، درست به‌اندازه‌ی پمپ‌بنزین‌های خدمات‌کامل که ظاهراً در سال ۱۹۸۵ ازمدافتاده به نظر می‌رسیدند، کهنه شده‌اند.
«بازگشت به آینده» شروع چندان پرشتابی ندارد و بعضی صحنه‌ها با ترفندهای تدوینی بیش از حد کش می‌آیند. اما داستان هرچه جلوتر می‌رود جان می‌گیرد و یک‌سوم پایانی‌اش به‌خصوص پر از غافلگیری‌های سریع و پی‌درپی است. [۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۵، ص. ۲۳]
آقای زمکیس هم بلد است داستان را روان پیش ببرد و هم نگذارد زیاده‌روی کند. او «بازگشت به آینده» را با چنان خلاقیتی ساخته که پیداست تا مدت‌ها قصه‌های بامزه و خیال‌انگیز خواهد بافت.
در میان انبوه جذابیت‌های بی‌آلایش فیلم، فیلمنامه‌ی تقریباً بی‌نقص زمکیس و باب گیل هم هست؛ فیلمنامه‌ای که نه‌فقط با ظرافت و شوخ‌طبعیِ سرزنده از پس تناقض‌های سفر در زمان برمی‌آید، بلکه به ترفندهای داستانیِ سرخوشانه‌اش هم چاشنیِ کوچکی از درامی صادقانه می‌زند.
«بازگشت به آینده» نه کاملاً جدی است و نه صرفاً برای خنداندن؛ راز موفقیتش هم همین‌جاست. فیلم بامزه و سرزنده است، اما کارش به جایی نمی‌رسد که شخصیت‌ها فقط وسیله‌ای برای شوخی‌ها باشند.
برای دخترها و پسرهایی که بازی، ایده و اسباب‌بازی دوست دارند، احتمالاً می‌ارزد یک بعدازظهر را با خنده‌و‌شادی پای «بازگشت به آینده» بگذرانند. اما متولدین نسل بیبی‌بوم حواسشان باشد: با «Son of Flubber» بیشتر خندیده بودید! [۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۵، ص. D9]
خنده‌های فیلم فراوان است و بازی فاکس، تامپسون و گلاور عالی از کار درآمده. کارگردانی رابرت زمکیس، مثل بخش‌های فنی فیلم، درجه‌یک است و فیلم بعد از شروعی آرام و کمی بی‌شتاب، جان می‌گیرد و به سرگرمی‌ای پرجنب‌وجوش و بی‌وقفه تبدیل می‌شود.
