بسیاری از منتقدان فیلم را سرگرم‌کننده و پرانرژی میدانند و از شوخیهای نامتعارف، لحظه‌های شیرین و ریتم تندش تعریف می‌کنند. بعضی به جذابیتش برای بچه‌ها و بزرگ‌ترها هم اشاره دارند. البته شوخیها برای همه جواب ندادهاند: یک منتقد میگوید لطیفهها و صداهای بامزه خنده‌دار نیستند و منتقد دیگری میگوید چندان نخندیده است.
دنیل چونگ، کارگردان و یکی از نویسندگان Hoppers، کلی مواد مختلف توی قابلمه می‌ریزد، اما مطمئن نیستم همه‌شان با هم خوب جا بیفتند و خورشی یکدست از آب دربیاید. فیلم چند شوخی بامزه، مضمونی امیدبخش و داستان فرعی تأثیرگذاری درباره‌ی میبل و مادربزرگش (Karen Huie) دارد. بااین‌حال، داستان کمی درهم‌وبرهم است؛ انگار کسی مستند طبیعت را برداشته و یکهو به فیلمی معمایی تبدیل کرده، بعد هم فیلم معمایی را به کمدی پراغراقی چرخانده است.
«هاپرز» فیلمی کوچک، بی‌ادعا و سرگرم‌کننده است که جنب‌وجوش و جذابیت کافی دارد تا بچه‌ها را پای فیلم نگه دارد؛ برای همین آدم دلش نمی‌خواهد خیلی از آن ایراد بگیرد. اما خاطره‌ی پیکساری که زمانی می‌شناختیم، آن غولی که انیمیشن را برای چند نسل از نو تعریف کرد، شاید هنوز هم باعث شود از خودمان بپرسیم آن‌همه انرژی و خلاقیت و هنر کجا رفت.
فیلم‌های مهم و مطرح زیادی هنوز در راه‌اند، اما Hoppers به نظر می‌رسد اولین انیمیشن واقعاً عالی امسال باشد. در روزگاری که حق اعتراض‌مان به‌شدت در معرض تهدید است، این قصه‌ی علمی‌تخیلی قدرتِ باور راسخ یک نفر را می‌ستاید؛ باوری که می‌تواند بذر تغییر را بکارد و در نهایت حس همبستگی اجتماعی را قوی‌تر کند.
فیلم به ادای احترامی گرم و نکته‌سنجانه به هر بچه‌ای تبدیل می‌شود که با بالا رفتن از درخت آرامش پیدا می‌کند، به هر بزرگسالی که ارزش دنیای طبیعی را درمی‌یابد و به پیوندهایی که ما را به دنیای اطرافمان وصل می‌کنند. هم می‌خندید، هم گریه می‌کنید و هم یاد می‌گیرید گونه‌ی کلیدی چیست.
این دقیقاً از آن فیلم‌های سرگرم‌کننده و درست‌وحسابی است که با ترکیب درستِ خنده و اشک، یادمان می‌اندازد آدم‌های خوبِ آن استودیو چه‌قدر در داستان‌گویی نبوغ دارند. استودیوی انیمیشن دقیقاً در این مقطع به چنین فیلمی نیاز داشت و این اثر هم به‌راحتی کنار بعضی از بهترین کارهایشان قرار می‌گیرد.
کمدی اکشنِ عجیب‌وغریب دنیل چونگ زیرکانه، خنده‌دار و از نظر بصری جذاب است و با انرژی پرشر‌وشور و موسیقی متن پرنشاط مارک مادرزبا تند و تیز پیش می‌رود. قهرمان سرسخت فیلم را گروهی از موجودات بامزه همراهی می‌کنند که به‌شکلی خنده‌دار انسان‌وار شده‌اند؛ موجوداتی که بچه‌ها، مخاطب اصلی فیلم، را به‌وجد می‌آورند و بزرگ‌ترها را هم سرگرم می‌کنند.
شاید افول اعتبار این برند به Hoppers آزادی داده تا فیلمی خیلی کم‌ادعاتر باشد؛ فیلمی که در عین حال به‌مراتب سرگرم‌کننده‌تر و رضایت‌بخش‌تر است: کمدی‌ای حسابی خنده‌دار که هر ثانیه‌اش یک شوخی دارد و لحظه‌هایی شیرین و تأثیرگذار هم دارد، اما نمی‌خواهد به زور اشکت را دربیاورد.
اگر پیکسار حالا به‌اندازه دیگر استودیوهای انیمیشن‌سازی هالیوود فرمولی شده، فیلم دنیل چونگ یادآوری می‌کند که حتی یک فیلم عامه‌پسند و کلیشه‌ای از این استودیو هم می‌تواند آن‌قدر صداقت احساسی و الهام بصری داشته باشد که هیچ‌وقت حس محصول ارزان‌قیمتی را ندهد که از خط تولید بیرون آمده.
پیکسار مدتی است بین دنباله‌سازی بی‌خطر برای فیلم‌های موفقش و جسارت بیشتر در ساخت داستان‌های انسانی و احساسی در رفت‌وآمد بوده. «هاپرز» ناجور میان این دو رویکرد گیر می‌کند؛ لحظه‌های احساسی و خط داستانی فیلم‌های دیگر را تکرار می‌کند، اما نه حرف اخلاقی روشنی دارد و نه لحظه‌های مهمی از رشد شخصیت‌ها.
تبلیغات فیلم وعده‌ی ماجراهای بامزه و خل‌وضعانه‌ای را می‌دهد؛ آن هم در منطقه‌ای جداافتاده که گونه‌های مختلف در آن زندگی می‌کنند و انسان‌ها زیست‌بومش را تهدید می‌کنند. اما فیلم در عمل، نگاهی گزنده و تازه به این دارد که اگر شکارچی‌ها و شکارها بخواهند با هم متحد شوند، احتمالاً چه اتفاقی می‌افتد: تلاششان خیلی زود به باتلاقی نومیدکننده و حتی سیاسی تبدیل می‌شود.
