چند منتقد از دنیای بصری خیالانگیز فیلم تعریف میکنند: موجودات غریب و هراسآور، رنگهای روشن و جزئیات پرکارش از نکتههای برجستهاند. یک منتقد از مهارت و گستردگیِ نمایش چیزهای ناممکن می‌گوید و یادآوری می‌کند که انبوه هیولاها گاهی قاب را تا آستانهی لبریزشدن میبرد. منتقدی دیگر فیلم را زیبا و نامتعارف میخواند و می‌گوید سازندگانش در مسیر ساخت آثار بزرگ استاپموشناند. ترکیب جادو، موسیقی و عناصر هراسآور هم برای یک منتقد بیشتر هیجان‌انگیز است، هرچند گاهی خسته‌کننده می‌شود.
«من فرانکلدا هستم»، ساخته‌ی برادران آمبریز، پاسخ مکزیکی به «کابوس پیش از کریسمس» است؛ فیلمی به‌طرز دلنشینی نامتعارف که آشکارا از آثار تیره و خیال‌پردازانه‌ی دل تورو، با حال‌وهوای بازیگوش و غریبشان، تأثیر گرفته است. برای همین طبیعی است که کارگردان «فرانکنشتاین» حامی و راهنمای این هم‌وطنان جوان‌ترش در تلاششان برای رسیدن به جایگاهی برجسته در استاپ‌موشن باشد. آن‌ها هم حالا حسابی در این مسیر پیش رفته‌اند.
فیلم مدام برایتان توضیح می‌دهد چه چیزهایی در خطر است و شخصیت‌ها چه می‌خواهند، اما به‌ندرت می‌گذارد خودتان را به حس شگفتی مشترکی بسپارید. در عوض، با فیلمی طرفیم که ارتباط میان واقعیت و خیال را اعلام می‌کند، بی‌آنکه بگذارد خود تصویرها حرفشان را بزنند.
I Am Frankelda نامه‌ای عاشقانه به داستان‌های وهم‌آور و نویسندگانشان است. فیلم از رنجِ درک‌نشدن می‌گوید، از هیجانِ خلق چیزی که فقط خودت می‌توانی ببینی، و از قدرتی که با پذیرفتن کابوس‌هایت و روبه‌روشدن با آن‌ها پیدا می‌کنی.
تا یک جایی می‌شود محو تماشای موجوداتی با طراحی‌های درخشان و کریه شد؛ اما داستان هم بالاخره باید راه بیفتد. بااین‌حال، I Am Frankelda وقتی دنیایش را کامل می‌سازد، بالاخره همه‌چیزش سر جای خودش می‌افتد.
بخش زیادی از جادوی «Soy Frankelda» به وسعت و مهارتی برمی‌گردد که با آن چیزهای خیالی را به تصویر می‌کشد؛ گاهی هم هر وقت داستان لازم داشته باشد، قاب را تقریباً با انبوهی از هیولاهای جورواجور پر می‌کند.
این قصه‌ای تأثیرگذار است، با شخصیت‌های قوی، جلوه‌های بصری تماشایی و خیال‌پردازی فراوان. فقط نیمه دومِ بیش از حد پیچیده و پایان‌بندیِ نه‌چندان رضایت‌بخشش نمی‌گذارند فیلم به یک کلاسیک مدرنِ استاپ‌موشن تبدیل شود؛ هرچند گاهی تا آستانه‌اش پیش می‌رود.
حتی اگر رنگ‌بندی و طراحی کلیِ «Frankelda’s» کاملاً حال‌وهوای مکزیکی داشته باشد، داستانش کلیشه‌ای و بی‌تمرکز است و به پای «کتاب زندگی» یا «کوکو» نمی‌رسد. برای بزرگسالان چیز چندانی ندارد و برای مخاطبِ به‌اصطلاح اصلی‌اش، یعنی بچه‌ها، حتی کمتر.
این انیمیشن استاپ‌موشنِ دلنشین، از شیر مرغ تا سینکِ تالاورا را در خودش جا داده و جادو، موسیقی و حال‌وهوای مرگ‌آلود را در تجربه‌ای سینمایی به هم می‌آمیزد؛ تجربه‌ای که بیشتر وقت‌ها هیجان‌انگیز است، اما گاهی هم خسته‌کننده می‌شود. انتظار برای اولین فیلم بلند استاپ‌موشن مکزیک واقعاً می‌ارزید. بی‌صبرانه منتظریم فیلم دومش هم از راه برسد!
«I Am Frankelda» گاهی داستانش زیادی شلوغ به نظر می‌رسد، اما مثل سطل پلاستیکیِ کدوییِ هالووین است که از آب‌نبات سرریز کرده: رنگارنگ، زیبا، ترسناک و در نهایت، لذت‌بخش.
این اثر پیش از هر چیز قصه‌محور است و از هرچه در اختیار دارد بهره می‌گیرد تا با ترانه‌های گیرایش، شخصیت‌های چندبعدی و ساخت‌وپرداخت بی‌نقصش، مخاطب را مجذوب کند، سرگرم کند و به او الهام ببخشد.
