بیشتر منتقدان فیلم را نپسندیدهاند. چند نقد داستان را بیرمق، شلخته یا سرهمبندیشده می‌دانند و یک منتقد فیلمنامه را از نظر لحن به‌شدت ناهماهنگ توصیف میکند. ریتم کند و مکثهای طولانی میان لحظه‌های بامزه هم از ایرادهایی است که در چند نقد آمده. از انیمیشن کمجزئیات و تخت، حرکتهای خشک و طراحی بصری ناهماهنگ آن نیز انتقاد شده؛ منتقد دیگری میگوید سبک انیمیشن در ذهن نمیماند.
به‌اندازه‌ی یک کله‌قندیِ تو‌رفته جذابیت و شخصیت دارد و فیلمنامه‌اش شاید از نظر لحن ناشیانه‌ترین فیلمنامه‌ای باشد که در دو دهه نقدنویسی‌ام دیده‌ام؛ فیلمنامه‌ای که در آن جادوگر شرور، گارگامل، بابا اسمورف را می‌رباید و اسمورفِت رهبری مأموریتی دور دنیا را برای نجات او به عهده می‌گیرد.
«اسمورف‌ها» آشغاله. ترکیبی تصادفی از چیزهایی است که در انیمیشن‌های کودکانه اتفاق می‌افتند... بیشترش بی‌معنی است و اگر کمی درباره‌اش فکر کنید، گاهی هم کمی توهین‌آمیز به نظر می‌رسد. طراحی‌اش بی‌روح است، انیمیشنش خشک‌و‌بی‌انعطاف و طراحی بصری‌اش هم به‌شکلی اعصاب‌خردکن ناهماهنگ.
«اگه نمی‌تونی یه حرف خوبِ اسمورفی بزنی، پس اصلاً اسمورف نکن.» این درسی است که والدین تیزبین باید این آخر هفته بگیرند؛ بعد از آن‌که بچه‌هایشان آن‌ها را به دیدن اقتباس سینمایی دیگری از گروه مردان آبی‌ای کشاندند که همه دومین گروه محبوبشان می‌دانند.
دو فیلم «اسپایدرورس» ثابت کردند که سرگرمی هالیوودیِ پرسر‌وصدا و برندمحور مجبور نیست تازگی و نوآوری را فدا کند. اما «اسمورف‌ها»؟ عمیقاً و به شکلی خفقان‌آور تهی است. هیچ دلیلی برای دیدنش وجود ندارد.
هر چند صحنه یک‌بار، یک شوخی کلامی بامزه یا شوخی تصویری خنده‌داری می‌بینیم؛ گاهی هم سبک انیمیشن به دلیلی که به داستان مربوط است، ناگهان کاملاً عوض می‌شود. اما بین لحظه‌های سرگرم‌کننده‌ی پراکنده‌ی «اسمورف‌ها»، بخش‌های بی‌اتفاق زیادی هست.
این تازه‌ترین نمونه از آن نوع انیمیشن‌های بی‌جاذبه و به‌شدت آشفته است که ناخواسته یادمان می‌اندازد چرا کم‌کردن بودجه‌ی برنامه‌های کودکِ تلویزیون عمومی ایده‌ی وحشتناکی است.
شخصیت‌ها به سبک روزِ انیمیشن‌های رایانه‌ای ساخته شده‌اند که ظاهر نقاشی دستی دارند، اما جزئیات کم و تصویر تخت‌شان معمولاً یادآور برنامه‌های تلویزیونی مخصوص پیش‌دبستانی‌هاست.
این داستانِ بسیار کسل‌کننده و بی‌ابتکار، یک ساعت‌ونیم کش‌دار پیش می‌رود؛ هرچند وقتی قهرمان‌ها سر از بُعدهای عجیب‌وغریبِ جهان‌های موازی درمی‌آورند، چند صحنه‌ی سوررئالِ تقریباً جالب هم دارد.
اسمورف‌ها فیلمی است که فقط به‌زور توجه تماشاگران کم‌سن‌وسال را نگه می‌دارد؛ از یک طرف موزیکالی بر پایه‌ی آهنگ‌های ریحاناست و از طرف دیگر تلاشی سست برای ساختن هویتی ماندگار برای آن موجودات آبی کوچولو.
فیلم وقتی واقعاً دست‌وپا می‌زند که موسیقی قطع می‌شود و ناچار است با درهم‌وبرهمیِ عناصر تکراری‌ای روبه‌رو شود که می‌خواهد از آن‌ها داستان بسازد.
