چند منتقد میگویند سریال رنج جنگ، فداکاری و رفاقت سربازان را خوب نشان میدهد و بر مسئولیتپذیری آن‌ها در برابر یکدیگر و تلاش برای هدفی مشترک تأکید می‌کند. در مقابل، بعضی نقدها میگویند وجه انسانی و زندگی فردی سربازان زیر سایهی تصویر هولناک جنگ کمرنگ می‌شود. منتقدی هم از شخصیت‌پردازی کمرمق و لحنی بیش از حد احساساتی و میهنپرستانهی افراطی ایراد می‌گیرد.
«Masters of the Air» عمدتاً درامی شخصیت‌محور است و شخصیت‌های زیادی هم دارد؛ در واقع آن‌قدر زیاد که تلفات اولیه به اندازه تلفات بعدی عمیقاً بر بیننده اثر نمی‌گذارند. اما رویکرد آقای اورلوف، که ریشه در روایت آقای میلر دارد، این است که مرگ در جنگ را به شکلی تازه هولناک کند: مرگی بی‌اعتنا و بی‌تمایز. و اغلب هم دلخراش. ... درس‌ها هم از این‌رو تأثیرگذارتر می‌شوند.
این اثر به شیوه‌ای قدیمی به «نسل بزرگ» و کسانی که علیه فاشیسم جنگیدند ادای احترام می‌کند؛ منتظر برافراشته‌شدن پرچم آمریکا در پایان باشید. از همین رو، می‌تواند تأثیرگذار باشد. اما داستانی که بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ می‌گذرد، نه به‌اندازه‌ی دو مینی‌سریال قبلی سنجیده روایت می‌شود و نه به همان خوبی نوشته شده. «Masters of the Air» پایان خوبی برای این سه‌گانه است، اما پایان فوق‌العاده‌ای نیست.
شخصیت‌های زیادی خیلی سریع معرفی می‌شوند، مکان‌ها با سرعت از جلوی چشم می‌گذرند و نبردهای هوایی آن‌قدر مبهم و آشفته‌اند که نمی‌شود روی هیچ سربازی تمرکز کرد. سریال می‌خواهد پرطمطراق باشد، اما آخرش خسته‌کننده از آب درمی‌آید. تماشایش واقعاً به‌سختی می‌گذرد. اما اگر بتوانید سه قسمت اول را پشت سر بگذارید، بالاخره با سریالی پرکشش، احساسی و بلندپروازانه روبه‌رو می‌شوید؛ سریالی که یادآور «Brothers» و «Pacific» است.
با وجود همه ملاحظاتم، این سریال به دلیل دیگری حسابی روی من اثر گذاشت: روی این تمرکز دارد که تلاش برای رسیدن به هدفی مشترک چه شکلی است و واقعاً چه معنایی دارد؛ این‌که آدم‌ها عمیقاً در قبال هم احساس مسئولیت کنند. وقتی این موضوع در طول ۹ قسمت پیش می‌رود، نمی‌توانی به این فکر نکنی که هالیوود چقدر کم از این جور داستان‌ها روایت می‌کند.
قرار است از یک سو به واقع‌گرایی زیادی برسد و از سوی دیگر، حال‌وهوای رمانتیک فیلم‌های جنگ جهانی دومِ پیش از بازنگری در روایت جنگ را زنده کند؛ همان فیلم‌هایی که تهیه‌کنندگانش، استیون اسپیلبرگ، تام هنکس و گری گوتزمن، احتمالاً با تماشای پخش‌های تکراری‌شان از تلویزیون بزرگ شده‌اند. می‌شود گفت از هر دو نظر موفق است، هرچند این دو گرایش معمولاً با هم سر سازگاری ندارند.
همه‌ی این‌ها باید هیجان‌انگیز، پرجنب‌وجوش و نفس‌گیر باشند! اما نیستند. اثر درست وقتی که باید اوج بگیرد، زمین می‌خورد و تماشایش خسته‌کننده می‌شود. وقتی این مردها این‌قدر درجا می‌زنند و بی‌جذابیت‌اند، سخت است به آن‌ها دل ببندیم. این‌جا و آن‌جا چند لحظه‌ی چشمگیر هم هست؛ مثلاً مسابقه‌ی دوچرخه‌سواری در فضای سرپوشیده که با ظرافت فیلم‌برداری شده، اما این لحظه‌ها انگشت‌شمارند.
همان‌طور که از عنوانش پیداست، «اربابان آسمان» در صحنه‌های پرواز به اوج می‌رسد و چند نبرد هواییِ باورنکردنی را در عرصه‌ای به تصویر می‌کشد که زیبایی‌اش مقدس و مرگ‌آفرینی‌اش جهنمی است. … متأسفانه، وقتی نگاهش را به سطح زمین می‌آورد، تصویر سریال از مردانِ درگیر جنگ، در مقایسه با تصویری که آثار پیشین از آن‌ها ارائه می‌دادند، بسیار کم‌جاذبه‌تر و احساساتی‌تر می‌شود.
«اربابان آسمان» را با «جوخه برادران» و «پاسیفیک» محصول HBO مقایسه خواهند کرد، اما این سریال به‌تنهایی هم جایگاه خودش را دارد؛ هرچند کمتر پیش می‌آید که به همان اوج‌های دراماتیک برسد. در هر صورت، اثری حماسی، خوش‌ساخت و پرداخت‌شده است که شایستگی‌اش را ثابت می‌کند و احترام‌تان را هم به دست می‌آورد. بی‌شک بغض سنگینی گلویتان را می‌گیرد.
«Masters of the Air» کمی بیش از حد موقر است که سراغ این حرف‌ها برود. قهرمان‌هایش نه شورشی‌اند و نه قربانی؛ آن‌ها شخصیت‌هایی تیپ‌وارند. ستاره‌ی واقعی این‌جا فناوری است؛ هواپیماهای B-17 هم عظیم‌اند و هم کاملاً حال‌وهوای دوره را دارند. اما داستان... خب، در ارتفاع ۲۵ هزار پایی شاید مهم نباشد که داستان هم تقریباً به‌اندازه‌ی هوا رقیق و کم‌مایه است.
در «Masters of the Air» چیزهای زیادی برای تحسین هست، اما سریال کمی بیش از حد کش می‌آید. بعضی از بخش‌های مهمش انگار کمی به زور به آن اضافه شده‌اند. جلوه‌های کامپیوتری گاهی ناجورند و به بعضی از نبردهای هوایی لطمه می‌زنند. زاویه دید روایت هم مدام تغییر می‌کند. با همه‌ی این‌ها، سریال واقعاً خوب است، اما نه آن‌قدر که عالی باشد. بااین‌حال، مهم است.
