بسیاری از منتقدان فیلم را پایانی حماسی و تماشایی میدانند: نبردهای بزرگ، جلوه‌های بصری و چشم‌اندازهای چشمگیر دارد و داستانگوییاش تماشاگر را به دل ماجرا می‌برد. از فیلم‌برداری و موسیقی هم تعریف شده است. چند منتقد پایان اثر و بار عاطفیاش را تحسین کردهاند؛ یک منتقد حتی آن را تأثیرگذارترین قسمت مجموعه میداند. همچنین درباره شخصیت‌ها و انگیزههایشان پرداخت عمیقتری دیدهاند.
و بالاخره می‌رسیم به پایان‌بندی‌ها؛ هر شش‌تایشان... برای ما که بیرون ماجرا هستیم، انگار این همه پایان‌بندی خوب دیگر زیادی است... اما این‌ها فقط غرغرهای کوچکی‌اند. نکته‌ی اصلی این است که «بازگشت پادشاه» شما را به واترلو، ترموپیل یا نبرد آردن می‌برد؛ به هر جای بحرانی و مرگباری که خون و سلاح و مهمات مردها کم‌کم ته می‌کشید، اما شجاعتشان نه.
با اینکه فیلم طولانی است، تازه آخر کار است که طولانی به نظر می‌رسد؛ یا دقیق‌تر بگوییم، فیلم تمام می‌شود. طرفدارهای جدی رمان‌ها برای پایان‌های اضافه و پشت‌سرهم آماده‌اند، اما کسانی که با رمان‌ها آشنا نیستند احتمالاً چند بار فکر می‌کنند فیلم تمام شده، پیش از آنکه واقعاً به پایان برسد.
این فیلم نمونه‌ای از آن اتفاق نادر در سینماست: قسمت سومِ یک سه‌گانه که بی‌تردید بهترین قسمت مجموعه است. درگیری‌های حماسی، نبردهای حیرت‌آور، چشم‌اندازها و جلوه‌های ویژه چشمگیر و به سرانجام رسیدن تحول شخصیت‌ها، همه دست‌به‌دست هم می‌دهند تا بیش از نه ساعت داستان‌گویی استادانه به پایانی دراماتیک برسد.
بااین‌حال، عجیب و تأسف‌بار است که «بازگشت پادشاه» فقط اندکی از اثر عاطفیِ پرقدرتی کم می‌آورد که در «دو برج»، قسمت قبلی مجموعه، چشم آدم را تر می‌کرد؛ «دو برج» در پسِ چشم‌اندازهای گسترده‌ی آشوبِ فزاینده و خطرهایی که هابیت‌ها را تهدید می‌کرد، ظرافتی شاعرانه داشت (و حضور کریستوفر لی هم به‌نفعش بود).
شاید شگفت‌انگیزترین فیلمِ جنگ مقدس در تاریخ سینما باشد. ساخت «ارباب حلقه‌ها» هفت سال طول کشید و لشکری از هنرمندان بااستعداد برای به سرانجام رساندنش تلاش کردند؛ تلاش سازندگانش در تک‌تک قاب‌های باشکوه فیلم پیداست. این فقط یک فیلم نیست؛ هدیه‌ای است.
از بازی‌ها، جلوه‌های ویژه و چشم‌اندازها گرفته تا فیلم‌برداری، تدوین و موسیقی و جزئیات دکور، لباس و سلاح‌ها، حتی یک لحظه هم حس نمی‌کنیم کار به دست کسی جز استادی تمام‌عیار در این هنر باشد.
لذت عمیقِ «بازگشت پادشاه» در این است که خودمان را به پایان‌بندی‌اش بسپاریم و بگذاریم روایت‌گریِ درخشان جکسون ــ البته با به‌رسمیت‌شناختن سهم فران والش و فیلیپا بوینز، هم‌نویسندگان فیلمنامه ــ مثل قصه‌ای که کنار آتشی شعله‌ور تعریف می‌شود، ما را در بر بگیرد؛ و چه باشکوه که همین کار را می‌کند.
هرکدام از فیلم‌ها به‌تنهایی هم خوب‌اند، اما فیلم سوم این مجموعه را به جایگاه فیلم‌های کلاسیک می‌رساند. شخصیت‌های کلیدی پررنگ‌تر می‌شوند، با تمدن‌های تازه‌ای آشنا می‌شویم و نبردها با شدت بیشتری درمی‌گیرند؛ در عین حال، به احساسات و انگیزه‌ها عمیق‌تر و اثرگذارتر پرداخته می‌شود.
در واقع، در این فیلم‌ها عملاً عمق روان‌شناختی چندانی پیدا نمی‌شود؛ بیشتر در حد ظاهر، ژست، کهن‌الگو و جلوه‌های تماشایی باقی می‌مانند. این کار را به‌طرز درخشانی انجام می‌دهند، اما آخر کار آدم احساس می‌کند هیچ چیز واقعی و انسانی‌ای در خطر نبوده است.
نیمه دوم فیلم همه عناصر داستان را به اوجی بتهوونی می‌رساند. این حماسه‌ای است با عمق ادبیات و شکوه اپرا؛ اثری که فقط سینما می‌توانست خلقش کند. چه چیزی می‌تواند از این شگفت‌انگیزتر باشد؟
