نقدهای سریال آینه سیاه

«Joan is Awful» بی‌پروا، پر از شوخی‌های دستشویی و به‌شکلی کابوس‌وار خفقان‌آور است؛ نمونه‌ای عالی از کمدی‌های مضحک و اورولیِ «آینه سیاه» است. … «Loch Henry» بارها طوری پیش می‌رود که انگار هر لحظه قرار است به یک فیلم ترسناک تمام‌عیار تبدیل شود. اما چه از روی خویشتن‌داری و چه به‌خاطر کمبود جاه‌طلبی، این تغییر ژانر هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتد و در نهایت، قسمت کمی بی‌رمق از آب درمی‌آید. … «Beyond the Sea» عناصر لازم برای ساختن یک قسمت عالی از «آینه سیاه» را دارد: دلهره‌ای که آرام‌آرام اوج می‌گیرد و راه‌های بی‌شماری برای خراب‌شدن اوضاع. … «Mazey Day» کوتاه است (فقط ۴۰ دقیقه طول می‌کشد) و پراکنده و بی‌تمرکز از آب درمی‌آید.

• ± فیلمنامه
• − ریتم
• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی

ببخشید مایلی، اما اپیزود بلک‌میرورِ تو از بقیه ضعیف‌تره. [C-] ... پیچش داستانیِ «Striking Vipers» واقعاً شوکه‌کننده است و امکان‌های جذاب زیادی برای روایت داستان ایجاد می‌کند. بازی‌ها هم محکم و قابل‌قبول‌اند. ... اما وقتی شوک اولیه فروکش می‌کند، اپیزود همین‌طور کش می‌آید و پایان‌بندی‌اش برای ایده‌ای به این پیچیدگی زیادی راحت از آب درمی‌آید. [B] ... «Smithereens» از اول تا آخر اپیزودِ اسکات است: تصویری تکان‌دهنده از مردی که به‌طور قطعی و بی‌بازگشت به ورطه‌ی فروپاشی رانده شده است. [A-]

• + محتوا و پیام فیلم

سریال شاید از داستان‌های پراکنده‌ای تشکیل شده باشد که ظاهراً هیچ ربطی به هم ندارند، اما هرچه بیشتر درباره‌ی «آینه سیاه» فکر کنید و آن را در ذهن‌تان سبک‌سنگین کنید، این داستان‌ها بیشتر شبیه بخش‌هایی از یک چیز واحد به نظر می‌رسند: دنیایی که همه‌مان، چه بخواهیم چه نخواهیم، داریم به‌سویش می‌رویم. هر قسمت بدون زمینه‌ی قبلی هم جواب می‌دهد، اما وقتی آن‌ها را از زاویه‌دیدهای متفاوتی به همان آینده‌ای ببینیم که هنوز نمی‌شود نامی رویش گذاشت، بهتر عمل می‌کنند.

• + محتوا و پیام فیلم

یکی از قسمت‌ها آشکارا از دو قسمت دیگر ضعیف‌تر است و یکی از معدود ناکامی‌های تمام‌عیار این مجموعه به شمار می‌آید. اما آن دو قسمت دیگر این فصل استثنایی‌اند و به‌موقع یادآوری می‌کنند که بروکر همچنان بی‌وقفه خلاقیت به خرج می‌دهد و علاقه‌ی بسیار زیادی به این ژانر دارد. او این ژانر را از «ترس و بدبینی نسبت به فناوری» فراتر برده و به واکاوی ظریف‌تری از این موضوع رسانده که فناوری چطور پیوندهای عاطفی و صمیمانه‌ی ما با عزیزان، خانواده و دوستان‌مان را تغییر می‌دهد.

• + بازیگری
• + فیلمنامه

«Rachel, Jack and Ashley Too» در اصل یک فیلم دیستوپیاییِ دیزنی چنل است؛ یا شاید یکی از قسمت‌های به‌اصطلاح «خیلی ویژه»ی «Hannah Montana». ... «Striking Vipers» بهتر است. ... اما از میان این سه قسمت، «Smithereens» از همه بهتر است. مثل تأثیرگذارترین قسمت‌های «Black Mirror»، این‌جا خودتان باید سر از ماجرا دربیاورید؛ داستان هیچ راهنمایی‌ای به شما نمی‌دهد و سرنخ‌های چندانی هم ندارد. اسکات بازیگر بااستعدادی است و در هر صحنه با خشم به دشمنی نادیدنی می‌تازد؛ بازی‌اش قسمت را سرپا نگه می‌دارد.

• + فیلمنامه
• + محتوا و پیام فیلم

استیون کینگ «بلک میرور» را این‌طور توصیف کرد: «ترسناک، خنده‌دار، هوشمندانه. مثل «منطقه گرگ‌ومیش»، فقط با رده‌بندی R.» اما این توصیف حق مطلب را ادا نمی‌کند. ویژگی خاص این مجموعه این است که همیشه یک پیچش داستانی دیگر دارد که انتظارش را نداشته‌ای؛ درست مثل اینکه هر اختراع تازه‌ای که به فکرمان نرسیده، همیشه پیامدی دارد—معمولاً هم پیامدی ناخوشایند. فصل تازه هم تحسین‌های بیشتری نصیب این مجموعه خواهد کرد.

• − شخصیت‌پردازی
• + بازیگری
• + طراحی صحنه

این فصل خیلی وقت‌ها بیش از حد به سمت تلخی و تیرگی می‌رود، در پرداخت شخصیت‌ها ضعیف است و آن‌قدر زور می‌زند مخاطب را شوکه کند که در نهایت بیشتر کلافه‌اش می‌کند تا میخکوبش کند. هر شش قسمت را فیلم‌سازانی از جودی فاستر تا دیوید اسلید کارگردانی کرده‌اند و بازی‌های قوی و طراحی صحنه‌ی فوق‌العاده پرجزئیات، کیفیتشان را بالا برده است؛ طراحی‌ای که فضاها را باورپذیر می‌کند، حتی وقتی شخصیت‌ها در آن فضاها رفتارهایی از خود نشان می‌دهند که باورپذیر نیست.

• + ریتم

این سه قسمت از نظر حال‌وهوا، ژانر و تقریباً هر چیز دیگری با هم فرق دارند (آنتولوژی‌ها هم اساساً برای همین ساخته می‌شوند)، اما هر سه نوعی اقتدار آرام و تازه دارند. هیچ‌کدام عجله‌ای ندارند؛ با حوصله مکث می‌کنند و لحظه‌هایی را پرورش می‌دهند که در فصل‌های دیگر شاید فقط گذرا از کنارشان می‌گذشتند. شاید این نشان از اعتمادبه‌نفس روزافزون سازندگان «بلک میرور» به ساخته‌شان داشته باشد. اگر چنین باشد، این اعتمادبه‌نفس را به‌خوبی به دست آورده‌اند.

• + فیلمنامه
• − ریتم

از هر نظر به‌مراتب بهتر از فصل سوم است. بروکر و همکارانش بهتر از قبل می‌دانند هر داستان را چطور ساختاربندی کنند؛ فقط «Crocodile» واقعاً کش‌دار است. سریال کمی دارد خودش را تکرار می‌کند؛ آخرین قسمت این مجموعه، «Black Museum»، عملاً گلچینی از بهترین‌های بلک میرور است. بااین‌حال، نحوه‌ی اجرا معمولاً یکدست نبودن یا آشنا به نظر رسیدن ایده‌ها را جبران می‌کند.

• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی
• + محتوا و پیام فیلم

قبلاً هم گفته‌ام که این یک قدم رو به جلوست، اما کیفیت قسمت‌ها تفاوت زیادی دارد؛ از بدترین («Mazey Day») تا بهترین («Beyond the Sea») که احتمالاً به‌خاطر بازی آرون پال، جاش هارتنت و به‌خصوص کیت ماراست. ... بروکر در کارش و در پرداخت شخصیت‌هایش چیزهای تازه‌ای را امتحان می‌کند و حتی وقتی شخصیت‌هایش افتضاح‌اند، آدم‌هایی را که در دل این سازوکارند واضح‌تر می‌بینیم.