مطرب (۱۳۹۸): به کارگردانی، نویسندگی و تهیهکنندگی مصطفی کیایی؛ اثری در ژانر اجتماعی و موزیکال که با روایتی نوستالژیک و در عین حال مدرن، به بررسی مفاهیمی چون «شکست»، «تلاش برای بازگشت» و «شکاف نسلها» میپردازد. این فیلم با بهرهگیری از موسیقی و فضایی متفاوت، توانست رکورد فروش فیلم هزارپا را بشکند و در زمان خود به پرفروشترین فیلم تاریخ سینمای ایران تبدیل شود. جالب توجه است که لوکیشن اصلی داستان که قرار بود لندن باشد، به دلیل نزدیکی فرهنگی، به شهر استانبول تغییر یافت. خلاصه داستان: داستان بر محور زندگی «ابراهیم خوشلحن» (با بازی پرویز پرستویی) میچرخد؛ خوانندهای که در دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷، به سبک خوانندگان کابارهای فعالیت میکرد. او که پیش از رسیدن به اوج شهرت و اقبال، با تغییرات اجتماعی از صحنه کنار گذاشته شد، در انتخاب مسیر جدید نیز موفق نبود؛ او نه توانست به جمع خوانندگان لسآنجلسی بپیوندد و نه جایگاه مستقلی در موسیقی داخلی پیدا کند، تا در نهایت به خواننده مراسمهای خصوصی و کوچک بسنده کند. ابراهیم که سالها با نام خانوادگی خود نیز درگیر چالشهای شخصیتی بوده، در حسرت بازگشت به شکوه گذشته و اجرای دوباره روی صحنه زندگی میکند. اما ورق زمانی برمیگردد که «زیبا» (با بازی الناز شاکردوست)، دختر او، تصمیم میگیرد با برنامهریزی برای حضور پدرش در «هفته فرهنگی ایران» در شهر استانبول، فرصتی برای بازگشت او فراهم کند. در این میان، پسر ابراهیم (با بازی محسن کیایی) نیز که راه پدر را از نظر موسیقی دنبال کرده اما با سبک مدرن «رپ» پیش میرود، همراه خانواده به ترکیه میرود. ورود این خانواده به استانبول، تنها یک سفر برای اجرای موسیقی نیست، بلکه آغاز زنجیرهای از ماجراها، تقابلهای فرهنگی و چالشهای شخصی است. فیلم با تضاد میان نسل قدیمی (ابراهیم) و نسل جدید (پسرش) و همچنین تقابل میان آرزوهای بزرگ و واقعیتهای تلخ زندگی، مخاطب را درگیر تجربهای پرکشش و موسیقیایی میکند.