فیلم «قصهها» محصول سال ۱۳۹۰ به کارگردانی درخشان رخشان بنیاعتماد، اثری اپیزودیک و تأملبرانگیز است که با پیوندی هوشمندانه میان خاطرات سینمایی و واقعیتهای عریان جامعه، جایزهی شیر نقرهای بهترین فیلمنامهی هفتاد و یکمین جشنوارهی فیلم ونیز را برای این کارگردان برجسته به ارمغان آورد. این فیلم، ضیافتی از بازگشت شخصیتهای ماندگارِ شش اثرِ پیشینِ بنیاعتماد است؛ گویی غبارِ زمان پس از سالها بر چهرهی کسانی چون «طوبی»، «نوبر کردانی»، «سارا» و دیگران نشسته و اکنون هر یک در گوشهای از این کلانشهر، با چالشهای تازهای دستوپنجه نرم میکنند. روایتِ «قصهها»، سفری است میانِ هفت زندگیِ متمایز، اما همراستا؛ پرترههایی از آدمهایی که در هیچ شرایط استثنایی یا فرازمینی قرار ندارند، بلکه در دلِ موقعیتهای آشنا و روزمرهای زندگی میکنند که بسیاری از ما، روزانه درگیرِ آن هستیم. این فیلم نه به دنبالِ قهرمانسازی است و نه در پیِ گرهافکنیهای پیچیدهی دراماتیک؛ بلکه با نگاهی جامعهشناسانه، به تماشایِ استقامتِ انسانها در برابرِ فشارها، امیدها، ناامیدیها و دغدغههایی نشسته است که گویی هرگز تمامی ندارند. «قصهها» آینهای است که مقابلِ وجدانِ جمعیِ جامعه گرفته شده تا نشان دهد چگونه در میانِ هیاهویِ شهر، پیوندِ آدمها با گذشتهشان و تقابلشان با اکنون، همواره جاری است. بنیاعتماد در این اثر، با نثری شاعرانه و در عین حال واقعگرا، نشان میدهد که چگونه زندگی، در سادهترین شکل خود، میتواند حماسیترین لحظاتِ مقاومت و سرزندگی را در دلِ خود جای دهد؛ روایتی از انسانهایی که به رغمِ سختیها، همچنان در تکاپویِ «بودن» هستند.