«آئینه»، فراتر از یک مجموعهی تلویزیونی ساده، تلاشی بود برای بازنماییِ واقعیتهای جاری در خانهها و خیابانهای ایران در دههی شصت. این مجموعه که ابتدا با عنوان «زشت و زیبا» شناخته میشد، با کارگردانی غلامحسین لطفی، به عنوان آینهای تمامنما در برابر رفتارهای اجتماعی و خانوادگی قرار گرفت. هر قسمت از این مجموعه، به کالبدشکافی یک چالشِ اجتماعی میپرداخت؛ از تنشهای میان مادرزن و مادرشوهر و روابط پیچیدهی همسایگی گرفته تا مسائلِ عمیقتری نظیر خرافهگرایی، بیمسئولیتی و تضاد میان مالک و مستأجر. روایتها در قالب داستانهای کوتاه و مستقل، با نگاهی واقعگرایانه، تضادهای رفتاری انسانها را به تصویر میکشیدند. اما ویژگیِ متمایز «آئینه»، فراتر رفتن از صرفِ نمایشِ مشکل بود؛ در پایان هر بخش، با سکانسی تحت عنوان «زندگی شیرین میشود»، راهکارهایی ساده و کاربردی برای بهبودِ روابط انسانی و ارتقای کیفیتِ زیستن ارائه میشد. این مجموعه، با هدفِ ایجادِ آگاهی و ترویجِ الگوهای رفتاریِ مثبت، به یکی از ارکانِ برنامههای اصلاحگرِ تلویزیونِ ایران در دوران خود تبدیل شد.