وسترنی از جنس خون و خاک؛ وارویک تورنتون با «ولفرام» جشنواره برلین را تسخیر کرد

وارویک تورنتون، کارگردان نام‌آشنای بومی استرالیا، بار دیگر دوربین خود را به سمت بیابان‌های سوزان مرکز استرالیا برده است تا داستانی از بقا، خانواده و زخم‌های التیام‌ناپذیر استعمار را روایت کند. فیلم «ولفرام» که در بخش اصلی هفتاد و ششمین جشنواره فیلم برلین اکران شد، ادامه‌ای است بر دنیای فیلم «کشور شیرین» که در سال ۱۹۳۲ روایت می‌شود. نام فیلم از عنصری به همین نام (تنگستن) گرفته شده که در آن سال‌ها ارزشی فراتر از طلا داشته و بهانه‌ای برای بهره‌کشی بی‌رحمانه از بومیان استرالیا شده بود. منتقدانی که در برلین به تماشای این فیلم نشستند، آن را یک «کلاسیک مدرن» نامیدند که تا لحظه پایانی و فینال خونینش، تماشاگر را رها نمی‌کند.

داستان فیلم با «بیلی» (با بازی مت نابل) آغاز می‌شود؛ معدن‌کاری سخت‌گیر که دو کودک بومی به نام‌های «مکس» و «کید» را مجبور به کار در حفره‌های خطرناک زمین برای استخراج سنگ ولفرام می‌کند. تورنتون با استفاده از رنگ‌های اشباع شده و گرم، گرمای طاقت‌فرسای مرکز استرالیا را به شکلی به تصویر کشیده که مخاطب عمق عطش و رنج شخصیت‌ها را حس می‌کند. مرگ ناگهانی بیلی بر اثر مارگزیدگی، جرقه‌ای برای آغاز یک سفر پرخطر می‌شود. مکس توسط دو غریبه مرموز و خطرناک به نام‌های «کیسی» و «فرانک» ربوده می‌شود و برادر کوچکش، کید، با یک الاغ به دنبال نجات او می‌رود. در این مسیر، آن‌ها با «فیلومک» (با بازی پدیا جکسون) روبرو می‌شوند؛ همان شخصیت نوجوان فیلم قبلی که حالا ۱۸ ساله شده و به دنبال راهی برای رهایی از چنگال اربابان سفیدپوست است.

یکی از لایه‌های عمیق این فیلم، نمایش تضاد میان تمدن ظاهری و توحش واقعی است. در حالی که سفیدپوستان ادعای مالکیت بر زمین و انسان‌ها را دارند، تورنتون نشان می‌دهد که چگونه طمع برای ولفرام، انسانیت را از بین برده است. حضور دبورا میلمن در نقش «پانسی»، مادری که به دنبال فرزندان ربوده شده‌اش می‌گردد، قلب تپنده و احساسی فیلم است. اگرچه برخی منتقدان معتقدند نقش او می‌توانست پررنگ‌تر باشد، اما بازی او در صحنه‌های کوتاهی که به دنبال ردپای فرزندانش در بیابان می‌گردد، تأثیرگذاری فوق‌العاده‌ای دارد. «ولفرام» نه‌تنها یک فیلم اکشن و مهیج، بلکه یک بیانیه سیاسی و اجتماعی است که به تاریخ نادیده گرفته شده استرالیا و حضور مهاجران چینی در آن دوران نیز می‌پردازد. این فیلم ثابت کرد که سینمای استرالیا هنوز هم حرف‌های زیادی برای گفتن در سطح جهانی دارد و وارویک تورنتون همچنان پادشاه بلامنازع تصویرگری از دردهای سرزمینش است.