وقتی جیسون استاتهام سکوت می‌کند؛ نقد و بررسی فیلم متفاوت «پناهگاه» (Shelter)

در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۲۶، نقدهای اولیه فیلم جدید «پناهگاه» (Shelter) منتشر شد؛ اثری که بار دیگر جیسون استاتهام را در نقش یک قهرمان سرسخت و کم‌حرف قرار می‌دهد، اما این بار با چاشنی احساسی که شاید کمتر از او انتظار داشته باشیم. این فیلم به کارگردانی ریک رومن وو (Ric Roman Waugh)، دومین اثر این کارگردان در ژانویه ۲۰۲۶ پس از فیلم موفق Greenland 2: Migration محسوب می‌شود. «پناهگاه» اگرچه در ظاهر یک اکشن کلیشه‌ای به نظر می‌رسد، اما منتقدان معتقدند که در زیر لایه‌های اکشن و مشت‌زنی، قلبی تپنده و انسانی دارد.

داستان فیلم حول محور مایکل میسون (با بازی استاتهام) می‌چرخد؛ مردی که با گذشته‌ای خشونت‌بار، خود را در جزیره‌ای دورافتاده در اسکاتلند تبعید کرده است. او در انزوا زندگی می‌کند و فیلم در پرده اول خود، با شجاعت تمام به جای انفجارهای بزرگ، سکوت و تنهایی این شخصیت را به تصویر می‌کشد. جاناتان سیم، منتقد سینما، این بخش از فیلم را "مدیتیتیو و آرام" توصیف کرده و معتقد است که کارگردان با صبر و حوصله، انزوای خودخواسته میسون را می‌سازد.

اما این آرامش زمانی درهم می‌شکند که میسون دختری نوجوان را که در حال غرق شدن است نجات می‌دهد. این لحظه، نقطه عطف اخلاقی فیلم است. میسون نه برای قهرمان‌بازی، بلکه از سر وظیفه انسانی جان دختر را نجات می‌دهد و همین عمل خیرخواهانه، او را دوباره به رادارهای دولتی که قصد حذفش را داشتند، بازمی‌گرداند. رابطه میان میسون و دختر نجات‌یافته (با بازی بودی ری برتناک)، ستون فقرات عاطفی فیلم را تشکیل می‌دهد. برخلاف بسیاری از فیلم‌های اکشن که کودکان تنها ابزاری برای پیشبرد داستان هستند، در اینجا رابطه‌ای پدر-دختری و ملموس شکل می‌گیرد که به استاتهام اجازه می‌دهد جنبه‌های دراماتیک بازی خود را نیز نشان دهد.

با این حال، «پناهگاه» فراموش نمی‌کند که یک فیلم "جیسون استاتهامی" است. به محض اینکه سرویس‌های اطلاعاتی (MI6) رد میسون را می‌زنند، فیلم وارد فاز اکشن و تعقیب و گریز می‌شود. مبارزات فیزیکی، خشن و واقع‌گرایانه طراحی شده‌اند و استاتهام بار دیگر ثابت می‌کند که در ۵۸ سالگی همچنان یکی از برترین ستاره‌های اکشن فیزیکی جهان است. منتقدان امتیاز ۶.۵ از ۱۰ را به این فیلم داده‌اند و آن را تجربه‌ای "معمولی اما رضایت‌بخش" دانسته‌اند که اگرچه ژانر را متحول نمی‌کند، اما دقیقاً همان چیزی را به مخاطب می‌دهد که قولش را داده بود: ترکیبی از مشت‌های سنگین و لحظات انسانی غیرمنتظره.