پرویز جاهد: سینمای ایران جنوب کشور را نادیده گرفته است

در نشست نقد و بررسی فیلم «سامی» که با حضور عوامل و منتقدان سینما در خانه سینما برگزار شد، پرویز جاهد منتقد و پژوهشگر سینما با انتقاد از عملکرد سینمای ایران گفت: سینمای ما آن‌گونه که باید از ظرفیت‌های بصری، فرهنگی و روایی جنوب کشور استفاده نکرده و در این زمینه عملکرد ضعیفی داشته است.

به گزارش روابط عمومی خانه سینما، این نشست با حضور حبیب باوی ساجد کارگردان فیلم «سامی»، پرویز جاهد و مهدی نادری برگزار شد. در ابتدای جلسه اعلام شد که کیانوش عیاری به دلیل کسالت امکان حضور نداشته و پیام ویدیویی خود را برای این برنامه ارسال کرده است.

تحسین کیانوش عیاری از «سامی»

عیاری در پیام خود، «سامی» را فیلمی درخشان توصیف کرد و گفت: این اثر بدون خودنمایی در کارگردانی، فیلمنامه و فیلمبرداری ساخته شده و نشان می‌دهد هنر حتی در سخت‌ترین شرایط نیز جاری است. به گفته او، فیلم از ساختاری دقیق برخوردار است و هیچ پلان اضافه‌ای در آن دیده نمی‌شود.

وی همچنین استفاده از زبان بومی عربی و به‌کارگیری بازیگران ناشناخته اما توانمند را از نقاط قوت فیلم دانست و تأکید کرد که بازی‌ها بسیار باورپذیر و حرفه‌ای از کار درآمده‌اند.

«سامی»؛ روایت انتظار و زخم‌های ماندگار جنگ

پرویز جاهد در ادامه نشست، با اشاره به گرایش‌های نئورئالیستی فیلم گفت: «سامی» فیلمی درباره ملال، انتظار، تنهایی و ترومای نسلی است که جنگ را پشت سر گذاشته اما آثار آن همچنان در زندگی‌شان باقی مانده است. او با یادآوری تجربه شخصی خود از حضور در جنوب کشور در دوران جنگ، تأکید کرد که فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد زخم‌های جنگ حتی پس از دهه‌ها التیام نیافته‌اند.

جاهد با بیان اینکه جنوب ایران از نظر ادبی و فرهنگی بسیار غنی است، افزود: سینمای ایران نسبت به ادبیات در تصویر کردن جنوب کشور عقب مانده و بیشتر تولیدات به فضاهای شهری و آپارتمانی تهران محدود شده‌اند.

جنوب ایران؛ لوکیشنی آماده برای سینما

مهدی نادری نیز در این نشست «سامی» را اثری صادقانه و قابل تماشای مکرر دانست و گفت: جنوب ایران خود یک لوکیشن کامل سینمایی است. این فیلم بدون اغراق و با نگاهی شاعرانه، بخشی از واقعیت‌های کمتر دیده‌شده این منطقه را روایت می‌کند.

او افزود: «سامی» نه صرفاً یک فیلم جنگی، بلکه اثری انسانی است که به زبان، فرهنگ و حافظه جمعی مردم جنوب احترام می‌گذارد.

تأکید کارگردان بر زبان و جغرافیا

در ادامه، حبیب باوی ساجد کارگردان فیلم، درباره انتخاب زبان عربی توضیح داد: استفاده از زبان بومی برای باورپذیری فیلم ضروری بود. نمی‌توان درباره یک اقلیم صحبت کرد اما زبان واقعی آن را نادیده گرفت. او همچنین به کتاب «سینمای بی‌چیز» اشاره کرد و گفت این کتاب حاصل تجربه‌های دشوار ساخت «سامی» است و می‌تواند برای فیلمسازان جوان راهگشا باشد.