وداع با معمار سکوت و قدرت؛ رابرت دووال، ستاره «پدرخوانده» و «اینک آخرالزمان» درگذشت

دنیای سینما در ۱۶ فوریه ۲۰۲۶ یکی از بزرگ‌ترین و تاثیرگذارترین ستون‌های خود را از دست داد. رابرت دووال، بازیگری که با نگاه نافذ و بازی‌های دقیقش در شاهکارهایی مثل دو قسمت اول «پدرخوانده»، «اینک آخرالزمان» و «بخشش‌های مهربان» به یکی از برترین بازیگران تمام دوران تبدیل شده بود، در سن ۹۵ سالگی درگذشت. لوسیانا، همسر دووال، در بیانیه‌ای پراحساس تایید کرد که این بازیگر برنده اسکار روز یکشنبه در مزرعه شخصی‌اش در ویرجینیا، در حالی که غرق در عشق و آرامش بود، دیده از جهان فروبست. او در این بیانیه گفت: «برای دنیا، او یک بازیگر برنده اسکار، یک کارگردان و یک قصه‌گو بود. اما برای من، او سادگیِ همه چیز بود. اشتیاق او به حرفه‌اش تنها با عشق عمیقش به شخصیت‌ها، یک غذای خوب و دورهمی‌های صمیمانه برابری می‌کرد.»

رابرت دووال در طول دوران حرفه‌ای خود ۷ بار نامزد جایزه اسکار شد و در سال ۱۹۸۳ برای بازی در نقش یک خواننده موسیقی کانتری در فیلم «بخشش‌های مهربان» (Tender Mercies) این جایزه را به خانه برد. اما فراتر از جوایز، این حضور ماندگار او در نقش‌های مکمل و اصلی بود که سینما را تکان داد. او با بازی در نقش «بو رادلی» در فیلم «کشتن مرغ مقلد» (۱۹۶۲) خود را به عنوان استعدادی بی‌نظیر معرفی کرد؛ نقشی که در آن حتی یک کلمه هم صحبت نکرد اما حضورش چنان سنگین بود که تمام فضا را تحت تاثیر قرار داد. همکاری او با فرانسیس فورد کوپولا در نقش «تام هیگن»، وکیل وفادار خانواده کورلئونه، او را به اوج شهرت رساند. او در این نقش، وزنه منطق و آرامش را در میان آشوب مافیایی حفظ می‌کرد. همچنین بازی او در نقش سرهنگ کیلگور در «اینک آخرالزمان» و دیالوگ جاودانه «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم»، به بخشی جدایی‌ناپذیر از تاریخ سینما تبدیل شده است.

واکنش‌ها به مرگ او در هالیوود بسیار گسترده بود. ستارگانی مثل آل پاچینو، رابرت دنیرو و ویولا دیویس در پیام‌هایی جداگانه از او به عنوان بازیگری یاد کردند که «نامش همیشه زنده خواهد ماند». پاچینو در بیانیه‌ای کوتاه گفت: «کار با بابی مثل حضور در کلاس درس بود. او هرگز بازی نمی‌کرد، او زندگی می‌کرد.» دووال که همیشه از زرق‌وبرق هالیوود دوری می‌کرد و سال‌ها در مزرعه‌اش در ویرجینیا زندگی می‌کرد، هنرمندی بود که برای شخصیت‌هایش از جان مایه می‌گذاشت. او حتی برای نقش خود در «بخشش‌های مهربان»، ترانه‌های کانتری را خودش نوشت و اجرا کرد. میراث او نه‌تنها در فیلم‌های بزرگ استودیویی، بلکه در آثار مستقلی که با کارگردانی خودش ساخته شد (مثل The Apostle) باقی خواهد ماند. او تا آخرین سال‌های عمرش فعال بود و با بازی در فیلم‌هایی مثل «قاضی» (۲۰۱۴) نشان داد که سن تنها یک عدد است و قدرت بازیگری او هرگز افول نمی‌کند.