«سرزمین داونی» رابرت داونی جونیور با نفرت غیرموجهی از سوی طرفداران مارول مواجه می‌شود

اظهارات اخیر سیمو لیو (Simu Liu)، بازیگر دنیای سینمایی مارول، درباره تجملات پشت صحنه فیلم Avengers: Doomsday و افشای وجود منطقه‌ای اختصاصی به نام «سرزمین داونی» (Downey Land) برای رابرت داونی جونیور، پرده از شکاف عمیق طبقاتی در هالیوودِ پسا-اعتصابات برداشته است. در حالی که لیو با لحنی آمیخته به تحسین از آثار هنری اندی وارهول‌گونه و بوفه‌های مجلل غذایی در این منطقه صحبت می‌کرد، واکنش خشن و منفی هواداران در شبکه‌های اجتماعی، نشان‌دهنده تغییر ذائقه عمومی و حساسیت بالای مخاطبان نسبت به مسائل اقتصادی صنعت سرگرمی است. این جنجال، چالش بزرگی را برای تیم روابط عمومی (PR) مارول و دیزنی ایجاد کرده است که باید تعادلی میان «ستاره‌سالاری» و «عدالت کاری» برقرار کنند.

از منظر اقتصاد سینما، وجود امکانات رفاهی ویژه برای ستارگان سطح A (A-list Stars) پدیده‌ای جدید نیست. رابرت داونی جونیور به عنوان چهره‌ای که عملاً MCU را پایه‌گذاری کرد و اکنون برای نجات آن در نقش «دکتر دوم» بازگشته است، اهرم فشار قدرتمندی در مذاکرات قرارداد دارد. هزینه‌های مربوط به «سرزمین داونی» که شامل دکوراسیون خاص و کیترینگ اختصاصی است، در مقایسه با دستمزد احتمالی ۸۰ میلیون دلاری او و سودآوری میلیاردی فیلم، برای استودیو حکم «پول خرد» را دارد. استودیوها این هزینه‌ها را به عنوان سرمایه‌گذاری برای حفظ روحیه و کارایی مهم‌ترین دارایی (Asset) پروژه می‌بینند. با این حال، مشکل زمانی ایجاد می‌شود که این تجملات در تضاد آشکار با وضعیت بحرانی سایر بخش‌های تولید قرار می‌گیرد.

بخش عمده‌ای از خشم هواداران در توییتر و ردیت، ناشی از آگاهی روزافزون آن‌ها نسبت به وضعیت وخیم هنرمندان جلوه‌های ویژه (VFX Artists) است. در سال‌های اخیر، گزارش‌های متعددی از شرایط کاری طاقت‌فرسا، دستمزدهای پایین و ددلاین‌های غیرمنطقی تیم‌های VFX مارول منتشر شده است. وقتی مخاطب می‌شنود که بودجه‌ای کلان صرف آثار هنری با چهره رابرت داونی جونیور در یک چادر خصوصی می‌شود، در حالی که هنرمندانی که مسئول خلق جادوی بصری فیلم هستند برای پرداخت اجاره خانه کمپین‌های GoFundMe راه می‌اندازند، این تضاد تبدیل به یک بحران اخلاقی برای برند می‌شود. کاربران باهوش امروزی، این ولخرجی‌ها را دلیل مستقیم کاهش کیفیت CGI در آثار اخیر مارول می‌دانند و استدلال می‌کنند که تخصیص منابع به شدت ناکارآمد است.

این ماجرا همچنین خطرات ناشی از مصاحبه‌های کنترل‌نشده بازیگران را برجسته می‌کند. سیمو لیو احتمالاً قصد داشته با تعریف این خاطره، ابهت و کاریزمای رابرت داونی جونیور را ستایش کند، اما ناخواسته بنزین بر آتش بحث‌های «نابرابری درآمدی» ریخته است. در سال ۲۰۲۵ و پس از اعتصابات نویسندگان و بازیگران که بر محوریت دستمزد عادلانه بود، شنیدن داستان‌هایی از افراط و تفریط در ست‌های فیلمبرداری، دیگر برای مخاطب جذاب نیست، بلکه دافعه‌برانگیز است. دیزنی اکنون با این چالش روبرو است که چگونه تصویر «منجی مارول» را برای رابرت داونی جونیور حفظ کند، بدون اینکه او را به عنوان نمادی از «نخبگان بی‌تفاوت هالیوودی» که از واقعیت جامعه دور افتاده‌اند، معرفی نماید.