شهرام حقیقت‌دوست در «برتا»؛ استعداد درگیر فیلمنامه ضعیف

در حالی که سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» به قسمت چهاردهم خود رسیده، بسیاری از مخاطبان و منتقدان معتقدند این مجموعه جنایی، با وجود سوژه‌ای جذاب، نتوانسته انتظارات را برآورده کند. داستانی که حول یک اسلحه مرموز شکل گرفته، از همان قسمت‌های ابتدایی نشانه‌های تکرار و کلیشه را بروز می‌دهد و ضعف فیلمنامه، به مهم‌ترین چالش اثر تبدیل شده است.

در میان این نقاط ضعف، بازی شهرام حقیقت‌دوست به‌عنوان یکی از معدود امتیازهای مثبت سریال مطرح می‌شود؛ بازیگری که تلاش کرده نقش یک پلیس باهوش و زخم‌خورده را باورپذیر اجرا کند، اما محدودیت‌های متن و شخصیت‌پردازی، اجازه درخشش کامل را به او نداده است.

استعداد پنهان پشت فیلمنامه ضعیف

شهرام حقیقت‌دوست از جمله بازیگرانی است که با یک سکانس می‌تواند توانایی خود را به نمایش بگذارد. برخلاف تصور برخی مخاطبان، او همواره نشان داده که به بازی متکی است، نه صرفاً ظاهر. حضور موفقش در آثاری مانند «خط قرمز»، «شاهگوش» و فیلم «چند می‌گیری گریه کنی» گواه این موضوع است.

در فضای مجازی نیز بسیاری از مخاطبان، او را بازیگری می‌دانند که احساسات را از طریق نگاه منتقل می‌کند و کمتر به کلیشه‌های ظاهری متکی است. با این حال، در «برتا؛ داستان یک اسلحه»، این توانایی‌ها زیر سایه روایت تکراری و شخصیت‌پردازی سطحی قرار گرفته‌اند.

وقتی بازیگر از متن جلو می‌زند

حقیقت‌دوست در طول فعالیت حرفه‌ای خود، در سینما، تئاتر و تلویزیون حضور مستمر داشته و هرچند همه انتخاب‌هایش موفق نبوده، اما در بسیاری از آثار ضعیف نیز به‌عنوان نقطه قوت شناخته شده است.

در «برتا»، او سعی می‌کند تصویری از پلیسی ارائه دهد که گذشته‌ای تلخ دارد و درگیر پرونده‌ای پیچیده است. با این حال، شباهت‌های آشکار این مجموعه به برخی سریال‌های داخلی و خارجی، از جمله آثار جنایی آمریکایی، باعث شده روایت قابل پیش‌بینی و کم‌رمق باشد.

در چنین فضایی، حتی یک بازیگر توانمند هم نمی‌تواند از چارچوب کلیشه‌ها عبور کند. نتیجه، اجرایی قابل قبول اما نه ماندگار است؛ حضوری که مانع سقوط کامل صحنه می‌شود، اما نمی‌تواند آن را به نقطه‌ای درخشان تبدیل کند.

تناقضی در مسیر حرفه‌ای

یکی از پرسش‌های مهم درباره کارنامه شهرام حقیقت‌دوست، انتخاب نقش‌هایی است که گاه با توانایی‌های او هم‌خوانی ندارند. او بارها ثابت کرده که ظرفیت رسیدن به نقش‌های ماندگار را دارد، اما حضور در پروژه‌هایی با فیلمنامه ضعیف، باعث شده این استعداد کمتر دیده شود.

«برتا؛ داستان یک اسلحه» نمونه‌ای از همین تناقض است؛ مجموعه‌ای که می‌توانست سکوی پرتاب تازه‌ای برای این بازیگر باشد، اما در عمل به اثری تبدیل شده که فرصت درخشش را از او گرفته است.

بازیگری که به قله نرسید

در مجموع، شهرام حقیقت‌دوست را می‌توان بازیگری دانست که همواره کیفیت قابل قبولی ارائه داده، اما کمتر به نقطه اوج رسیده است. نه به دلیل کمبود توانایی، بلکه به خاطر انتخاب‌هایی که اغلب در چارچوب آثار متوسط یا ضعیف قرار گرفته‌اند.

سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» نیز بیش از آنکه برگ برنده‌ای در کارنامه او باشد، نمونه‌ای دیگر از هدر رفتن استعداد در دل یک روایت کلیشه‌ای و کم‌جان است.

منبع/فرارو