-
قرار بود «میشود» روایت امید باشد؛ داستان آدمهایی که از دل تاریکی عبور کردهاند و به نقطهای تازه در زندگی رسیدهاند. اما خودِ این برنامه، خیلی زود به یکی از مبهمترین اتفاقات تلویزیون تبدیل شد: یک قسمت پخش شد و بعد، بدون توضیح، ناپدید شد.
این برنامه که برای شبهای ماه رمضان شبکه نسیم تدارک دیده شده بود، با اجرای الهام اخوان و در قالب ۳۰ قسمت طراحی شده بود. ساختار آن ترکیبی از گفتوگوهای استودیویی و گزارشهای میدانی بود؛ تمرکز اصلی هم بر روایت تغییر، بازسازی و شروع دوباره زندگی افرادی بود که از بحرانهایی مانند اعتیاد، زندان یا فقر عبور کرده بودند.
نخستین قسمت «میشود» در ابتدای ماه رمضان روی آنتن رفت. اما از شب دوم، نام برنامه از جدول پخش حذف شد و جای خود را به برنامههای دیگر داد. نه اطلاعیهای منتشر شد، نه توضیحی درباره دلیل توقف پروژه ارائه شد.
در حالی که معمولاً تغییرات کنداکتور با اطلاعرسانی رسمی همراه است، این بار سکوت کامل حاکم بود؛ سکوتی که به سرعت زمینهساز شکلگیری شایعات شد.
در فضای رسانهای، برخی گزارشها به بازنشر تصاویر قدیمی مجری برنامه در شبکههای اجتماعی اشاره کردند و آن را یکی از دلایل احتمالی فشارها دانستند. گفته میشود تفاوت میان تصویر شخصی مجری در فضای مجازی و چارچوبهای تلویزیونی، واکنشهایی را به همراه داشته است.
با این حال، هیچ مقام رسمی تاکنون این ادعا را تأیید یا تکذیب نکرده و همین خلأ اطلاعرسانی، ابهامها را بیشتر کرده است.
فراتر از بحثهای حاشیهای، موضوع مهمتری مطرح است: سرنوشت هزینههای تولید چه میشود؟
تولید یک برنامه ۳۰ قسمتی رمضانی با دکور اختصاصی، تیم تولید، آیتمهای میدانی و قرارداد با مجری شناختهشده، طبیعتاً پروژهای کمهزینه نیست. هرچند رقم رسمی اعلام نشده، اما روشن است که چنین تولیدی با بودجه عمومی انجام شده است.
حالا پرسش اصلی این است: اگر قرار بود برنامه متوقف شود، چرا این تصمیم پیش از آغاز تولید و صرف هزینه گرفته نشد؟ آیا نظارت محتوایی پیش از تولید انجام نشده بود؟ یا تصمیم نهایی پس از پخش قسمت اول تغییر کرد؟
ماجرای «میشود» صرفاً درباره یک برنامه تلویزیونی نیست؛ بلکه به موضوع شفافیت، پاسخگویی و مدیریت منابع در پروژههای رسانهای گره خورده است. وقتی پروژهای با بودجه عمومی ساخته میشود، افکار عمومی حق دارد بداند چرا متوقف شده و چه میزان هزینه برای آن صرف شده است.
در غیاب توضیح رسمی، این برنامه نه بهعنوان یک تجربه امیدبخش، بلکه بهعنوان نمونهای از تصمیمهای ناگهانی و بیپاسخ در ذهن مخاطبان باقی خواهد ماند.
منبع/فرارو
الهام اخوان