میراث تام کروز و برد پیت در دیوانه‌وارترین فیلم سال ۲۰۲۶؛ الهامات «GLHFDD» کجاست؟

متیو رابینسون، نویسنده فیلم Good Luck, Have Fun, Don’t Die، در مصاحبه‌های اخیر خود پس از اکران فیلم، با صراحت از منابع الهام خود پرده برداشته است. این فیلم که به گفته داگ لیمان (کارگردان لبه فردا) عملاً «لبه فردا ۲» محسوب می‌شود، ریشه در پروژه‌های ناتمام تام کروز دارد. رابینسون که پیش از این برای بازنویسی قسمت دوم فیلم Edge of Tomorrow استخدام شده بود، بسیاری از ایده‌های «حلقه زمانی» (Time Loop) خود را که برای تام کروز طراحی کرده بود، در این فیلم به کار گرفته است.

ترکیب ۱۲ میمون و ترمیناتور در یک قاب

رابینسون تاکید کرده که هیچ ابایی از نشان دادن الهاماتش ندارد. او در ساختار شخصیت‌پردازی و فضای پارانویای فیلم، مستقیماً به بازی تحسین‌شده برد پیت در فیلم ۱۲ میمون (۱۲ Monkeys) ارجاع داده است. همچنین، حضور سام راکول در نقش مردی از آینده که لباسی شبیه به یک فضانورد بازیافتی به تن دارد، یادآور شخصیت‌های آثار تری گیلیام (کارگردان برزیل) است. نویسنده فیلم همچنین اشاره کرده که بارها در طول فیلم به ترمیناتور ارجاع داده می‌شود، اما به جای هوش مصنوعی قاتل مثل «اسکای‌نت»، در اینجا با هوش مصنوعی مواجه هستیم که به شکلی موذیانه می‌خواهد انسان‌ها او را دوست داشته باشند.

از بلک میرور تا داستان‌های کنتربری

رابینسون برای روایت داستان، به جای یک خط داستانی کلاسیک، از ساختار داستان‌های کنتربری (اثر جفری چاسر) الهام گرفته است؛ مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که توسط یک تم مرکزی به هم متصل می‌شوند. او می‌خواست یک وحشت پسا-تکنولوژی شبیه به اپیزودهای Black Mirror خلق کند. ایده اصلی فیلم زمانی به ذهن او رسید که در یک غذاخوری (Diner) متوجه شد همه آدم‌ها غرق در گوشی‌هایشان هستند و هیچ ارتباطی با هم ندارند؛ او با خود فکر کرد: «چه می‌شد اگر کسی وارد می‌شد و همه را مجبور می‌کرد گوشی‌ها را کنار بگذارند تا دنیا را نجات دهند؟». این جرقه، سنگ‌بنای فیلمی شد که در آن معلمان مدرسه نقش شورشیان و دانش‌آموزانِ معتاد به موبایل، نقش زامبی‌های مطیع را بازی می‌کنند.