-
تقدیر جورج کلونی در هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز با اهدای جایزه شیر طلایی یک عمر دستاورد، بیش از آنکه یک جشن برای موفقیت باشد، به بستری برای بازخوانی چالشهای همیشگی او تبدیل شده است. این جایزه در حالی به دست او میرسد که بحثهای داغ درباره «مرگ تدریجی جذابیت گیشهای» او، همچنان در میان منتقدان جریان دارد.
در سالهای اخیر، منتقدان بزرگی مانند تیم روبی (از دیلیتلگراف) مدعی شدهاند که دوران طلایی کلونی به پایان رسیده است. این نگاه، ریشه در اظهارنظر جنجالی کوئنتین تارانتینو در سال ۲۰۱۹ دارد که با بیرحمی پرسیده بود: «جورج کلونی چه زمانی توانسته تماشاگر را به سالن سینما بکشاند؟» نگاه منتقدان بر این است که در بازهی ۴۰ سالهی فعالیت او، تنها سه اثر مانند یازده یار اوشن، گرانش و طوفان کامل توانستهاند وزن گیشهای سنگینی داشته باشند.
اما اگر نگاهی عمیقتر به کارنامهی کلونی بیندازیم، متوجه میشویم که او آگاهانه از مسیر «ستارهی بلاکباستری» فاصله گرفته تا در دنیای کارگردانی هویت جدیدی بسازد. او که با مدیریت کسبوکار تکیلای خود به درآمدی فراتر از ۵۰۰ میلیون دلار رسیده، دیگر نیازی به تکیه بر فروش گیشه ندارد. اگرچه او در مسیر کارگردانی با شکستهای پیاپی (مانند سوبربیکن و مزرعه تنر) روبرو شده، اما آثار هنری او مثل شب بخیر و موفق باشید، جایگاه او را به عنوان یک فیلمساز جدی تثبیت کرده است.
در نهایت، دریافت شیر طلایی در ونیز نشان میدهد که جشنوارهها میان «قدرت جذب مخاطب در گیشه» و «ارزش هنری ماندگار» تفکیک قائل میشوند. اگر کلونی دیگر آن ستارهای نباشد که با یک نام، سینماها را پر کند، او قطعاً هنرمندی است که آثارش (مانند مایکل کلیتن و فرزندان) جایگاه ویژهای در حافظهی سینمای درام پیدا کردهاند. این جایزه، احتمالاً پاسخ نهایی ونیز به تمام تردیدهای مربوط به «ستاره بودن» اوست.
جرج کلونی