ژانر فیلمهای ترسناک کرهای طی دو دهه اخیر به یکی از شناختهشدهترین و تأثیرگذارترین شاخههای سینمای کره جنوبی تبدیل شده است. این فیلمها برخلاف بسیاری از آثار ترسناک متداول، صرفاً به جامپاسکر و شوکهای لحظهای متکی نیستند، بلکه با ترکیب وحشت روانشناختی، عناصر ماورایی، نقد اجتماعی و فضای سنگین تعلیق، تجربهای ماندگار برای مخاطب ایجاد میکنند. ترس در سینمای کرهای اغلب از دل روابط انسانی، گناه، خاطره و گذشتهای حلنشده بیرون میآید.
یکی از آثار شاخص این ژانر، «داستان دو خواهر (A Tale of Two Sisters – ۲۰۰۳)» است. فیلم روایت بازگشت دو خواهر نوجوان به خانهای قدیمی پس از بستری شدن در آسایشگاه روانی را دنبال میکند. با ورود آنها، رفتارهای عجیب نامادری و رخدادهای غیرقابل توضیح، فضای خانه را به میدان وحشت روانی تبدیل میکند. داستان بهتدریج لایههای پنهان ذهن شخصیتها را آشکار میسازد و ترس را نه از طریق موجودات بیرونی، بلکه از شکافهای روانی و خاطرات سرکوبشده خلق میکند.
در فیلم «نالهها (The Wailing – ۲۰۱۶)» با ترکیبی از وحشت ماورایی و جنایی روبهرو هستیم. داستان درباره یک افسر پلیس در روستایی دورافتاده است که با مجموعهای از قتلهای مرموز و بیماریهای عجیب مواجه میشود. ورود یک غریبه مرموز، شایعات مربوط به ارواح و آیینهای شیطانی را تشدید میکند و فیلم بهتدریج به کابوسی درباره نفرین، ایمان و ناتوانی انسان در تشخیص خیر و شر تبدیل میشود.
«قطار بوسان (Train to Busan – ۲۰۱۶)» نمونهای متفاوت از فیلم ترسناک کرهای است که وحشت بقا را در قالب زامبیمحور روایت میکند. داستان درباره مسافرانی است که در قطاری سریعالسیر گرفتار شیوع ناگهانی ویروسی مرگبار میشوند. فیلم علاوه بر تعلیق و صحنههای خشن، بر روابط انسانی، فداکاری و خودخواهی در شرایط بحرانی تمرکز دارد و ترس را به تجربهای انسانی و ملموس تبدیل میکند.
در سالهای بعد، «کمد (The Closet – ۲۰۲۰)» با محوریت وحشت ماورایی ساخته شد. داستان پدری است که پس از نقل مکان به خانهای جدید، با ناپدید شدن مرموز دخترش روبهرو میشود. سرنخها به کمد اتاق کودک و نیروهایی ناشناخته منتهی میشوند. فیلم با استفاده از فضای بسته، صداگذاری حسابشده و مفهوم تسخیر و ارواح کودکربا، ترسی تدریجی و خفهکننده خلق میکند.
فیلم «نبش قبر (Exhuma – ۲۰۲۴)» یکی از مهمترین فیلمهای جدید کرهای ترسناک است. داستان درباره گروهی از متخصصان احضار ارواح و فنگشویی است که برای حل یک نفرین خانوادگی، اقدام به نبش قبری قدیمی میکنند. این تصمیم، نیرویی باستانی و خشمگین را آزاد میکند و فیلم وارد قلمرو وحشت آیینی، اسطورهای و تاریخی میشود؛ جایی که گذشته دفنشده دوباره بازمیگردد.
در مجموع، فیلمهای ترسناک کرهای با تکیه بر داستانپردازی دقیق، شخصیتهای چندلایه و ترسی ریشهدار در روان و فرهنگ، جایگاه ویژهای در سینمای وحشت جهان پیدا کردهاند. آثاری مانند داستان دو خواهر، نالهها، قطار بوسان، گنجه و بیداری قبر نشان میدهند که ترس میتواند فراتر از شوکهای سطحی، به تجربهای عمیق، نگرانکننده و ماندگار تبدیل شود؛ تجربهای که مخاطب را حتی پس از پایان فیلم رها نمیکند.
