ویتوریو استورارو یکی از تأثیرگذارترین فیلمبرداران تاریخ سینما است که بهویژه برای سبک نورپردازی شاعرانه و فلسفی خود شناخته میشود. متولد رم در سال ۱۹۴۰، او بیش از پنج دهه در صنعت سینما فعال بود و توانست سه بار جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری را بهدست آورد. همکاریهای برجسته او با کارگردانانی چون برناردو برتولوچی و فرانسیس فورد کاپولا نمود چشمگیری در تاریخ سینما داشت.
نام کامل: ویتوریو استورارو
ملیت: ایتالیایی
شغلها: فیلمبردار
ویتوریو استورارو یکی از تأثیرگذارترین فیلمبرداران تاریخ سینما است که بهویژه برای سبک نورپردازی شاعرانه و فلسفی خود شناخته میشود. متولد رم در سال ۱۹۴۰، او بیش از پنج دهه در صنعت سینما فعال بود و توانست سه بار جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری را بهدست آورد. همکاریهای برجسته او با کارگردانانی چون برناردو برتولوچی و فرانسیس فورد کاپولا نمود چشمگیری در تاریخ سینما داشت.
او در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ در رم به دنیا آمد و پسر یک پروژکسیونیس در استودیو لوکس فیلم بود. از یازدهسالگی تحصیل در عکاسی را آغاز کرد و در هجده سالگی وارد مدرسه ملی فیلم یعنی Centro Sperimentale di Cinematografia شد و یکی از جوانترین دانشجویان آن بود .
اولین تجربه او در مقام فیلمبردار به فیلم «Giovinezza, giovinezza» در سال ۱۹۶۸ بازمیگردد. پس از آن در آثار شاخصی مانند «The Conformist»، «Last Tango in Paris»، «Apocalypse Now»، «Reds» و «The Last Emperor» همکاری کرد. همچنین در فیلمهایی چون «Dick Tracy» و «Bulworth» و سریالهایی نیز فعالیت داشت.
استورارو بیش از پنج دهه فعالیت حرفهای داشت و فلسفه نورپردازی او مبتنی بر نظریه رنگهای گوته بود. همکاری نزدیک و طولانیمدت او با برتولوچی و کاپولا، سبک بصری منحصربهفردی را شکل داد. او در دهه ۱۹۹۰ با تحول دیجیتال نیز درگیر شد، و برای اولین بار در پروژهای از وودی آلن، یعنی «Café Society»، فیلمبرداری دیجیتال انجام داد.
استورارو سه بار برنده جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری شد: برای «Apocalypse Now» در ۱۹۷۹، «Reds» در ۱۹۸۱ و «The Last Emperor» در ۱۹۸۷. همچنین جوایز متعددی مانند BAFTA، David di Donatello و جوایز نمادین جشنوارهها را در کارنامه دارد.
استورارو با الهام از آثار کاراواجیو و نظریه رنگهای گوته، نورپردازی را به عنوان زبان بصری بهکار برد. در کنار سبک بصری، او همراه با پسرش فابریتزیو، فرمت Univisium را برای یکنواختسازی نسبت تصویر توصیه کرد .
او چندین مدارک افتخاری از دانشگاههایی مانند آکادمیهای هنرهای زیبا و دانشگاه لودژ دریافت کرده است. همچنین در جشنوارههایی چون ونیز و کن بهعنوان داور حضور یافت. مشارکت او در توسعه فیلترهای نور ویژه توسط Rosco مشهور است.
ویتوریو استورارو با ترکیب علم نور، فلسفه رنگ و هنر سینمایی، میراثی پایدار در سینما بر جای گذاشت. آثار او همچنان الهامبخش فیلمبرداران و علاقهمندان به زیباییشناسی بصری هستند و تاثیرات او در تکنیک و نظریه فیلمبرداری ادامه خواهد داشت.
نام کامل: ویتوریو استورارو
ملیت: ایتالیایی
شغلها: فیلمبردار
ویتوریو استورارو یکی از تأثیرگذارترین فیلمبرداران تاریخ سینما است که بهویژه برای سبک نورپردازی شاعرانه و فلسفی خود شناخته میشود. متولد رم در سال ۱۹۴۰، او بیش از پنج دهه در صنعت سینما فعال بود و توانست سه بار جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری را بهدست آورد. همکاریهای برجسته او با کارگردانانی چون برناردو برتولوچی و فرانسیس فورد کاپولا نمود چشمگیری در تاریخ سینما داشت.
او در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ در رم به دنیا آمد و پسر یک پروژکسیونیس در استودیو لوکس فیلم بود. از یازدهسالگی تحصیل در عکاسی را آغاز کرد و در هجده سالگی وارد مدرسه ملی فیلم یعنی Centro Sperimentale di Cinematografia شد و یکی از جوانترین دانشجویان آن بود .
اولین تجربه او در مقام فیلمبردار به فیلم «Giovinezza, giovinezza» در سال ۱۹۶۸ بازمیگردد. پس از آن در آثار شاخصی مانند «The Conformist»، «Last Tango in Paris»، «Apocalypse Now»، «Reds» و «The Last Emperor» همکاری کرد. همچنین در فیلمهایی چون «Dick Tracy» و «Bulworth» و سریالهایی نیز فعالیت داشت.
استورارو بیش از پنج دهه فعالیت حرفهای داشت و فلسفه نورپردازی او مبتنی بر نظریه رنگهای گوته بود. همکاری نزدیک و طولانیمدت او با برتولوچی و کاپولا، سبک بصری منحصربهفردی را شکل داد. او در دهه ۱۹۹۰ با تحول دیجیتال نیز درگیر شد، و برای اولین بار در پروژهای از وودی آلن، یعنی «Café Society»، فیلمبرداری دیجیتال انجام داد.
استورارو سه بار برنده جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری شد: برای «Apocalypse Now» در ۱۹۷۹، «Reds» در ۱۹۸۱ و «The Last Emperor» در ۱۹۸۷. همچنین جوایز متعددی مانند BAFTA، David di Donatello و جوایز نمادین جشنوارهها را در کارنامه دارد.
استورارو با الهام از آثار کاراواجیو و نظریه رنگهای گوته، نورپردازی را به عنوان زبان بصری بهکار برد. در کنار سبک بصری، او همراه با پسرش فابریتزیو، فرمت Univisium را برای یکنواختسازی نسبت تصویر توصیه کرد .
او چندین مدارک افتخاری از دانشگاههایی مانند آکادمیهای هنرهای زیبا و دانشگاه لودژ دریافت کرده است. همچنین در جشنوارههایی چون ونیز و کن بهعنوان داور حضور یافت. مشارکت او در توسعه فیلترهای نور ویژه توسط Rosco مشهور است.
ویتوریو استورارو با ترکیب علم نور، فلسفه رنگ و هنر سینمایی، میراثی پایدار در سینما بر جای گذاشت. آثار او همچنان الهامبخش فیلمبرداران و علاقهمندان به زیباییشناسی بصری هستند و تاثیرات او در تکنیک و نظریه فیلمبرداری ادامه خواهد داشت.
