در سپتامبر ۱۸۴۷، گروهی در مهمان‌خانهٔ «زالمِن» در شهر اوفنبورگ گرد هم می‌آیند و ۱۳ مطالبه، از آزادی مطبوعات و محاکمه با حضور هیئت منصفه تا مالیات عادلانه و پارلمان مردمی، مطرح می‌کنند؛ اعتراضی که به انقلاب بادن می‌انجامد. در ماه‌های بعد، فریدریش هِکِر با گروهی داوطلب از کنستانتس به راه می‌افتد و گوستاو اشترووه در لُراخ جمهوری را اعلام می‌کند. با پیوستن ارتش بادن به مردم در مه ۱۸۴۹ و فرار دوک بزرگ لئوپولد، دولت موقتی قدرت را به دست می‌گیرد، اما نیروهای پروس برای پایان دادن به انقلاب وارد میدان می‌شوند.
