جیمز می در پناهگاه همیشگی‌اش، انباری شلوغ و پر از وسایل، سراغ پرسش‌هایی از جنس تاریخ اشیای روزمره تا ایده‌های آینده‌نگرانه می‌رود. او با کنجکاوی و شوخ‌طبعی خشک خود، موضوعات معمولی و بزرگ را از زاویه‌ای عملی و تأمل‌برانگیز بررسی می‌کند. در این مستند، محور اصلی نه یک هدف یا کشمکش داستانی، بلکه شیوه فکر کردن می و پیگیری ایده‌هایی است که از دل گفت‌وگو و پرسشگری شکل می‌گیرند.
