آبردین که کودکی آرامی را کنار پدربزرگ و مادربزرگش در جامعهٔ پگیس فرست نیشن گذرانده، با دور شدن والدین غایب و اهل خوشگذرانیاش آن پناهگاه را از دست میدهد. حالا او که در وینیپگ زندگی میکند، شبها روی نیمکتهای عمومی میخوابد و برای زندهماندن تقلا میکند. برادر قابلاعتمادش، بوید، بیمار است و نوههای آبردین را به نظام سرپرستی میسپارد؛ همزمان، آبردین کارت شناساییاش را هم از دست میدهد و پایههای اندک ثبات زندگیاش سستتر میشوند.