
لاو وینگسه باور دارد ترانهسرایی برای موسیقی کانتوپاپ استعدادی خدادادی در اوست و تصمیم میگیرد آن را به حرفهای مادامالعمر تبدیل کند. او میکوشد مهارتش در نوشتن ترانه را پرورش دهد و دایره ارتباطاتش را گسترش دهد، اما تلاشهایش آنطور که انتظار دارد پیش نمیروند. وینگسه باید با فاصله میان ارادهاش برای موفقیت و راه دشواری که پیش رویش قرار دارد کنار بیاید.