فیلم «پنجه در خاک» اثری جنگی و درام از کارگردانی و نویسندگی ایرج قادری و محصول سال ۱۳۷۶ سینمای ایران است. مردان جوان روستای مرزی، بهخاطر هویت ایرانیشان، در معرض اجبار سربازی توسط نیروهای عراقی قرار میگیرند؛ این روستائیان که به ریشههای خود وفادارند، شبانه تصمیم میگیرند جوانان را فراری دهند. وقتی این نقشه لو میرود، عراقیها دستگیری همهٔ مردان جوان را دستور میدهند و مردم در اعتراض دست به شورش میزنند. درگیری میان روستائیان و سربازان دشمن، نزاعی سخت را رقم میزند و اهالی در برابر تهدیدهای خصمانه ایستادگی میکنند. بازیگران شناختهشدهای مانند افسانه بایگان، اکبر عبدی و بهزاد جوانبخش در این فیلم حضور دارند و موسیقی اثر توسط فریبرز لاچینی ساخته شده است.
پروین سلیمانی (با نام شناسنامهای بتول سلیمانیخو) بازیگر پرکار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران بود که بیش از شش دهه در صحنه و پرده حضور داشت. او متولد تهران در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۲ بود و از دههٔ ۱۳۲۰ با تئاتر و رادیو فعالیتش را آغاز کرد و در ۱ ژوئن ۲۰۰۹ در تهران درگذشت. سلیمانی با نقشهای مادرانه و مردمی و همکاری با فیلمسازان مهم، چهرهای خاطرهانگیز در حافظهٔ سینمای ایران شد.
نام کامل: بتول سلیمانیخو (پروین سلیمانی)
ملیت: ایرانی
شغلها: بازیگر
پروین سلیمانی (با نام شناسنامهای بتول سلیمانیخو) بازیگر پرکار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران بود که بیش از شش دهه در صحنه و پرده حضور داشت. او متولد تهران در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۲ بود و از دههٔ ۱۳۲۰ با تئاتر و رادیو فعالیتش را آغاز کرد و در ۱ ژوئن ۲۰۰۹ در تهران درگذشت. سلیمانی با نقشهای مادرانه و مردمی و همکاری با فیلمسازان مهم، چهرهای خاطرهانگیز در حافظهٔ سینمای ایران شد.
در تهران به دنیا آمد و از جوانی به هنر علاقه نشان داد. آغاز کارش با نمایش «شهرزاد، نقال» در ۱۳۲۳ ثبت شده و تقریباً همزمان به رادیو راه یافت. این تجربههای اولیه بنیانی برای ورود به سینما و تلویزیون بود.
با «گلنسا» (۱۳۳۲، سرژ آزاریان) وارد سینما شد و در بیش از ۸۰ فیلم بازی کرد؛ از «شازده احتجاب» و «گاوزَنها/گوزنها» تا «کندوی عسل» (۱۳۵۴) و «آنسوی آتش» (۱۳۶۷). در تلویزیون نقش مادر آسپیران در «داییجان ناپلئون» ماندگار شد.
میان تئاتر، رادیو، سینما و سریالها پیوسته فعال بود و غالباً نقشهای مکمل پررنگ را ایفا میکرد. همکاری با کارگردانانی چون بهمن فرمانآرا، مسعود کیمیایی و امیر قویدل بخشی از کارنامهٔ متنوع اوست.
نام او بیش از آنکه با جوایز رسمی گره بخورد، با حضور در آثار شاخص و محبوب شناخته میشود. استمرار کاری از ۱۹۴۴ تا ۲۰۰۸ خود گواه اعتبار حرفهای اوست.
نخست با تئاتر و رادیو شناخته شد و سپس به سینما راه یافت؛ نوهٔ دختریِ او ماهچهره خلیلی نیز بازیگر بود. حضور پرشمارش در نقشهای مادرانه تصویر آشنایی از زن ایرانی در سینمای پیش و پس از انقلاب ساخت.
دور از جنجال رسانهای زیست و خبر درگذشتش در ۲۰۰۹ بازتاب گستردهای داشت. گزارشها از بستریشدن پیش از درگذشت و مشکلات تنفسی و قلبی حکایت میکنند.
او با پشتکار و تنوع نقشها به یکی از چهرههای ماندگار هنر ایران بدل شد؛ بازیگری که با انتخابهای پیوسته و حضور مؤثر در آثار مهم، میراثی ماندگار بر جای گذاشت.
نام کامل: بتول سلیمانیخو (پروین سلیمانی)
ملیت: ایرانی
شغلها: بازیگر
پروین سلیمانی (با نام شناسنامهای بتول سلیمانیخو) بازیگر پرکار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران بود که بیش از شش دهه در صحنه و پرده حضور داشت. او متولد تهران در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۲ بود و از دههٔ ۱۳۲۰ با تئاتر و رادیو فعالیتش را آغاز کرد و در ۱ ژوئن ۲۰۰۹ در تهران درگذشت. سلیمانی با نقشهای مادرانه و مردمی و همکاری با فیلمسازان مهم، چهرهای خاطرهانگیز در حافظهٔ سینمای ایران شد.
در تهران به دنیا آمد و از جوانی به هنر علاقه نشان داد. آغاز کارش با نمایش «شهرزاد، نقال» در ۱۳۲۳ ثبت شده و تقریباً همزمان به رادیو راه یافت. این تجربههای اولیه بنیانی برای ورود به سینما و تلویزیون بود.
با «گلنسا» (۱۳۳۲، سرژ آزاریان) وارد سینما شد و در بیش از ۸۰ فیلم بازی کرد؛ از «شازده احتجاب» و «گاوزَنها/گوزنها» تا «کندوی عسل» (۱۳۵۴) و «آنسوی آتش» (۱۳۶۷). در تلویزیون نقش مادر آسپیران در «داییجان ناپلئون» ماندگار شد.
میان تئاتر، رادیو، سینما و سریالها پیوسته فعال بود و غالباً نقشهای مکمل پررنگ را ایفا میکرد. همکاری با کارگردانانی چون بهمن فرمانآرا، مسعود کیمیایی و امیر قویدل بخشی از کارنامهٔ متنوع اوست.
نام او بیش از آنکه با جوایز رسمی گره بخورد، با حضور در آثار شاخص و محبوب شناخته میشود. استمرار کاری از ۱۹۴۴ تا ۲۰۰۸ خود گواه اعتبار حرفهای اوست.
نخست با تئاتر و رادیو شناخته شد و سپس به سینما راه یافت؛ نوهٔ دختریِ او ماهچهره خلیلی نیز بازیگر بود. حضور پرشمارش در نقشهای مادرانه تصویر آشنایی از زن ایرانی در سینمای پیش و پس از انقلاب ساخت.
دور از جنجال رسانهای زیست و خبر درگذشتش در ۲۰۰۹ بازتاب گستردهای داشت. گزارشها از بستریشدن پیش از درگذشت و مشکلات تنفسی و قلبی حکایت میکنند.
او با پشتکار و تنوع نقشها به یکی از چهرههای ماندگار هنر ایران بدل شد؛ بازیگری که با انتخابهای پیوسته و حضور مؤثر در آثار مهم، میراثی ماندگار بر جای گذاشت.
