سریال «فکر پلید» یک درام اجتماعی ایرانی است که در فضایی واقعگرایانه، تقابل انساندوستی، طمع و حسادت را به تصویر میکشد. داستان حول آقا عبدالله، صاحب یک چاپخانه، شکل میگیرد؛ مردی خیرخواه که علاوه بر حمایت از خانوادهاش، سرپرستی و پشتیبانی از جوانی به نام یوسف را نیز بر عهده گرفته است. اما ورود یوسف به محیط کار و روابط پیچیده میان کارکنان و اعضای خانواده، زمینهساز تنشهایی میشود که هر یک از شخصیتها را با انتخابهای دشوار و پیامدهای اخلاقی تصمیمهایشان روبهرو میکند. روایت مجموعه با تمرکز بر روابط انسانی، اعتماد و آزمونهای زندگی، تصویری از فراز و نشیبهای اجتماعی ارائه میدهد، بیآنکه به افشای گرههای اصلی داستان بپردازد. این مجموعه به کارگردانی محسن شاهمحمدی ساخته شده و محمود پاکنیت، اسماعیل محرابی و پروین سلیمانی از بازیگران آن هستند.
پروین سلیمانی (با نام شناسنامهای بتول سلیمانیخو) بازیگر پرکار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران بود که بیش از شش دهه در صحنه و پرده حضور داشت. او متولد تهران در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۲ بود و از دههٔ ۱۳۲۰ با تئاتر و رادیو فعالیتش را آغاز کرد و در ۱ ژوئن ۲۰۰۹ در تهران درگذشت. سلیمانی با نقشهای مادرانه و مردمی و همکاری با فیلمسازان مهم، چهرهای خاطرهانگیز در حافظهٔ سینمای ایران شد.
نام کامل: بتول سلیمانیخو (پروین سلیمانی)
ملیت: ایرانی
شغلها: بازیگر
پروین سلیمانی (با نام شناسنامهای بتول سلیمانیخو) بازیگر پرکار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران بود که بیش از شش دهه در صحنه و پرده حضور داشت. او متولد تهران در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۲ بود و از دههٔ ۱۳۲۰ با تئاتر و رادیو فعالیتش را آغاز کرد و در ۱ ژوئن ۲۰۰۹ در تهران درگذشت. سلیمانی با نقشهای مادرانه و مردمی و همکاری با فیلمسازان مهم، چهرهای خاطرهانگیز در حافظهٔ سینمای ایران شد.
در تهران به دنیا آمد و از جوانی به هنر علاقه نشان داد. آغاز کارش با نمایش «شهرزاد، نقال» در ۱۳۲۳ ثبت شده و تقریباً همزمان به رادیو راه یافت. این تجربههای اولیه بنیانی برای ورود به سینما و تلویزیون بود.
با «گلنسا» (۱۳۳۲، سرژ آزاریان) وارد سینما شد و در بیش از ۸۰ فیلم بازی کرد؛ از «شازده احتجاب» و «گاوزَنها/گوزنها» تا «کندوی عسل» (۱۳۵۴) و «آنسوی آتش» (۱۳۶۷). در تلویزیون نقش مادر آسپیران در «داییجان ناپلئون» ماندگار شد.
میان تئاتر، رادیو، سینما و سریالها پیوسته فعال بود و غالباً نقشهای مکمل پررنگ را ایفا میکرد. همکاری با کارگردانانی چون بهمن فرمانآرا، مسعود کیمیایی و امیر قویدل بخشی از کارنامهٔ متنوع اوست.
نام او بیش از آنکه با جوایز رسمی گره بخورد، با حضور در آثار شاخص و محبوب شناخته میشود. استمرار کاری از ۱۹۴۴ تا ۲۰۰۸ خود گواه اعتبار حرفهای اوست.
نخست با تئاتر و رادیو شناخته شد و سپس به سینما راه یافت؛ نوهٔ دختریِ او ماهچهره خلیلی نیز بازیگر بود. حضور پرشمارش در نقشهای مادرانه تصویر آشنایی از زن ایرانی در سینمای پیش و پس از انقلاب ساخت.
دور از جنجال رسانهای زیست و خبر درگذشتش در ۲۰۰۹ بازتاب گستردهای داشت. گزارشها از بستریشدن پیش از درگذشت و مشکلات تنفسی و قلبی حکایت میکنند.
او با پشتکار و تنوع نقشها به یکی از چهرههای ماندگار هنر ایران بدل شد؛ بازیگری که با انتخابهای پیوسته و حضور مؤثر در آثار مهم، میراثی ماندگار بر جای گذاشت.
نام کامل: بتول سلیمانیخو (پروین سلیمانی)
ملیت: ایرانی
شغلها: بازیگر
پروین سلیمانی (با نام شناسنامهای بتول سلیمانیخو) بازیگر پرکار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران بود که بیش از شش دهه در صحنه و پرده حضور داشت. او متولد تهران در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۲ بود و از دههٔ ۱۳۲۰ با تئاتر و رادیو فعالیتش را آغاز کرد و در ۱ ژوئن ۲۰۰۹ در تهران درگذشت. سلیمانی با نقشهای مادرانه و مردمی و همکاری با فیلمسازان مهم، چهرهای خاطرهانگیز در حافظهٔ سینمای ایران شد.
در تهران به دنیا آمد و از جوانی به هنر علاقه نشان داد. آغاز کارش با نمایش «شهرزاد، نقال» در ۱۳۲۳ ثبت شده و تقریباً همزمان به رادیو راه یافت. این تجربههای اولیه بنیانی برای ورود به سینما و تلویزیون بود.
با «گلنسا» (۱۳۳۲، سرژ آزاریان) وارد سینما شد و در بیش از ۸۰ فیلم بازی کرد؛ از «شازده احتجاب» و «گاوزَنها/گوزنها» تا «کندوی عسل» (۱۳۵۴) و «آنسوی آتش» (۱۳۶۷). در تلویزیون نقش مادر آسپیران در «داییجان ناپلئون» ماندگار شد.
میان تئاتر، رادیو، سینما و سریالها پیوسته فعال بود و غالباً نقشهای مکمل پررنگ را ایفا میکرد. همکاری با کارگردانانی چون بهمن فرمانآرا، مسعود کیمیایی و امیر قویدل بخشی از کارنامهٔ متنوع اوست.
نام او بیش از آنکه با جوایز رسمی گره بخورد، با حضور در آثار شاخص و محبوب شناخته میشود. استمرار کاری از ۱۹۴۴ تا ۲۰۰۸ خود گواه اعتبار حرفهای اوست.
نخست با تئاتر و رادیو شناخته شد و سپس به سینما راه یافت؛ نوهٔ دختریِ او ماهچهره خلیلی نیز بازیگر بود. حضور پرشمارش در نقشهای مادرانه تصویر آشنایی از زن ایرانی در سینمای پیش و پس از انقلاب ساخت.
دور از جنجال رسانهای زیست و خبر درگذشتش در ۲۰۰۹ بازتاب گستردهای داشت. گزارشها از بستریشدن پیش از درگذشت و مشکلات تنفسی و قلبی حکایت میکنند.
او با پشتکار و تنوع نقشها به یکی از چهرههای ماندگار هنر ایران بدل شد؛ بازیگری که با انتخابهای پیوسته و حضور مؤثر در آثار مهم، میراثی ماندگار بر جای گذاشت.
