در شهری بی‌نام، یک سالن زیبایی به پناهگاهی گذرا برای طردشدگان بدل شده است؛ آدم‌هایی که میان زندگی و مرگ معلق‌اند. در مرکز این فضا، فردی تنها که «فرد» نامیده می‌شود، بی‌آنکه وعده‌ای بدهد یا توضیحی ارائه کند، از سالن مراقبت می‌کند. با درهم‌رفتن زمان و مکان، خاطره و خیال در رفت‌وآمدی پیوسته کنار هم قرار می‌گیرند و زیبایی با مرگ گره می‌خورد. تنش‌های دنیای بیرون نیز به این فضای ناپایدار راه می‌یابند و مرز واقعیت و رؤیا را سست می‌کنند.
