این فیلم کمدی-درام با فضایی پرجنبوجوش و نگاهی انسانی، در پسزمینه یک مراسم باشکوه میگذرد و از همان ابتدا ریتمی سرزنده و گرم میسازد. «این است زندگی» مخاطب را به دل پشتصحنهای شلوغ میبرد؛ جایی که هماهنگی، اضطراب و برخورد شخصیتها در کنار هم، موقعیتهایی خندهدار و در عین حال تأملبرانگیز خلق میکند. روایت بر تلاش گروهی از افراد با نقشها و انگیزههای متفاوت تمرکز دارد که هر کدام با چالشهای شخصی و حرفهای خود دستوپنجه نرم میکنند و ناچارند در زمانی محدود، بهترین تصمیمها را بگیرند. فیلم با تکیه بر دیالوگهای تند، جزئیات رفتاری و طنزی موقعیتمحور، مرز باریک میان آشفتگی و همدلی را کاوش میکند و بدون اغراق، شادی و فرسودگی کار جمعی را به تصویر میکشد. این اثر به کارگردانی اولیویه ناکاش و اریک تولدانو ساخته شده و ترکیبی متعادل از خنده و احساس ارائه میدهد.
ژان پیر باکری بازیگر و فیلمنامهنویس فرانسوی بود که در ۲۴ می ۱۹۵۱ در کاستیلیونه (اکنون بوئیسئیمیل)، الجزایر فرانسه متولد شد و در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۱ در پاریس درگذشت. او با همکاری مستمر با Agnès Jaoui، یکی از چهرههای شاخص سینمای کمدی-اجتماعی فرانسه شد. آثارش مانند «Le Goût des autres» و «Comme une image» نه تنها موفقیت تجاری داشتند بلکه جوایز معتبر را نیز کسب کردند.
نام کامل: ژان پیر ساووئر باکری
ملیت: فرانسوی
شغلها: بازیگر، فیلمنامهنویس، نمایشنامهنویس
قد: 170
ژان پیر باکری بازیگر و فیلمنامهنویس فرانسوی بود که در ۲۴ می ۱۹۵۱ در کاستیلیونه (اکنون بوئیسئیمیل)، الجزایر فرانسه متولد شد و در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۱ در پاریس درگذشت. او با همکاری مستمر با Agnès Jaoui، یکی از چهرههای شاخص سینمای کمدی-اجتماعی فرانسه شد. آثارش مانند «Le Goût des autres» و «Comme une image» نه تنها موفقیت تجاری داشتند بلکه جوایز معتبر را نیز کسب کردند.
باکری در خانوادهای یهودیِ الجزایری به دنیا آمد؛ پدرش پستچی و مادرش خانهدار بود. خانواده او در سال ۱۹۶۲ به کن فرانسه مهاجرت کردند و ژان پیر در lycée Carnot آنجا تحصیل کرد. او در ابتدا قصد داشت معلم زبان شود اما سرانجام به مسیر هنر روی آورد.
بخشی از نقشهای شاخص او شامل «Subway» (۱۹۸۵)، «Un air de famille» (۱۹۹۶) و «Le Goût des autres» (۲۰۰۰) است. او همچنین فیلمنامههایی چون «Smoking/No Smoking» (۱۹۹۳) و «Comme une image» (۲۰۰۴) را با آگنس ژوآی نوشت. این آثار طیف وسیعی از طنز اجتماعی تا درام انسانگرا را دربرمیگرفتند.
فعالیت او از اواخر دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد و در دههٔ ۱۹۹۰ با همکاری با آگنس ژوآی به شهرت رسید. باکری نه تنها بازیگری توانمند بود بلکه فیلمنامههایش مورد تحسین قرار گرفتند؛ او چهار بار جایزهٔ سزار بهترین فیلمنامه را دریافت کرد. در کنار این، همکاری با کارگردانانی چون Alain Chabat، Cédric Klapisch و Claude Berri نیز بخشی از مسیر او بود.
باکری در سال ۱۹۹۷ برای «On connaît la chanson» جایزهٔ سزار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را گرفت. او همچنین برای فیلمنامههای متعددش «Smoking/No Smoking»، «Un air de famille»، «Le Goût des autres» و «Comme une image» چهار بار جایزهٔ سزار فیلمنامه را بهدست آورد. در سال ۲۰۲۱ بهصورت پُستومُماً سزار افتخاری دریافت کرد.
یکی از ویژگیهای متمایز باکری سبک «غمگین-طنز» او بود که در بیشتر آثارش دیده میشود. او در نقشهایی معمولاً شکاک، بدخلق ولی زیرک ظاهر میشد و این شخصیت به نماد سینمای او تبدیل شد. همچنین همکاری طولانیمدتش با آگنس ژوآی بیش از دو دهه ادامه داشت.
باکری ضمن شهرتش همیشه نسبت به زندگی خصوصیاش محافظهکار بود ولی رابطهٔ طولانی او با آگنس ژوآی (از اوایل دههٔ ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۲) بخشی آشکار از داستان زندگیاش بوده است. او در ژانویهٔ ۲۰۲۱ بر اثر سرطان درگذشت که با واکنشهای گستردهای در جامعهٔ سینمای فرانسه همراه شد.
ژان پیر باکری یکی از بازیگران-نویسندگان اهل فرانسه بود که ترکیبی از طنز اجتماعی، هوشمندی و شخصیت خاص را در آثارش عرضه کرد. میراث او در سینمای فرانسه همچنان زنده است و بسیاری از فیلمهایش جزو کلاسیکهای معاصر بهشمار میآیند.
نام کامل: ژان پیر ساووئر باکری
ملیت: فرانسوی
شغلها: بازیگر، فیلمنامهنویس، نمایشنامهنویس
قد: 170
ژان پیر باکری بازیگر و فیلمنامهنویس فرانسوی بود که در ۲۴ می ۱۹۵۱ در کاستیلیونه (اکنون بوئیسئیمیل)، الجزایر فرانسه متولد شد و در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۱ در پاریس درگذشت. او با همکاری مستمر با Agnès Jaoui، یکی از چهرههای شاخص سینمای کمدی-اجتماعی فرانسه شد. آثارش مانند «Le Goût des autres» و «Comme une image» نه تنها موفقیت تجاری داشتند بلکه جوایز معتبر را نیز کسب کردند.
باکری در خانوادهای یهودیِ الجزایری به دنیا آمد؛ پدرش پستچی و مادرش خانهدار بود. خانواده او در سال ۱۹۶۲ به کن فرانسه مهاجرت کردند و ژان پیر در lycée Carnot آنجا تحصیل کرد. او در ابتدا قصد داشت معلم زبان شود اما سرانجام به مسیر هنر روی آورد.
بخشی از نقشهای شاخص او شامل «Subway» (۱۹۸۵)، «Un air de famille» (۱۹۹۶) و «Le Goût des autres» (۲۰۰۰) است. او همچنین فیلمنامههایی چون «Smoking/No Smoking» (۱۹۹۳) و «Comme une image» (۲۰۰۴) را با آگنس ژوآی نوشت. این آثار طیف وسیعی از طنز اجتماعی تا درام انسانگرا را دربرمیگرفتند.
فعالیت او از اواخر دههٔ ۱۹۷۰ آغاز شد و در دههٔ ۱۹۹۰ با همکاری با آگنس ژوآی به شهرت رسید. باکری نه تنها بازیگری توانمند بود بلکه فیلمنامههایش مورد تحسین قرار گرفتند؛ او چهار بار جایزهٔ سزار بهترین فیلمنامه را دریافت کرد. در کنار این، همکاری با کارگردانانی چون Alain Chabat، Cédric Klapisch و Claude Berri نیز بخشی از مسیر او بود.
باکری در سال ۱۹۹۷ برای «On connaît la chanson» جایزهٔ سزار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را گرفت. او همچنین برای فیلمنامههای متعددش «Smoking/No Smoking»، «Un air de famille»، «Le Goût des autres» و «Comme une image» چهار بار جایزهٔ سزار فیلمنامه را بهدست آورد. در سال ۲۰۲۱ بهصورت پُستومُماً سزار افتخاری دریافت کرد.
یکی از ویژگیهای متمایز باکری سبک «غمگین-طنز» او بود که در بیشتر آثارش دیده میشود. او در نقشهایی معمولاً شکاک، بدخلق ولی زیرک ظاهر میشد و این شخصیت به نماد سینمای او تبدیل شد. همچنین همکاری طولانیمدتش با آگنس ژوآی بیش از دو دهه ادامه داشت.
باکری ضمن شهرتش همیشه نسبت به زندگی خصوصیاش محافظهکار بود ولی رابطهٔ طولانی او با آگنس ژوآی (از اوایل دههٔ ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۲) بخشی آشکار از داستان زندگیاش بوده است. او در ژانویهٔ ۲۰۲۱ بر اثر سرطان درگذشت که با واکنشهای گستردهای در جامعهٔ سینمای فرانسه همراه شد.
ژان پیر باکری یکی از بازیگران-نویسندگان اهل فرانسه بود که ترکیبی از طنز اجتماعی، هوشمندی و شخصیت خاص را در آثارش عرضه کرد. میراث او در سینمای فرانسه همچنان زنده است و بسیاری از فیلمهایش جزو کلاسیکهای معاصر بهشمار میآیند.
