جمشید الوندی فیلمبردار ایرانی بود که در ۱۵ فروردین ۱۳۲۲ در همدان به دنیا آمد و در ۱۵ دی ۱۳۹۶ درگذشت. وی بیش از چند دهه در سینمای ایران فعالیت داشت و در فیلمهای شاخصی مانند «شبهای روشن»، «بهشت از آنِ تو» و «تیغزن» همکاری کرد. فعالیت حرفهای او از دههٔ پنجاه خورشیدی آغاز و تا سالهای پایانی عمرش ادامه یافت.
نام کامل: جمشید الوندی
ملیت: ایرانی
شغلها: مدیر فیلمبرداری
جمشید الوندی فیلمبردار ایرانی بود که در ۱۵ فروردین ۱۳۲۲ در همدان به دنیا آمد و در ۱۵ دی ۱۳۹۶ درگذشت. وی بیش از چند دهه در سینمای ایران فعالیت داشت و در فیلمهای شاخصی مانند «شبهای روشن»، «بهشت از آنِ تو» و «تیغزن» همکاری کرد. فعالیت حرفهای او از دههٔ پنجاه خورشیدی آغاز و تا سالهای پایانی عمرش ادامه یافت.
الوندی در همدان و در خانوادهای ایرانی متولد شد و از نوجوانی علاقهمند به سینما و فرایند فیلمبرداری شد. نخستین تجربههای حرفهای او در سالهای اولیهٔ دههٔ شصتخورشیدی اتفاق افتاد، زمانی که وارد تیم فیلمبرداری و لابراتوار سینما شد. این شروع، مسیر او را به سمت تبدیل شدن به مدیر فیلمبرداری باز کرد.
از جمله آثار بزرگ او میتوان به «شبهای روشن» (۱۳۸۱)، «بهشت از آنِ تو» (۱۳۷۹) و «تیغزن» (۱۳۸۷) اشاره کرد. فیلم «جاده» (۱۳۵۱) نیز با فیلمبرداری او تولید شد. فعالیت او در تلویزیون نیز شامل مجموعههایی مانند «سیمرغ» و «طلاق» بود.
الوندی فعالیت خود را از سال ۱۳۴۲ آغاز کرد و در سالهای بعد بهعنوان مدیر فیلمبرداری شناخته شد. او در لابراتوار «ایرانفیلم» کار کرد و سپس به سمت مدیر فیلمبرداری ارتقاء یافت. طی سالها با کارگردانان مختلفی همکاری کرد و تجربهای گسترده در ژانرهای جنگی، درام و اکشن بهدست آورد.
برای فیلم «شبهای روشن» در هفتمین دوره جشن «خانهٔ سینما» تندیس بهترین فیلمبرداری را دریافت کرد. این جایزه یکی از شناختهشدهترین افتخارات حرفهای اوست.
الوندی فیلمبردارِ فیلم «جاده» (۱۳۵۱) به کارگردانی شهباز ذوالریاستین بود که یکی از نخستین آثار اصلی او محسوب میشود. وی بیش از پنج دهه در صنعت فیلم ایران فعال بود و در دوران پرتلاطم سینمای ایران نیز استمرار داشت.
در خبرها آمده است که پس از تحمل بیماری، او در ۱۵ دیماه ۱۳۹۶ درگذشت. با وجود فعالیت حرفهای چشمگیر، زندگی شخصی و خصوصی او کمتر در رسانهها بازتاب یافته است. عمدهٔ توجه به کار فنی و تصویربرداری او معطوف بوده است.
جمشید الوندی یکی از مدیران فیلمبرداری باسابقه در سینمای ایران بود که با آثار ماندگارش جایگاهی ویژه پیدا کرد. مسیر حرفهای او نمونهٔ تعهد و پیوستگی در صنعت فیلمسازی ایران محسوب میشود و آثارش همچنان در حافظهٔ سینمای ایران باقی ماندهاند.
نام کامل: جمشید الوندی
ملیت: ایرانی
شغلها: مدیر فیلمبرداری
جمشید الوندی فیلمبردار ایرانی بود که در ۱۵ فروردین ۱۳۲۲ در همدان به دنیا آمد و در ۱۵ دی ۱۳۹۶ درگذشت. وی بیش از چند دهه در سینمای ایران فعالیت داشت و در فیلمهای شاخصی مانند «شبهای روشن»، «بهشت از آنِ تو» و «تیغزن» همکاری کرد. فعالیت حرفهای او از دههٔ پنجاه خورشیدی آغاز و تا سالهای پایانی عمرش ادامه یافت.
الوندی در همدان و در خانوادهای ایرانی متولد شد و از نوجوانی علاقهمند به سینما و فرایند فیلمبرداری شد. نخستین تجربههای حرفهای او در سالهای اولیهٔ دههٔ شصتخورشیدی اتفاق افتاد، زمانی که وارد تیم فیلمبرداری و لابراتوار سینما شد. این شروع، مسیر او را به سمت تبدیل شدن به مدیر فیلمبرداری باز کرد.
از جمله آثار بزرگ او میتوان به «شبهای روشن» (۱۳۸۱)، «بهشت از آنِ تو» (۱۳۷۹) و «تیغزن» (۱۳۸۷) اشاره کرد. فیلم «جاده» (۱۳۵۱) نیز با فیلمبرداری او تولید شد. فعالیت او در تلویزیون نیز شامل مجموعههایی مانند «سیمرغ» و «طلاق» بود.
الوندی فعالیت خود را از سال ۱۳۴۲ آغاز کرد و در سالهای بعد بهعنوان مدیر فیلمبرداری شناخته شد. او در لابراتوار «ایرانفیلم» کار کرد و سپس به سمت مدیر فیلمبرداری ارتقاء یافت. طی سالها با کارگردانان مختلفی همکاری کرد و تجربهای گسترده در ژانرهای جنگی، درام و اکشن بهدست آورد.
برای فیلم «شبهای روشن» در هفتمین دوره جشن «خانهٔ سینما» تندیس بهترین فیلمبرداری را دریافت کرد. این جایزه یکی از شناختهشدهترین افتخارات حرفهای اوست.
الوندی فیلمبردارِ فیلم «جاده» (۱۳۵۱) به کارگردانی شهباز ذوالریاستین بود که یکی از نخستین آثار اصلی او محسوب میشود. وی بیش از پنج دهه در صنعت فیلم ایران فعال بود و در دوران پرتلاطم سینمای ایران نیز استمرار داشت.
در خبرها آمده است که پس از تحمل بیماری، او در ۱۵ دیماه ۱۳۹۶ درگذشت. با وجود فعالیت حرفهای چشمگیر، زندگی شخصی و خصوصی او کمتر در رسانهها بازتاب یافته است. عمدهٔ توجه به کار فنی و تصویربرداری او معطوف بوده است.
جمشید الوندی یکی از مدیران فیلمبرداری باسابقه در سینمای ایران بود که با آثار ماندگارش جایگاهی ویژه پیدا کرد. مسیر حرفهای او نمونهٔ تعهد و پیوستگی در صنعت فیلمسازی ایران محسوب میشود و آثارش همچنان در حافظهٔ سینمای ایران باقی ماندهاند.
