«پپی»، مدیر یتیمخانهی «فارمدیل»، پنج هزار دلار از پول مالیاتدهندگان را صرف ثبتنام کودکان تحت سرپرستیاش در یک پروژهی کشاورزی و مهارتی (موسوم به 4-H) میکند؛ پروژهای که میتواند یتیمخانه را به خودکفایی برساند. این اقدام خشم «هایرام کربتری» و «سم اسپیتز» را برمیانگیزد؛ کسانی که از فروش ملزومات به یتیمخانه سود میبرند و طبیعتاً تمایلی به خودکفا شدن آن ندارند. در نتیجه، کربتری و اسپیتز، پپی را به سوءاستفاده از بودجه متهم کرده و خواستار بازپرداخت فوری آن پول میشوند.
