پاییز ۱۹۷۹، موته پانزده‌ساله هم‌زمان با بیماری شدید بهترین دوستش، بوگی، جدایی پدر و مادرش و دلباختگی به ژاکلین روبه‌رو می‌شود. میان دلتنگی و احساس گناه، او به موسیقی دیوید بویی، فوتبال و تخته شیرجه ده‌متری پناه می‌برد؛ جایی که استفی، دودکش‌روب پرشور و بااعتمادبه‌نفس، زندگی‌اش را به‌هم می‌ریزد. سال‌ها بعد، موته که مهندس سازه شده، مأمور تخریب همان برج می‌شود و ناچار است با خاطرات سالی سرنوشت‌ساز روبه‌رو شود.
