در سپتامبر ۱۹۳۹، خانه نوناتوس در محله پاپلارِ ایست‌اند، پناه و تکیه‌گاه مادران، نوزادان و خانواده‌های تهیدست است. پرستاران و راهبه‌ها در شرایطی به یاری مردم می‌شتابند که نه گاز و هوا در دسترس است، نه پنی‌سیلین و درمانی برای سل. با اعلام جنگ، بمباران‌ها محله را ویران می‌کند و زنان ناچار می‌شوند زیرزمین زایمان کنند؛ جامعه باید در دل فقدان و خرابی برای بقا به هم تکیه کند.
