سه سال پس از آنکه اگنس توسط استاد دانشگاهش مورد تعرض قرار گرفت، تلاش می‌کند تا زندگی‌اش را ادامه دهد. اما روش او برای «ادامه دادن» سکوت است؛ انتخابی که او را در انزوایی عمیق فرو برده و باعث می‌شود احساس کند در گذشته گیر افتاده است. در حالی که زندگی اطرافیانش جریان دارد، اگنس با وسواس، محیط خود را کنترل می‌کند تا احساس امنیت کند و از هر چیزی که آن شب وحشتناک را به یادش می‌آورد، دوری می‌کند. این فیلم، روایتی حساس و درون‌نگر از بهبود پس از تروماست و به جای تمرکز بر انتقام یا فریاد، به سفر درونی و خاموش زنی می‌پردازد که برای بازپس‌گیری صدای درونی‌اش و یافتن راهی برای التیام، در سکوت خود می‌جنگد و نشان می‌دهد که بهبودی، مسیری واحد و مشخص ندارد.
