در این فیلم تجربی و شاعرانهٔ آمریکایی، آب، نور و معماری شبانه به عناصر اصلی یک تجربهٔ بصری تبدیل می‌شوند. دوربین در باغ‌های مجلل و آب‌نماهای ایتالیاییِ ویلا دِسته در تیوولی حرکت می‌کند و تصویری رؤیایی از فواره‌ها، مجسمه‌ها، پله‌ها و انعکاس نور بر سطح آب شکل می‌دهد. در مرکز این فضای غیرواقعی، زنی با پوششی تیره و حال‌وهوایی مرموز دیده می‌شود که در میان معماری و طبیعت اطراف حرکت می‌کند. فیلم بیش از آنکه بر روایت داستانی متعارف تکیه داشته باشد، با ترکیب حرکت، موسیقی، نور و قاب‌بندی، فضایی وهم‌آلود و نمایشی می‌سازد و تماشاگر را به مشاهدهٔ جزئیات محیط دعوت می‌کند. «آب‌های آتش‌بازی» محصول سال ۱۹۵۳ است و کنت انگر آن را کارگردانی کرده؛ موسیقی آنتونیو ویوالدی نیز بخش مهمی از ساختار شنیداری این فیلم کوتاه را شکل می‌دهد.
